100710baj

========

zaterdag 10 juli 2010

van voorvoegsels voorzien op zondag de 11^de en op maandag de 12^de. En op dinsdag de 13^de.

En op woensdag de 14^de.

---------------------------

Start: 10-7-2010 14:19:

Vannacht je e-mail aangetroffen.

Vandaar deze brief met bijlagen.

--------------------------------------

       Voorvoegsel 14-7-2010 15:38:

Inderdaad: “Het lukt maar niet om een boodschap uit te zenden die ook maar enige schijn wekt dat de “bedoeling” overkomt.”, dát is precies wat ik ook ervoer en ervaar. Zoals je zegt: “elke vorm van uitleggen mist (haar) doel. Wat een ellende!”

=======

       Ik vroeg me af wat het voor mij zou betekenen als er iets anders gebeurde. Als de bedoeling wél over kwam.

Wat wijs ik met woorden aan, ‘duid ik aan’ dus?

Wat “bedoel” ik?

Ik bedoel te onderscheiden tussen wat verschilt. Ik stel vast, constateer, wijs aan dat er woorden (zelfstandige naamwoorden en werkwoorden) zijn van twee soorten:

• Woorden die námen zijn van aantrefbaarheden en
• Woorden waarbij nergens iets aan te treffen was of is.

Dat paaltje op dat trottoir in Amsterdam, dat heb ik mij niet slechts voorgesteld en ik heb het ding daar niet willen hebben: ik heb me er pijnlijk aan gestoten. Voorwaar: een buiten de wereld als wil en voorstelling “zintuiglijk

gegeven”.

En voor die woorden waarbij nergens iets aan te treffen is: de wil en de rede en de waarheid en het recht en ontelbare andere wmsgg’s: woorden met slechts gebruiksgewoonten. 

       Uitspraken, gemaakt met gebruikmaking van die wmsgg’s zijn nooit constateringen, het moet allemaal nog gespeeld, tot gelding gebracht, “waar gemaakt” worden.

Wie zulke uitspraken doet, spreekt de taal van zíjn geloof. En binnen dat geloof, - dat hij zelf niet verzonnen heeft, want die woorden trof hij immers in gebruik bij anderen aan toen hij leerde praten -, is hij verstaanbaar en laten de mede gelovigen zich sturen, motiveren, stoppen, van buitenaf besturen.

----

Ingewikkelder is wat ik “bedoel” niet.

Ja, ook de woorden waarmee wij onthoud- en verwachtgereedschap (wetenschappelijke theorieën) uitspreken en opschrijven, zijn wmsgg’s. Maar wij REFLECTEREN als we wetenschappelijk spreken bij aantrefbaars: en in dat reflecteren verkennen wij wat we aan het doen zijn en dat feit da wij theorieën maken met wmsgg’s dat KENNEN we dan ook en we houden het niet geheim.

       De zwaartekracht is als wmsgg van een andere soort dan het voorrecht, de leerplicht en de zin van het zijnde.

========

Het bovenstaande lijkt wel volstrekt niet op te merken, ook niet als ik het uitschrijf en ter lezing voorleg.

EN WAT KAN MÍJ DAT NOU SCHELEN (verrekken, verdommen)?  Een ander antwoord dan “Helemaal NIKS” kan ik mij niet veroorloven, op straffe van FRUSTRATIE, boos zijn op de betrokken anderen, en omdat het verschijnsel zich aan beïnvloeding door mij onttrekt: depressiviteit.

Het is hún wereld, hún toekomst, hún nageslacht, ik sta daar buiten, het zal mijn tijd wel duren en het is allemaal mijn zorg niet. Ik doe niet mee. Mee mogen doen, kost zóveel, ik zie áf van de koop.

Ik verschil van de meeste anderen die van die koop afzien. De meeste mensen ‘die het goed hebben’, zien van die koop af. Maar een procent of tien, - hoorde ik, meen ik mij te herinneren -, streeft. De rest GENIET, met behulp van psychotrope stofjes: genotmiddelen en met  prikkelende bezigheden zoals gokken en seks.

       En ze hebben veel lol en dat keur (beoordeel) ik niet: ik keur dus niet goed en niet af. Ze hóren mij er niet over, ik ben blij dat ik niet mee hoef te doen. Blij, niet dankbaar. Er is niemand om te bedanken. Moeder is al heel lang geleden gestorven. En zij vervulde diverse noodzakelijke voorwaarden voor mijn ‘zó worden als ik nu ben’.    

-=-=-=-=

Wil ik nu nog gehoord, gelezen worden en mijn bedoelingen opgemerkt zien? Het doet me niets meer: het zeggen (publiceren) van wat ik heb opgemerkt is het doel met mijn stichting. Maar ik kan niet in mijn eentje sociaal zijn en nu bleek (ruim een jaar geleden) dat die stichting (c.q. het bestuur) niet zal functioneren. Ik vermoed dat het niet duidelijk is wat ik bedoel en/of dat het niet inspireert. Ik moet dat vermoeden, want (en dat is ook t.a.v. jóu waar:) veel, voldoende en heldere tekst komt mij niet ‘ter ore’.

       Nogmaals: HIER LIGT DE REDEN WAAROM IK GEEN GEVOELENS AANMAAK: alleen ongelukkigheid, het geheel van negatieve gevoelens, staat mij ter consumptie voor. En ik kies niet, zoals velen uit de grote massa anderen die in dezelfde positie verkeren als ik, voor wél voelen en dan de negatieve gevoelens wegwerken met opwekkende psychotrope middelen.

