Bedoelen

Categorieën: 2000, 1 januari – 2004, 31 december | Archief | Correspondentie met Jan (2001-2006)

Trefwoorden: zakgericht

Jaap Schot, 11 september 2003

Het bedoelen
Vanmorgen werd ik wakker uit een droom waarin ik een woordenwisseling had met broerKees, we waren het oneens over iets, geen idee wát. Hij was net zo jong gebleven, als ik me voel, zo gaat dat met droomfiguren. Er is niet veel Freud voor nodig om te vermoeden dat broerKees gecast was als neefJan. Dat geloofde ik dan ook direct en dat bracht al heel snel het onderwerp dat in werkelijkheid in onze correspondentie speelt in mijn bewustzijn:
Het gaat om de zaak, niet om de zak. Dat is het onderscheid ter zake, zo prettig verwoord door een ex-collega van me, die de termen ‘zaakgericht’ en ‘zakgericht’ gebruikte bij wat er in de vergaderingen werd gezegd en gedaan.
Het gaat om de inhoud, niet om de vorm. Het gaat om de bedoeling, niet om de vorm waarin die wordt geuit, wat geen instemming met of toestemming voor slordig gepraat is, maar een verbod aan mijzelf om mij door verbeterbare
* namen van begrippen
* uitdrukkingen
* betogen
* voorbeelden
* mate van concies zijn
* mate van logisch zijn
* enz.
te laten afleiden van het zoeken naar de bedoeling,
dat is luisteren naar het “aangewezen” aan de spreker introspectief gegevene.
=========
Als iemand iets zegt, ga ik er tot het tegendeel blijkt, van uit dat hij waarheid spreekt. Het CDA noemt het gezin (met vader en moeder !!) de hoeksteen van de samenleving.
Dat is zo’n gezin ook. De psychologie, de wetenschap van Locke (geen ingeboren ideeën; dus: niet napraten, niet meepraten, niet logisch of hypothetisch of boeiend of inspirereend doorpraten: je beperken tot MELDEN, in het besef niet meer te kunnen bedoelen dan je weet [het schoolvoorbeeld]), Herbart (de als receptioniste werkende ‘apperceptieve’ massa aangeleerds is dus ‘de ziel’ die onderwerp kan en moet zijn van de psychologie), Freud (de jongens en meisjes in zo’n gezin vechten met elkaar om de schaarse liefde/ erkenning/ goedkeuring/ voorkeur en/of ‘favoriet zijn’ van vader en/of moeder) en Skinner (zo, met af en toe belonen worden de kinderen in zo’n gezin geconditioneerd, dat werkt bij duiven en ratten ook, er bestaat geen schuld en geen verdienste en/want geen wil, leren gebeurt, wordt niet gedaan, kan niet worden nagelaten en de ouders en andere mensen zijn niet de enige bronnen van ‘lessen’), die psychologie is het met die CDAers eens: God en de Staat (de Werkgever) zijn projectieschermen voor de ouders, vervangen die opvoeders/lesgevers als ‘dat waar dat aangeleerde gedrag (elk ander aanvallen bij elke ontmoeting om zich met hem te meten en bij winnen de waardering van DAT HOGE DAAR te oogsten, de voorkeur) op gericht wordt’. To please the teacher ‘werkt’ op scholen, zodat veel kinderen zakgericht blijven als ze zo afgericht van huis komen.
==========
‘MACHT’ heet die vuiligheid.
========
Presteren en performing i.p.v. het voor eigen leven en welzijn nodige doen. Knechten (gebruikten) in competitie, mensengebruikers onderling in concurrentie. Zo gaat het in het pretpark ‘wereld’. Onderling vechten om de gunst van de vorst te verwerven. ‘Rivaliteit’: het putten uit dezelfde niet voor allen rijkelijk of zelfs maar voldoende gevende stroom (verlangds, gewensts, begeerds en nodigs).*

*)  [red.] Bij een uitgeprinte versie van dit schrijfsel, stonden rondom de tekst nog enkele handgeschreven aantekeningen, zie hieronder.

  • Afspraken/ wetten/ voorschriften zijn niet te melden. Afspraken blijken indien gehouden pas. Wetten en voorschriften zijn bevelen die worden gegeven. Gelden ≠ gedrag sturen.
  • Een wetenschappelijk geïnspireerde/ afgestelde verbaast zich nooit, constateert slechts een niet uitkomende verwachting.
  • Beperk je taalgebruik tot het verwoorden van die waarheid die (dat water dat) je hebt, dat is: KENT, dat is aan het waarnemen/ opmerken bent.

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *