Ik heb de neiging om even ‘gewoons’ uit te schrijven, m.a.w. ‘dat wat ik zou zeggen, als ik bij iemand was, die dat soort gewoons, - óver mij, niet over dát daar buiten mij en ook voor die ander al of niet zintuiglijk gegeven, en door deze als van belang gevoeld, omdat ik, hoe dan ook voor die ander van belang ben. Die hele “sociale”, ellende, die bijeenheid in civilisatie of die ‘liefde’.
Ik merk dat ik al jaren, ruim tien jaar nu - zeg maar sinds Maria er niet meer is, dood werd gemaakt -, niet meer ‘gewoons’ uitzeg. Lange tijd heb ik het nog uitgeschreven, af en toe, in flarden. Toen is dat uitgedoofd.
Als ‘je’ (= een mens, maar zo wil ik het niet formuleren, want ik ken alleen mezelf en geef met ‘je’ i.p.v. ‘ik’ aan dat ik het niet als een eenmaligheid van míj opvat) het gebeuren op micro- en op meso-niveau niet aan anderen vertelt en/of er met hen bij spreekt, dan komt het je permanente geheugen niet binnen. Bij mij tegenwoordig zelfs mijn kortetermijn geheugen niet. En dat is lastig, als er weer eens verteld moet worden, DOORDAT DIE COMPUTERREGISTRATIES VAN MIJN MEDISCHE GESCHIEDENIS NIET OP ORDE ZIJN, resp. het raadplegen ervan voor de betrokken artsen niet eenvoudig blijkt.
Ik kan al die verschillende mij niets zeggende merknamen en chemische aanduidingen van medicijnen die ik eenmalig slikte (antibiotica) bijvoorbeeld niet reproduceren. Dat moet ook niet nodig zijn, daar zijn geschreven en gedigitaliseerde AANTEKENINGEN voor.
--------- 11-10-2011 13:01|259||
11-10-2011 13:42:
Vrijwel alle dagen van het jaar ben ik de afgelopen pakweg10 jaar zo’n 20 uur per dag alleen thuis geweest. Een tweetal uren per dag ben ik gemiddeld wel buiten, aan het fietsen en inkopen doen. Alles speelt zich dus à la Robinson af.
Wij (oh tijdgenoten, dat is: mede-genencombinaties van vele soorten) beïnvloeden elkaars omstandigheden en daardoor elkaars gebeuren (het verloop en zelfs de duur daarvan).
In heel veel gevallen zijn wij elk voor menig ander een regelrechte, permanente, ongeremde RAMP. Elkaar EEN RAMP. Zonder zulke anderen die een hen beperkt in aantal houdende ramp voor ze zijn, beperken slechts de niet-levende levensvoorwaarden dat aantal. ER ZIT immers GEEN REM IN DE CHEMISCHE PROCESSEN WAARUIT HET GEBEUREN VAN GENENCOMBINATIES BESTAAT.
LEVEN IS ONGELIJK AAN UITKRISTALLISEREN.
HET IS EEN ANDER NATUURLIJK GEBEUREN.
Het gebeurt, het wordt niet gedaan, wat dat betreft is het overeenkomstig met uitkristalliseren. In een suikerfabriek wordt de suiker niet uitgekristalliseerd, de voorwaarden waaronder dat uitkristalliseren gebeurt, worden nagestreefd en tot stand gebracht. En dan gebeurt het.
Niemand doet het leven van een ander.
Niemand doet zijn leven.
Iedere genencombinatie kan gebeuren, de vraag is of de omstandigheden waaronder ie gebeurt (die oorzaken voor dat gebeuren) hem raken, hem toevallen. Pas als het gebeuren op gang is, als het diertje geboren (geworpen) is, gaat het zelf op zoek naar die omstandigheden: de zuigreflex, de vasthoudreflex, het in de buidel gaan zitten en dergelijke.
Ja, het is me wat. In ieder geval: er is nergens DADERSCHAP, en is slechts GEBEUREN.
Spreken van daderschap is binnensoortelijk in concurrentie gaan, het tegengesteld gerichte beïnvloeden van het als solidariteit en ‘liefde’ gevoelde. Van daderschap spreken de woordvoerders van het BINNENSOORTELIJK PARASITEREN, DIE SPECIFIEK DOOR MENSEN BEOEFENDE LEEFWIJZE, die in civilisatie tot uiting komt: in MENSVEE HOUDEN als gebruiksvee, dat in gevangenschap gehouden al blij is gebruikt en gevoed te worden. Net als honden zijn aangepaste exemplaren van mensvee blij met voldoende levensmiddelen (levensomstandigheden) wat extra voer, en met AANDACHT van de baasjes.
Ergens moet er in de mensen een hondegen zitten, dat ze zo geschikt zijn om als kalm onderworpen hond trouw bij “hun” baasjes te blijven. Een in gebruik genomen hondegen tussen al die ongetelde níet geactiveerde, “recessieve” genen in de mensengenencombinatie, “ons genoom” heet dat, geloof ik van horen zeggen te hebben.
========
Het was niet gemakkelijk vakbonden en coöperatieve instellingen te stichten en het is niet gelukt ze te handhaven tegen de trucs van de mensveehouders in. Net als honden óf net als solitair levende katten, maar om ALS MENS, met beide genen actief te GEBEUREN, dat induceren slechts weinig (t.a.v. de mensengenencombinatie in kwestie toevallige verzamelingen) omstandigheden in sommigen van ons, mensen.