========== 14-7-2010 16:35|7.131||  

---------

14-7-2010 11:04:

Het is een vorm van consumentisme en jij hebt het opgelopen, het is geen aangeboren, maar een aangeleerd iets. Hele jáárgangen mensen hier zijn zo gemaakt, in het kader van het voldoen aan de leerplicht. INFORMATIE ZOEKEN EN BEWAREN i.p.v. KENNIS NEMEN.

Kennis kan niet worden overgedragen en niet worden bewaard, dus er zit geen handel in, er valt niet aan te verdienen. Alles is ononderbroken aan het veranderen, niets bestáát, alles gebeurt alleen maar. Nee, dat is geen mening, dat is het enig constateerbare.

Iedereen moet dus zijn omgeving voortdurend verkennen. Niets is zeker, veilig, blijvend, beklijvend.

Wie kijkt en luistert bevindt zich ergens en hem is gegeven wat dáárvandaan het ansicht van de werkelijkheid is. Wie buiten de kathedraal staat ziet iets anders dan wie er ín zit. Dat is geen openbaring, dat is een ervaringsgegeven.

Ja, alles is ononderbroken in verandering, maar de verandersnelheden verschillen. (Novalis was het geloof ik, die een gedicht schreef: “ik droomde dat ik langzaam leefde”, daarin ziet de dromer de langzame gebeurtenissen, zoals het ontstaan van kiezelstenen.) Daarmee is te verklaren dat wij (lerende dieren) geheugens hebben: die opslagplaatsen voor herinneringen zijn ‘om mee te verwachten’ zeer geschikt en van verwachten gaat een soort waarschuwen uit, wat beschermend werkt.

God schiep die opslagplaats in ons, waarin die ervaringen zich melden, actief zijn, als we iets weerzien (iemand weerzin: het huisdier dat mij kent, heeft “dus” ook zo’n ingeschapen afdeling ‘denkhoofd’ in zijn hersens: het herkent mij).

OM AAN INFORMATIE IETS TE HEBBEN, MOET IK DIE IN DIE IN MIJ GESCHÁPEN OPSLAGPLAATS LATEN KOMEN. Laten komen, niet: brengen, want die ‘ik’ die apart van mijn lijf zou bestaan, dát is een verzinsel: die ‘ik’, daar is alleen in onze taal spráke van.

Binnen laten komen is in dit geval: txaenz leeg houden om dat gebeuren “binnenkomen”, tíjd, aandacht en energie te leveren. 

Herkennen kan pas ná kennen.

Kennis nemen doe je van het onderwerp, niet van een bespreking of aanduiding daarvan. Kennen  betreft de zaak, niet de aanwijzer, niet de melder.

----

Van beoordelingen is geen kennis te nemen, de waarde of waardeloosheid, de bruikbaarheid of nutteloosheid, de betekenis of onbeduidendheid, enz. enz. die worden ‘gehecht aan’, het zijn geen eigenschappen. Het zijn relaties, het is situatief.

------------

       Men heeft die genoemde jaargangen (cohorten) leerplichtigen getraind in het gebruiken van informatiebronnen. Men heeft ze niet de gelegenheid gegeven ervaring op te doen met het verkennen van de onderwerpen. DAT WAS TE DUUR. Dieper reden was en is er niet: ze weten niet wat ze doen (= welke voorwaarden voor het latere, betreurde, gebeuren en uitblijven, ze vervullen, resp. onvervuld laten), ze laten alleen uitrekenen hoeveel het kost en besteden dan het vantevoren vastgelegde bedrag aan dat wat het zichtbaarst is, het beste klinkt in de propaganda, enz. Let gedurende één verkiezingperiode op en je hebt de nodige ervaring: AL HET WEZENLIJKE in het rollenspel ‘maatschappijtje’ BLIJFT ONVERANDERD (de laatste 2000 jaar hier, sinds de “komst” van de Romeinen, die jongens die zo goed konden kruisigen en hier hun beschaving ook kwamen uitleven).

       “DUS”: al die jaargangen zijn GERICHT OP DE ANDEREN NAAST HEN, want díe moeten t.a.v. iets degene zijn die verkent, die KENT. We zien dat op televisie ook: de arts en de rechercheur en de wetenschappers in hun laboratoria, die verkennen IN DIENST VAN ONS (samenstellende deeltjes als wij zijn van KONING KLANT, DE KOOPKRACHTIGE SOEVEREIN). Wij lezen en horen er over, soms, toevallig, want er is veel te veel om het nieuws allemaal te horen. MAAR OP www.alleinformatie.nl STAAT ALLES VOOR IEDEREEN KLAAR.

LET OP: HET STAAT DAAR TE BESTAAN, HET GEBEURT NIET, HET MELDT ZICH NIET ALS JE HET NODIG HEBT (wat blijkt uit dat je dit om je heen ziet). Ja, ergens in voorraad is de juiste helpende tekst bij jou en (jouw ansicht van) jouw omgeving, maar die tekst is niet waar jij hem nodig hebt: ACTIEF IN JE GESCHAPEN OPSLAGPLAATS VOOR ERVARING.

Je hebt het niet geleerd. Je hebt het niet tot je door laten dringen. Het is je niet eigen geworden.

JE HEBT ER GEEN MOER AAN.

JE SCHOOLTIJD IS VERDAAN.

---------- 14-7-2010 11:55|6.309||14-7-2010 13:01:

       Gut, ze weten het zo goed: use it or loose it.

