Jaap Schot, 5 mei 1985

1. wat ik wil
2. dat ik het als spel (à la pre-school kinderen) wil
3. hoe dat dan technisch moet

1. wat ik wil.
   Ik verwoord wat ik ken van de mij gegeven werkelijkheid: waarheid dus. Ik gebruik begrippen-apparaten en beelden. Ik benoem een begrip met een enkel woord en hou me aan vaste begrip-woord-combinaties. Ik kan niet ('soeverein') zeggen wat ik wil, maar kan zonder censuur, ongehinderd door anderen, spreken. Ook heb ik geen beperkingen voor wat betreft de omvang. Evenmin heb ik beperkingen door de onwil of onkunde van een lezer om mijn betoog te volgen.
   Ik wil mijn begrippenapparaat voor mijn latere zelf en voor anderen toegankelijk maken langs buiten, d.w.z. anders dan het nu hier voor mij toegankelijk is, nl. doordat het in mijn brein opgeslagen is en wel functionerend, in een werkende orde. Ik heb geen computer waarin ik mijn brein op dit beperkte gebied zelfs maar, kan nadoen, kan namaken.
2. Ik wil dit toegankelijk maken doen als echt spel.
   Echt spel is te vinden bij onbedorven kinderen, die doen alsof ze dit of dat zijn. Ze doen dat teneinde te leren. Ze doen het zonder dat de resultaten van hun leren gemeten worden of gekeurd. Het gaat er mij alleen maar om dat het werkt, dat ik het leer. Als het voor mijn latere zelf goed is, is het goed. Die beperking betekent dat ik mij niet onderwerp aan gekeurd worden door anderen.
3. De vraag is nu: "Hoe moet dat nu technisch?"
   Om een antwoord op deze vraag te vinden, zal ik het probleem herhaalde malen moeten verwoorden. Daarbij zal ik de technische hulpmiddelen ook zorgvuldig moeten beschrijven en doordenken.