Jaap Schot, 7 september 2002

Het is in de USA door het systeem van advocaten betalen mogelijk voor gewone mensen om anderen voor de rechter te dagen, teneinde zich schade te laten vergoeden met geld.
Dat is ontzettend goed. Het ontzet namelijk het hier geldende, gangbare, verdedigde systeem dat slechts rijken, die sowieso dure advocaten kunnen betalen de staat (afdeling ‘rechterlijke macht’) ertoe kunnen brengen recht te laten doen.
Recht is hier koopwaar, daar roofgoed. De goed betaalde rechters daar worden door advocaten tot het uitscheiden van recht gebracht en afgezogen (zo als bladluizen door mieren). Die advocaten en die rechters hebben om hun spel te kunnen spelen burgers nodig die iets te verrekenen hebben met andere burgers. Die burgers willen wel meewerken, voor het overgrote deel van het door deze juristentruc tot stromen gebrachte geld.
Niet zelden zullen die burgers zelfs hun zaken bespreken en zelfs in hun apperceptieve massa opvatten als ‘bezig zijn met recht’. Gisteravond waren er voor televisie een drietal weduwen van door die terroristen van het WTC ‘omgebrachte’, mee de dood in gesleepte, piloten. Deze vrouwen zeiden niet zulke tranentrekkend domme gevoelsdingen. Zij wilden gewoon wraak en hadden het geld niet nodig. Ze spraken ook helemaal niet over recht.
Dat is positief. Het gaat in de civilisatie niet om zulke religieuze (= om de gebruikten te bedonderen gebruikte) begrippen als ‘recht’. De wetten zijn (het recht is) er om de gebruikten in toom te houden:
* opstand tegen het bestaan van rijken en gebruikers en
* opstand tegen de rijken en gebruikers daar dan en
* dat onderling geweld dat hun werkkracht en inzetbaarheid schaadt,
die drie ‘dingen die kunnen gebeuren’ moeten worden voorkomen. Middel daartoe is ‘recht’.

Het toepassen van dit middel kost geld (want txaenz van bepaalde, met name juristen aangeleerde kwaliteit). Hier moet de staat dat geld uit belastingen halen en betalen. Dat zou dus de rijken laten meebetalen, wat gezien het systeem ongewenst is. Een rijke betaalt niet, hij neemt en verkoopt. Zelfs de kleine geciviliseerde, de af en toe zijn tijdgenoot/gebruikte gebruikende gebruikte, de middenklassemens, wenst niet aan en voor de staat, c.q. voor het recht, te betalen, imitatierijke als hij is.
Dat maakt dat hier de wetten leeg en zonder overtuigingskracht blijven. Iedereen weet uit het voetbalgebeuren dat regels die niet gehandhaafd worden niets veroorzaken. De regel heeft geen waarde en geen kracht, alleen de zielige verdedigers ervan, de scheidsrechter en zijn trawanten, staan meelijkwekkend en ten prooi aan spot en hoon te handhaven. Hondenlullen.

Het wemelt hier van de lieden die niet meer willen beseffen dat de civilisatie ‘loopt’ (zoals een motor loopt) op angst en begeerte. Resp. angst voor de gebruikten in onderlinge competitie en begeerte voor de mensengebruiker in concurrentie.
Men ‘weet’ zogenaamd niet meer
* dat aanspreekbaarheid een mooie term voor: ‘te bedreigen zijn met herhaling van straf op de aanspreekbare’ en
* dat straffen mishandelen is.

Gisteren nog zei zo’n randdebiele politicus voor televisie: “Wij leven niet meer in de middeleeuwen, er is internationaal recht.” De onmetelijke ondoordachtheid van zo’n vertegenwoordiger van het volk zou mij vroeger tot een heel opstel bewogen hebben en ik zou zelfs ooit een ogenblik aan publiceren van dat opstel hebben gedacht. Nu niet meer, ze kunnen met z’n allen hun voorkeuren voor andere vormen van genieten dan ‘begrijpen’ uitleven. Wat hen ook overkomt daardoor, ze hebben het verdiend en het is hen van harte gegund. (Dat van dat gunnen is natuurlijk retoriek, het laat me koud, ik heb er niets mee te maken. Ik gun het een wolk ook niet dat hij zich ontlaadt of overdrijft of oplost. En die verhouding heb ik tot zulke verschijnselen in ‘mijn’ trotteldrom.)