Maar intussen zitten wij in een gevangenis, waarin iedereen als gespecialiseerde tewerk gesteld wordt en al het andere verleert, zó hij het al ooit leerde. Een massa invaliden, invalide gemaakte gevangenen. Als een kudde schapen, zoals ze in de kerken zongen? Nee, erger. Nou ja, zie zelf. VERKEN ZELF, dat is de centrale aanbeveling. Alleen kennis nemen is binnen brengen van actieve ervaringssporen in de eigen apperceptieve massa (die GESCHAPEN OPSLAGPLAATS, DIE EEN WERKPLAATS BLIJKT). IK NOEM DIE : MIJN AMA. Apperceptieve massa aangeleerds.

======== 14-7-2010 13:27|6.408||

Voorvoegsel dinsdag 13: 13-7-2010 13:47:

-------

Zo zout dient iedereen die zijn oude spullen níet (als op de rommelmarkt) te koop aanbiedt, het óp. Iedereen heeft wel oude dingen in gebruik, waar hij geen nieuwe of andere voor wil aanschaffen. Met het begrip ‘God’ valt zeer wel te leven (= txaenzbesteding te kiezen en vorm en samenhang te geven), het is daarbij totaal niet van belang dat er bij dat begrip niets benoemds aan te treffen is (geweest). Het is ooit ingevoerd en daarna is er uitbundig mee gewerkt in het samenleven. En we kunnen van onze samenleving zeggen wat we willen (vrijheid van meningen hebben en uiten, voor iedere ondoordachte evenveel respect als voor de zeldzame weldoordachte), maar ja hoor: het gáát. Wát gaat er? Wel, het enige doel met ‘een natie – staat met wetten en ongeschreven orde, die volksaard of cultuur wordt genoemd’ is: dát laten voortduren waarop de verkregen voorrechten berusten. En onze samenleving is zo taai als het maar kan, al tweeduizend jaar wezenlijk onveranderd: LEVEN IN ONVRIJHEID, ALS OP (de) ‘ANIMAL FARM’ (Orwell). De mensen blijken er steeds weer massaal vrede mee te hebben* en/of niet tot het vernietigen ervan over te gaan. LET OP: het gaat er om wat er gebeurt, niet om wat de mensen, - door wier gedrag (doorhéén wie, via wie) het een of ander gebeurt of uitblijft -, willen of voelen of aan ‘tekst aanmaken bij’., dat zogenaamde ‘denken’, dat ze zouden “dóen”. (Het kwaadaardige juristenbegrip ‘daderschap’.)

|* deze vrede heet in die andere taal ‘islam’. Deze vrede is het resultaat van pacificatie. Ook bij het als vee houden van andere diersoorten dan ‘de mens’ is dat iets wat tot het werk van de boer behoort. Het is bijvoorbeeld van belang te zorgen dat er geen slangen in de stal kunnen, want daar kan het vee enorm van schrikken en raar op reageren: uitbreken, terwijl het het vrije leven niet kán, want niet geleerd heeft. De mens is als dier geschapen en kan nog steeds niet nalaten andere levende wezens op te eten. Slangenpraat is nu bijvoorbeeld veganistische idealen verspreiden. De pratende is de slang, de stichter van onvrede, niet: een of andere slang is aan het praten geslagen.    

---------------- 13-7-2010 14:21|5.066|| 13-7-2010 14:23:

       Wat brengt mij ertoe te verlangen naar een ander, die het met mij zó bespreekt, mijn onderwerp, ons onderwerp (hoopte ik toch)? Antwoord: de onjuist blijkende vooronderstelling dat wij SAMEN LEEFDEN, samen, niet slechts in tijd en ruimte bijeen. Die vooronderstelling bleek onjuist en dat was bij nader inzien (maar om dat inzicht te verwerven kost veel tijd en uitleg en daar zit GEEN MAATSCHAPPELIJKE BELONING aan vast) ook wel al van te voren bekend. “ONS SYSTEEM” treft doel (die islam, die rust ‘onder het vee’ in de stallen en elders) door middel van:

• Afleiden van de aandacht ván de macro-omgeving, van het feit van het als vee gehouden en gebruikt worden
• Het verkennen van de macro-omgeving niet belonen en bemoeilijken
• Het uitdelen van genotmiddelen (alcohol en drugs zijn maar voorbeelden van middelen bij dat afleiden van de aandacht; propaganda is een ander middel: het sportende Oranje en de dreiging van de komst van plofmoslims en andersoortige terroristen),
• enz.

============

       Die ander met wie wij hier in gesprek (correspondentie) mogen / kunnen geraken, leeft binnen dezelfde MACRO-OMGEVING als wij. Dat is per definitie zo. Familie is meso, familiebijeenkomsten zijn zielige overblijfselen van ons stamleven, zoals dat vóór (avant Fr.) de Romeinen werd geleefd. Gezellig is het nog en bij begrafenissen ‘troostend’. TROOSTEND door te bewijzen DAT HET TOT LOSSE LIJFEIGENE MAKEN, de werking van “onze” mensveehouderij met het behouden Romeinse recht , NIET HELEMAAL RESTLOOS IS GEBEURD.

NIET RESTLOOS, MAAR DE RESTERENDE “GATEN” IN DE WERKING MOGEN GEEN NAAM HEBBEN. Ze stellen niets voor, die resten.

       Aangetrouwde families zijn volstrekte vreemden. En wij worden ertoe aangezet dat toe te juichen en uithuwelijken (een restant van de cultuur van de onderworpen inheemsen in de moslimlanden) te verwerpen. En dat met die supersmoes van de romantische liefde: literair gebrachte blabla.

Hoe vreemder wij op microniveau en op mesoniveau voor elkaar, onderling, als enkelingen en als groepen zijn, hoe beter het de juristen er voor het macroniveau in geslaagd zijn het VERDEEL EN HEERS uit te voeren voor de overwinnaars, de aanvallers, de kolonisten.

