Jaap Schot, 11 november 1986

Mensen kunnen niet af en toe, maar altijd, enige aandacht besteden. Soms wordt hun aandacht getrokken door, en bepaald bij, dan hebben ze hun aandacht dus niet vrij beschikbaar.
De enige onderwerpen waaraan het lonend is aandacht te besteden zijn die welke zijn samengesteld uit verschijnselen die de denker treffen en/ of door de de denker kunnen worden beïnvloed. Het is zinloos te denken aan, en over, wat jou niet raakt en/ of over dat wat jij niet kunt veranderen, waar jij niets aan kunt doen, wat buiten jouw macht ligt.
Wat iedereen kan zien gebeuren, in dit geval: gedaan worden, is dat de aandacht van de mensen afgeleid wordt, door henzelf en/ of door anderen (met of zonder hun instemming en toestemming).
De aandacht wordt afgeleid naar bijvoorbeeld:

• het allergrootste: het ontstaan en reilen en zeilen van het heelal. Al dat gepraat over galaxieën.
• hetgeen allerlangst geleden is of allerlangst duurt: de evolutie van en op de aardkorst, gepraat over miljoenen jaren.
• hetgeen het allerkleinste en allerkortstdurende is: de minimale kleinste deeltjes.
• hetgeen massaal en onbeïnvloedbaar is: het gebeuren tussen IETSen, natiën, volkeren, staten, multinationale ondernemingen en georganiseerde religies op het wereldtoneel.
• hetgeen absoluut voorbij, verleden tijd is.
• hetgeen eenmalig en zonder enig belang is: alle records en alle incidenten en alle ongelukken.

De scholen worden gekenmerkt door het feit,
dat HET CONCRETE GEBEUREN
"daar-dan-in de klassen"
– dat wat de aanwezigen zelf (mee) maken –
NOOIT ONDERWERP is.

Onderwijs negeert 'hier en nu'

Ondanks het zogenaamd toch zo vereren in school van bewustmaken, denken, observeren, bestuderen, leren en bespreken. Dat wat de mensen doen, slaan ze over als het erop aankomt aandacht te besteden. Aandacht wordt altijd slechts besteed aan dat en die anderen daar toen, niet aan dit en wij hier nu.
Als het denken ooit "ons-hier-nu" tot onderwerp krijgt, treedt meteen een andere manier van inzicht bestrijden in werking. En wel, het in gebruik stellen – en houden – van vertekenende begrijpapparatuur: conceptenstelsels die mystificeren. Zo is het bespreken van 'ons hier nu bezig' vrijwel niet te krijgen, zonder dat er meteen een wensplaatje ^* gehouden wordt naast de werkelijkheid. Er wordt meteen gewaardeerd: geprezen en gelaakt.
Nou ja, zo is het. Het is mijn voornemen niet daar een plaatje naast te houden. Of, er een verklaring voor te geven – er een reden, of drijfveer, of doel achter te postuleren. Waartoe zou ik?

____________________
*) Een moraal, ethiek, politiek voornemen of wat ook.