11-10-2011 14:32|719|| :
Wordt het daar nou duidelijker van? Wel een beetje ja, er moet alleen bíj dat specialisatie en concurrentie (en daartoe competitie, zichtbaar voor baasje het hardste werken, zodat jíj mee mag en de extra koekjes krijgt) de productiviteit van de meute (het werkvolk, het mensvee) opvoert. Zelfs het parasitair aftappen van txaenz kan aan van die concurrerenden / overtreffers overgelaten worden: de MANAGERS.
In de concentratiekampen van de SS heetten die managers Kapo’s. Het vermoeiende en door de wraakgier van de mishandelden gevaarlijke opzwepen was hún werk.
Die managersstand van hier nu wil echter hun dienen (‘orde’ genoemde ongelijkheid invoeren en handhaven t.a.v. ervoor per sollicitatieprocedure geselecteerde gevoeligen: kalmte én onderworpenheid en bewondering voor en trouw aan het baasje voelenden) en daarvoor extra rantsoenen (koekjes) krijgen combineren met VERTONEND CONSUMEREN (Veblen); een ander baasjesgedrag náást ‘opjagen’, via schaarste doen voortbestaan van het VOORWAARDELIJK NODIG zijn van ‘hard werken’ (conditionering à la Skinner).
Hier nu, - na de onthoofding van de adel, het wegvallen van alle bewondering voor leiders (Führer) - , wordt dat zich, als groep, als stand, pochend op zeldzaamheid en op de tevredenheid van de SS (de aandeelhouders, de gokkers op de beurs) daartoe toekennen van bonussen, afgekeurd. Moreel afgekeurd, want de macht om het gepakte geld gewoon weer af te pakken ONTBREEKT AAN DE “DEMOCRATISCHE” “REGEERDERS”. Zelfs democratisch georganiseerd en vertegenwoordigd blijven de gevangenen immers machteloos. De koopkrachtigen geven de industrie de opdrachten en die industrieën met een gevulde orderportefeuille, die geven werk aan de werknemers. De eindbeslissing, de SOEVEREINITEIT (= het boven antwoord moeten geven op elke, ja op enige, waaromvraag verheven zijn en blijven) LIGT BIJ DE KOOPKRACHTIGE, de betaler, de besteller, de opdrachtgever, Koning Klant.
=========
Het heldere van een klontje ontgaat me, maar het bovenstaande is zo klaar als een klontje. EN DAT IS DE REDEN WAAROM DIT VERHAAL, dit verwachtgereedschap, zo GOED IS. 15:03|1.032||
11-10-2011 15:14:
De wereld verkennen doe je maar in je eigen tijd, tegen de uitnodigende sociale druk van opzij in. Je werktijd is niet je eigen tijd, het is de baas z’n tijd. De wereld is voor jou het wereldgebeuren daar waar het jóu, gebeurende, raakt. ‘Het nieuws’, het braaksel van de journalisten, is er om je bezig te houden met andere dingen, dingen die je niet raken en waaraan je dan ook niets kunt veranderen. Als je zou willen verkennen (je eigen beïnvloed worden), in je eigen tijd, dan is wat de journalisten doen: je lastig te vallen: door je aandacht af te leiden en je geheugen (korte termijn geheugen en werkgeheugen in dit geval dus), te vullen, te verstoppen, buiten optimale werking te houden.
Die journalisten doen dat voor de kost. Ze zijn in werktijd bezig. Ze dienen hun baas, die aan hen verdient (op het verkopen van hun werkprestaties WINST MAAKT, wat geen verdienen is, behalve wanneer het gedaan wordt om den brode, VOOR EEN ANDER, in dit geval voor DE GOKKER OP DE BEURS, de in alle bezigheden en hun gevolgen ongeïnteresseerde aandeelhouder. De strever naar het verkrijgen van IN GELDSTUKKEN, BANKBILJETTEN EN BANKTEGOEDEN ONDERGEBRACHTE SOEVEREINE MACHT, die komt uit de lopen der vuurwapens die de politie om den brode dreigend bij zich draagt.
Dit is het verhaal dat de juristen kennen, waarbinnen zij werken, ten gunste van de soeverein de schijn ophoudend dat dit verhaal niet de instructie is voor het rollenspel ‘wereldje’ (democratietje, hier). In een theocratie wordt de rol van het ontkennen vervuld door theologen, die vertellen dat ‘wat in dit verhaal gebeurt’ door een of meer goden wordt gedaan en opgedragen.
Als het maar ONHELDER WORDT EN BLIJFT, WAT ER AAN HET GEBEUREN IS.
Versuffen is het doel: bijvoorbeeld vertellen dat alle mensengenencombinaties medemens zijn, en dan tegelijkertijd een beroepsleger aanhouden en dat ‘er op af sturen’. Versuffen van anderen is moeilijk, maar de sport en de seks en de aanvoerders van de verdovende middelen doen hun best om erbij te helpen. EN DE SCHOLEN DRAGEN HET HUNNE BIJ DOOR HET ONBESPROKEN TE LATEN. En erger zelfs: door zowel namen als wmsgg's ‘zelfstandige naamwoorden’ te leren noemen en als zodanig laten behandelen in lessen in grammatica en stijl. En stijl is een woord uit het geAVRO: HET SPREKEN BIJ DE WEDSTRIJDSPORT ‘SMAAK TONEN’. DE sport voor wie bij lijfelijk sporten niet meedoen, om welke reden / door welke oorzaak, dan ook.
======== 11-10-2011 15:43|1.444||