       Het psychische mechanisme waarmee de enkelingen zich innerlijk verdedigen tegen de angst die het systeem wekt, heet bij Freud “Identifikation mit den Angreifer”, zo ongeveer het Stockholmsyndroom? Ik zet er een vraagteken bij, want ik kan het hier benoemde niet als verschijnsel zíen. Ik heb het allemaal van horen zeggen.

DAT IS DE ELLENDE BIJ TAALGEBRUIK: je moet het door anderen ingevoerde en gebruikte geheel van begrippen, verhalen, woordbegripcombinaties en wmsgg’s gebruiken. En dat is spervuur, gericht vuur heet ‘onderwijs’ (met een pleonasme: aanschouwelijk onderwijs, gegeven door een bijspreker en bijwijzer. Om die duidelijkheid te ondergraven heeft de volksmond uit bij het ‘be’ met stomme ‘e’ gemaakt. Zoals die mond ook gespreek (analoog aan gedoe) opwaardeerde door van gesprek te gaan spreken.

Maar let op hoezeer het de lezer stoort, als in een tekst zulke ‘correcties door de tijd’ door de schrijver ongedaan worden gemaakt. Dat houdt óp, dat kost tijd, dat vertraagt, dat stoort, daar stoot de lezer zich aan, daar heeft de lezer geen tijd voor, daar heeft de schrijver het voorrecht niet toe. Hij moet gewoon doen, niet PEDANT, niet als een slaaf die een kind van een heer moet onderwijzen dus.

====== 13-7-2010 15:21|5.612||     

====================

Voorvoegsel maandag 12 juli 2010: 12-7-2010 12:56:

HET EXEMPLAAR EN “ZIJN” PLAAG. Daar staan we dan: we zien de eiken, die kaalgegeten (dat heet dan ineens: ‘gevreten’) zijn door die rupsen. Daar staan we dan: we zien de ijverig volgeplante velden van de Afrikaanse boer en die zijn nu kaal: sprinkhanen.

We nemen zo’n losse rups (resp. zo’n exemplaar van die sprinkhanen) in de hand. Dit exemplaar ís een voorbeeld, het is er zo één. Mede door zíjn eten is de eikenlaan voor dít jaar onvruchtbaar, zijn de oogsten van déze boeren, dit seizoen verloren. Er zijn geen eikels voor de vlaamse gaaien en de eekhoorntjes.   

       Volkomen onverhuld blijkt voor ons, - in aanraking met deze werkelijkheid -, het antiwetenschappelijke, de ongepastheid, de belachelijkheid, het irrationele, het onredelijke van de juristenbegrippenapparatuur, hun infantiel gebrabbel. Minachting voor élk hof is het enige erbij passende. Zíj zijn het die zich als bovendierlijk, bovennatuurlijk, poneren. Ze probéren niet eens het te bewijzen. Dat hebben de priesters van de staatsreligie al gedaan. Die hebben al mensen (minstens de farao, de vorst in het algemeen en verwanten) bovendierlijk (bovenmenselijk) verklaard.

       Wij, hooggeïnformeerde postmodernen, moeten oppassen niet inconsistent te gaan méédenken met deze wetsteksten uitsprekende HYPNOTISEURS. 12-7-2010 13:24|3.369||12-7-2010 14:18:

       ZE BRENGEN ONS ONDER HYPNOSE, IN HYPNOTISCHE SLAAP, MET WETSTEKSTEN, ZE DOEN DAT NIET OPENLIJK EN NIET ZÉGGEND WAT ZE AAN HET DOEN ZIJN, maar via spannende verhalen via de media. Er worden ononderbroken voorbeelden gevonden (voor in het nieuws) en bedacht (voor in detectiveboeken en politieseries op televisie), voorbeelden van gedrag waar wij ongewapende en vreedzame mensen bang worden, en uit die angst komt dan onze aanvaarding van politie en justitie en uiteindelijk: alle wetten en dat wetgeven (dat democratisme) voort.

       Maar er is geen ander recht, dan het recht van de sterkste (dat blijft het, als het ‘de grootste partij of coalitie’ is, die het sterkste is). Compromissen worden gesloten door wie geen macht (= koopkracht = huursoldaten = vuurkracht) genoeg heeft om de ander te negeren en weg te houden van dat wat hij, de machtige (dat is altijd de sterkere, de overmachtige) CLAIMT, EIST, GEBIEDT, BEVEELT, VERBIEDT.

       IN BEZIT NEMEN = aan het gebruiken / verbruiken / benutten door anderen onttrekken en onthouden. Door het noteren van dit onttrekken als terecht en het verdedigen in handen te geven van de daartoe ingehuurde ordehandhavers, wordt het bezit tot EIGENDOM.

========

En in een omgeving waarin een groot aantal mensen dit spelletje (civilisatietje, rechtstaatje) spelen, is er geen ruimte voor NIET MEEDOEN, NIET INSTEMMEN MET HÚN ONWAARHEDEN, VERZINSELS, ROLLENSPELREGELS, HYPNOTISCHE SLAAP.

========

Het zijn deze hypnotiseurs, die, - gecamoufleerd als onderhoudende programmeurs van de mediaoutput -, ons, het mensvee dat door de SOEVEREIN gehouden wordt, doen geloven dat het goed is, zoals het is. Hoe is het? Kíjk. En let op wat je erbij invalt, als je het uitleggen van wat je nu ziet voorbereid. Morgen vertoon je deze uitzending, verdeel je kopieën van deze tekst aan een groep nog niet bange en niet aangepaste intelligenten. Of je probeert verdedigers van de status quo plat te praten, zonder weglatingen en zonder leugens.

========

 Hoe is het? Wat gebeurt er in het rollenspel ‘maatschappijtje’ (hier: ‘Nederlandje’ en ‘Vrij Westers samenlevinkje’) dat deze burgers in hun hypnotische slaap spelen?

----------------- 12-7-2010 14:40|3.715||

================

12-7-2010 14:47:

       Nee, dit was geen afdwaling. We moeten er van uit gaan dat ook onze gesprekspartner ONDER HYPNOSE IS GEBRACHT. Het helpt dán dus helemaal niet, als je (zelf onder een andere hypnose kiezend voor ‘het gesprek’, ‘de dialoog’, ‘de redelijke benadering’, ‘het debat’) bij die dingen, die deze ander écht, -ja, je hebt gelijk -, verkeerd, vertekend, onjuist begrensd, zonder begrip van hun functie , enz. enz. ziet, aanwijst met de vinger en helder onderscheidt en benoemt en bespreekt. HET IS TOT MISLUKKEN GEDOEMD. DE ANDER IS IN (een andere) HYPNOTISCHE SLAAP. Het spijt me: wie “denkt” dat wij, mensen (in  ‘de dialoog, het gesprek, die hele rij) aanspreekbaar zijn, die slaapt en droomt. Die droom is en WORDT ONONDERBROKEN hem gesuggereerd. EN ERVAREN DAT HET beloofde verschijnsel NIET OPTREEDT, WEKT DE POGENDE NIET, maar brengt hem tot het toeschrijven van de mislukking aan de een of andere fout bij (van) de ander(en).

       De sprinkhanen en de rupsen en de spreeuwen in de kersenboomgaard en de duiven en merels in mijn tuin, ZIJ SPELEN HET ROLLENSPEL (IN DIT GEVAL: HET EIGENAAR-ZIJN VAN DEZE OF GENE) NIET MEE. Die merel eet míjn krentenboompje leeg en mijn rode bessen verdwijnen ook in zíjn maag.

       En hoe zit dat met die vlaamse gaai, die de eikels uit míjn boom meeneemt? Misschien heeft een soortgenoot van dat beest die boom wel geplant. Zulke dingen gebeuren. Per ongeluk? Waar ligt het ongeluk? In ieder geval niet planmatig: het beest verbergt eikels als voorraad. Andere dieren verspreiden andere plantensoort via uitwerpselen. Maar wat is het verschil tussen de vluchtende Germanen in de grote volksverhuizing, die hier jachtterreinen en visgronden aantroffen, die ‘van niemand’ waren. En met de Palestijnen, die vijgenbomen aantroffen, aangeplant door de natuur of door hun voorouders, die alleen per juridische definitie  niet tot ‘de natuur’ behoren. En nu hadden ze al een eeuw of zo, de gewoonte die vijgen te oogsten. Slim toch. Net als de andersoortige voorraad vormende dieren. En wat doen nou die nieuwe bewoners van dat land: die doen zoiets als ik, toen ik in jongere jaren een net over al die bessenstruiken spande en zelf opat wat mijn tuin oplevert.

Territorialiteit, dat tref je als bioloog werkelijk her én der aan. Daar hoef je geen juristenpraat bij aan te maken. En er ís geen bovendierlijkheid en buitennatuurlijkheid van ‘de mens’ aan te treffen, voor de bioloog. En dat komt niet, omdat die wetenschapper niet wil zíen, wat er aan de hand is. EN LET NU EXTRA OP: de juristen laten het aan de priesters, de praters in staatsgodsdiensttermen, over om tegen het Darwinisme in te gaan. En wat veel erger is: die Darwinisten trappen daar ín en gaan in debat over een god die schiep en bedoelde. En ondertussen gaat het heersen en ‘overheidje’ spelen door.

       En dan krijg je schoolvoorbeelden van de constatering dat ‘wij’ in ons denkhoofd een TOEVALLIGE, ONBEDOELDE EN INNERLIJK VOL ONVERENIGBAARHEDEN ZITTENDE AMA (apperceptieve massa aangeleerds) ACTIEF HEBBEN, DIE ONS LAAT INVALLEN WAT WIJ DAN denken dat we ‘denken’.

Ik heb leren praten en leren zeggen: ik denk ….. als dat ….. mij invalt (= als ik dat met mijn geestesoor in mij hoor).

Wat zíe ik dan? Ik zie dat in zo’n Darwinist ook ‘de rechtsstaat’ een ideaal is, ter verdediging. KIJK, DAT IS NIET AAN ELKAAR TE PRATEN. Het is totale onzin elkaar, als mensen, iets kwalijk te nemen, alsof wíj ineens niet meer gewoon gebeurden, zoals die vogels.

Dat hele rollenspel met die juridische personen (‘natuurlijk’ genoemde lijfeigenaren, zoals ieder van ons die er een heeft toegeschreven gekregen en andere, die ik IETSen noem) is alleen maar dát: een rollenspel, gespeeld om te doen wat de SOEVEREIN wil, zonder dat die zich hoeft te vertonen en geweld hoeft te plegen. “Nou, dan besparen we ons toch dat geweld”? Nee, die hele soeverein (de Romeinse keizer in wiens naam “wij” hier werden aangevallen en onderworpen en in bezit genomen en ontwapend en ononderbroken beroofd van wat die Romeinen namen en wat ‘van ons’ was, voordien) die is er niet meer en zijn vervangers op aarde en in de Hemel zijn er ook niet meer door hun eigen macht (resp. door ons geloof in hen). OF IS DAT GELOOF ER NOG STEEDS? Ja hoor: niet in de vorm van geloof in god, de schepper, die ons niet lastig valt, maar in de vorm van de IDENTITEIT die de gehypnotiseerden menen te hebben. Nederlander en democraat en liberaal en zo voorts. Als ze uit die hypnose zouden ontwaken, dan was het over.

---------

Liever een traditie overnemen waarin we lijfeigenen zijn, dan vaststellen dat die bezitter van ons aller lijven nergens te vinden is; dat alleen de juristen diens bestaan spélen.

       Kózen wij, de levenden, daar bewust voor? Weigerden wij (daartoe uitgenodigd na uitleg van de stand en gang van zaken) zelf een alternatief begrippenapparaat en bijpassend ander gedrág te zoeken? Ik dácht het niet.

======== 12-7-2010 16:35|4.541||

12-7-2010 16:44:

Het is een grondfout in debat, discussie, enz. te gaan. Hoofdkenmerk van het debat is dat het deel is van het genoemde rollenspelen. Een constatering is een bouwsteentje voor de empirische kennis van je omgeving, je geschapen omgeving is buiten spel. Het is ermee als met het ‘op de man spelen’ in het debat: dat is ook vals spelen: de kanker die de contrahent (tegenwerper) heeft, is niet ter zake, is geen argument. ALLE WAARHEID IS BUITENSPEL in elk debat. Als de ander met andere tekst in hypnotische slaap is gebracht en nog niet wakker is, dán is hij geschikt voor het debat. Met de ogen en oren dicht met de rug naar het objectieve grammatica, logica, consistentie laten gelden.

Net zo’n spel als voetbal. Regels zat en bedoeld om het publiek te laten oordelen en; om te winnen.

NIET DOEN DUS.

---- 12-7-2010 16:53|4.688||       

===============================

HET SPREKEN VAN MENSEN.

===================

Voorvoegsel: 11-7-2010 16:04: íedere civilisatie brengt bij ‘haar’ menselijk jongvee een besturingsprogramma aan: deze of gene filosofie, een ‘isme, een religie. En de bijbehorende instructie is in alle civilisaties (mensveehouderijen, voortgevloeid uit kolonisaties) dezelfde: BLIJF ZO, WE HEBBEN JE DIT NIET VOOR NIETS AANGELEERD: we doen er ononderbroken een beroep op, als we je gebruiken én als we het nagaan of je deugt aan jezelf overlaten en/of je initiatieven toestaan. Vergeet nooit: je lijf is het bezit van de soeverein (dat is ook overal en telkens verschillend: de veroveraar, zijn zonen, de staat, de een of andere god die de overheid steunt). Wij, vrij gestelden, hebben allemaal een persoon die verantwoordelijk is t.o.v. die soeverein, voor hoe ons lijf leeft (= gebeurt en in juristentaal heet dat: ‘wat we doen’); die persoon is een leenman van die soeverein en die mag niet alles laten gebeuren met en door dat lijf. Zelfdoding bijvoorbeeld is diefstal van een slavenlijf van de soeverein.  

Elke ander met wie ik praat is net zo’n stuk mensvee van de soeverein als ik. Alleen: vaak snapt hij het niet en gelooft hij in recht en ethiek. Het enige gegeven is: de al die juristenconstructies handhavende gewapenden: dat blauw op straat en elders. 11-7-2010 16:18|3.155||

VOORVOEGSEL: 11-7-2010 14:03:

Zoals te verwachten was, gaat de eerste reactie, die ik gisteren uitschreef, toch weer niet over DE ERVARINGEN OP “éénpersoonsniveau”. Alleen die ene persoon kan ‘dat wat op dat niveau het geval is’ KENNEN, introspectief waarnemen, er aandacht aan schenken, het (al uitschrijvend) voorwerpelijk maken, nu ja: sporen ervan aanmaken. Het gekende is werkzaam, ook zonder dat het begrepen, benoemd, in verhalen ondergebracht, doordacht en uitgeschreven is. Het gekende vormt het onbewuste en dat stuurt het denken, het voelen en het ‘willen doen’ aan. Dromen en denken en leren, dat dóe je niet, dat gebeurt. MAAR JE KÚNT HET AL OF NIET HINDEREN, REMMEN, VERSTERKEN, enz.

       Als ‘je’ (≠ jíj, want het is zo voor iedereen) in gesprek gaat, heb je al of niet die ander als voorwerp van oplettend waarnemen / verkennen. De andere mogelijkheid, náást ‘als voorwerp van verkenning’ is: als ‘subject’, als andere burger / dader. Als bron van bijval en steun of als tegenspeler / tegenwerper of teamgenoot; als iemand wiens (wier) tekst je wat kan schelen. Als iemand t.a.v. wie je wensen hebt.

Ík zoek bijvoorbeeld in de ander(en) geen tegenspelers, maar medewerkers aan “mijn” project: de mensveehouderij saboteren tot men er een eind aan maakt en zich bevrijdt.

Ik wijs aan dat er niets is AAN OF IN DE CIVILISATIE om trots op te zijn. De diersoort ‘mens’ is zonder eigen schuld of toedoen tot een plaag geworden en er is binnensoortelijk parasitisme ontstaan en gevestigd. Txaenzparasitisme. Van de leerplichtige kinderen worden zeer geavanceerde stukken gereedschap gemaakt: ze worden gebruiksvriendelijk, zelf ondernemend, en vaardig en ingenieus,  ‘uitvinderig’ (creatief) gemaakt, om hun verkoopwaarde op de wereldwijde slavenmarkt – txaenzmarkt - arbeidsmarkt te maximaliseren: ‘veerdonckeren’ heet dat opvoeren van de kwaliteit van de txaenz, bij mij.

       Een product van dat veerdonckeren heb ik voor mij, als ik met een ander spreek. Wij, die ander en ik, zíjn geveerdonckerd. ONS GELOOF MAAKT DEEL UIT VAN ONS BESTURINGSPROGRAMMA (dat geheel van routines waardoor wij gebruikersvriendelijk zijn).

       Of dat nu het geloof is in de redelijkheid of in het navolgen van Christus, Boeddha, Locke of Confucius. Wie steeds aangesproken wordt door de mensen in zijn omgeving op die geloofsinhouden en geloofshelden die hij leerde kennen, op wat hij voorgeleefd zag, heeft ALLE REDEN OM BIJ ZIJN GELOOF TE BLIJVEN. Want: het aangeleerde is niet meer dan gereedschap om dáár met díe omlevenden te voorzien in wat Maslow zo netjes opsomde.

ECHT: het alternatief van ‘bij je geloof blijven’ is: het ‘heiligen’ van dat “omarmde” ándere geloof. Want elke verzameling “afspraken” waarmee we elkaar van buitenaf besturen (gebruiken als robot-computers, als menselijk gebruiksvee, als ‘dienaar-voor-geld’, geldverdiener, loonafhankelijke) is een geloof. 

       Wie tegen andersgelovigen tekeer gaat, in debat gaat, bewijst juist dat hij dát niet in de gaten heeft.

Het is als bij een computer: de ene gebruiker werkt met het toetsenbord (de islam), de andere met een muis (democratie). Op batterijen of op netspanning. En wat er op deze computer van mij  staat, daar kan dat ding niet trots op zijn, het was tézeer puur ontvangend. En wíj, biologisch geproduceerde robot-computers, geveerdonckerden, zitten écht met de vraag: “WAT IS ER AAN MIJ, VAN MÍJ?”

       En dus, t.a.v. de ander tegenover ons: “wat is er aan hem/haar van hém/háár?”.

Het geloven in daderschap is zelfoverschatting. Tot enig daderschap kunnen wij geraken, door veel reflectie en ordening van onze ama. De ama is de (van huis uit ongestructureerde en onbedoelde) massa aangeleerds, die ons suggereert wat we ‘vinden’ (van mening zijn, willen, voorstaan, de voorkeur geven). Maar let wel: “ons” systeem lóónt dit ‘aan jezelf werken’ NIET, integendeel: het is geen vorm van consumeren, DUS bij nader inzien (ongewenst) ZICH ONTTREKKEN AAN JE PLICHT GEDURENDE JE VRIJE TIJD: CONSUMEREN: klant zijn, die koopt wat de dan wérkende produceert. Geld moet rollen, bevelen moeten worden doorgegeven, heersen moet je, als je aan de beurt bent: de binnenlandse vraag moet op peil blijven.

========

Dat ‘geld moet rollen’ en ‘de vraag moet op peil blijven’ hetzelfde aanduiden is een schoolvoorbeeld van hoe dat ‘ergens bij spreken zonder er helderheid over te verschaffen’ gáát, gebeurt.

Bedenk steeds dat er kinderen de taal aan het leren zijn, die taal die zó, zonder helderheid te verschaffen, wordt gebruikt. Dat wat wij met de taal (horen) doen, wordt die lerende kinderen voorgeleefd. 11-7-2010 14:57|2.739||

-----

Geen enkel systeem beloont het reflecteren en het door doordénken verbeteren van je ama. Ooit waren er monniken die in kloosters ruimte kregen voor bezigheden die daar op leken. Voor bezigheden buiten de geordende mensveehouderij. Heel even, heel soms, werkte daar dan iemand zich onder de ervaringen die hij in het systeem opdeed, uit. Het had allemaal heel weinig gevolgen.

Vergeten en nieuwe technieken brengen de veranderingen.

======== 11-7-2010 15:34|2.948|| 

-------------------------------------------------

10-7-2010 14:19:

1. in die eerste betekenis: het is nodig mensen te spreken. Daarzonder is het leven buitengewoon leeg, niet levendig. Het is niet goed voor het schepsel ‘mens’ dat hij alleen is. Dat is 7 x 24 uur per week niet goed voor hem.
2. het is evenmin goed altijd in gezelschap te zijn, zonder tijd voor jezelf in je eentje is er immers geen gelegenheid om te REFLECTEREN. De resultaten van reflectie zijn gedragsveranderingen, voortkomend uit veranderingen in je apperceptieve massa aangeleerds. Die veranderingen zijn:
   1. extra toegevoegde actieve gedachtendansers (in de gewone taal aangeduid met de woorden: ideeën, begrippen) zie bijen
   2. het uitblijven in ‘wat je invalt’ van oude dansers, voorzien als ze zijn geraakt van een (hen afdoend hinderend) cordon van andere, toegevoegde dansers
3. reflecteren levert het inzicht op dat wie spreekt is als een gat in een douchekop. Zijn verleden, waarin hij leerde praten, dáár van die mensen, klinkt in hem na en via zijn mond klinkt het opnieuw. Onze aanleg om te leren praten is ongelijk aan het vermogen van een audiorecorder om op te nemen en weer te geven: dat is extra bij ons ten opzichte van een papagaai.
4. wij leren de taal van de anderen om ons heen gebruiken, woordvormingsregels en zinsbouwregels en bij werkwoord en zo de   Het lijkt dus allemaal nogal nieuw en nogal ‘van de spreker’. Maar reflecteren levert onder ander het inzien op dat de spreker noch in zijn woordenschat, noch in zijn begrippenapparaat van zijn taalgenoten verschilt BEHALVE IN DE ENORME GÁTEN (= de grote hoeveelheid hem passief en actief ONBEKENDE WOORDEN en de bijbehorende, ermee aangeduide ONDERSCHEIDINGEN EN VERSCHIJNSELEN). Vooral ons, aanwezig bij een overrijpe civilisatie, is veel meer in die civilisatie vreemd, dan bekend. 
5. dat aan de meesten onbekende is vaak buitengewoon belangrijk en daardoor machtgevend. Een schoolvoorbeeld is: de moderne geneeskunst. Bijna elke doordachte heeft een stuk taal, een uitleg- en aantoonvaardigheid, die een ander schoolvoorbeeld kan vormen. HOE VERNIETIG JE DIE MACHTGEVENDE VERWORVENHEDEN? Dat doe je door het aan iedereen toestaan van ‘DOEN ALSOF’.
6. Algemeen kiesrecht en vrijheid van meningsuiting zijn de schoolvoorbeelden van maatregelen waarmee het zich deskundig maken (= zich machtgevende belangrijke vaardigheden verwerven) ZINLOOS te MAKEN BLEEK.
7. DE BEVOEGDHEID IS EEN VOORRECHT. Dat voorrecht staat op naam van de bevoegde en is dus geen geld.
   1. Geld is namelijk een vooraf door de soeverein getekend bevel dat het recht geeft aan de koper om van de verkoper levering te eisen. Dat bevel is een rechtgevend ding dat niet op naam staat. Anoniem en ongespecificeerd, slechts in omvang gedefinieerd bevel. Analoog aan het ‘lettre de cachet’, een door de koning vooraf getekend bevel tot arrestatie en gevangenhouding van de een of ander, de bezitter van zulke bevelen kon naar believen deze of gene naam invullen. Voorwaar een toppuntig product van de Franse haute culture.

De afgod die geld is, duldt echter geen andere goden naast zich.

DE TRUC IS NU: iedereen die bevoegdheid te geven, sowieso, zonder bewezen verkregen vaardigheid. Kiesrecht, respect voor alle meningen, DE VRIJE MARKT.  

 10-7-2010 15:13|538||10-7-2010 16:43:

8. DADERSCHAP is een centraal VERZINSEL.
9. Wat je nu ziet gebeuren tussen mensen die elkaar als ONREDELIJK resp. GODDELOOS herkennen, is hetzelfde als de debatten met moslims, waarin ze worden uitgenodigd over te gaan tot “ons” tolerantistisch, liberalistisch democratistisch GELOOF.
10. een geloof dat een isme is, is een stelsel van wmsgg’s en verzonnen verhalen.
11. bezwaren van de bezigheid ‘geloven in één of meer van deze ismen’ zijn er vele:
    1. HET GELOVEN IS HET ZICH AANSCHAFFEN VAN EEN MIDDEL, het doel is in het centrum van de aandacht.

 == het geloof is qua inhouden aangemaakt om een bepaalde verzameling waarnemingen aan elkaar te praten, acties te verduidelijken en te beoordelen. Wie praat, spreekt, schrijft moet noodgedwongen (dus niet op bevel) zijn kennis omzetten in INFORMATIE. Het gaat er om aan de hoorder / lezer (ontvanger) zonder handen aan te wijzen waar het besproken onderwerp voor hem te vinden is, want de schrijver en spreker WAS NIET COMMERCIEEL LITERATUUR / LECTUUR / LEESVOER / FICTIE AAN HET MAKEN VOOR DE MARKT. Daar krijgen ze tegenwoordig prijzen voor, boekenbal e.d. GeAVRO en geNPS: die walgtroep over “kunst”.  10-7-2010 17:11|729||

=========

10-7-2010 17:32:

Persoon – persoonlijk – persoonlijkheid

God – goddelijk – goddelijkheid

Rede – redelijk – redelijkheid

De redelijkheid gebiedt dat we aan persoon, God en Rede het bestaan ontzeggen, omdat wij het als niet redelijk hebben leren zien om aan een woord alle betekenis (= elk ergens ónbruikbaar zijn ervan) te ontnemen. Onder deze algemene wet / regeling, soevereine wil van de Rede, valt ook het werkwoord ‘bestaan’.

       Uit wat niet bestaat, kan niets voortvloeien, komen, met kracht geboden / bevolen worden.

Bij ‘persoon’, Rede en God hebben we te doen met woorden, die schijnnamen zijn: namen van niets en niemand. VERZINSELS.

WAT EIST DE REDE?

WAT EIST KONING VOETBAL?

WAT EIST GOD?

WAT EIST JOUW PERSOON?

Dat zijn de vragen.

“Hou je (= gehoorzaam, pas toe) volledig en ononderbroken en overal, aan mijn regels”, is op al die vragen het antwoord.

De dienaar van deze vier afgoden kennen geen bescheidenheid, want deze verzinsels kennen geen bescheidenheid of grenzen. Alleen koning voetbal kent het feit dat er andere balspelen zijn.

========== 10-7-2010 17:52|898||

10-7-2010 22:26:

Als een redelijk mens aan de praat raakt met iemand die irrationeel, zomaar, gelooft in God, of Allah, ziet hij die onredelijke zoals een moslim een afvallige ziet. Die ander doet alsof jij een verzinsel gehoorzaamt, een spel speelt. En diep is je overtuiging dat je dat (een spel naast andere spelen spelen), NIET aan het doen bent. Het was en is geen verkiezing, het is geen voorkeur, het is helemaal geen keur, geen keuze.

       Dat gevoel ken ik bij het door elkaar heen horen gebruiken van woordbegripcombinaties, waartussen verschil is aangebracht door zorgvuldige, waardevolle, denkers, met grote offers aan tijd, aandacht, energie en met grote vaardigheid. En als dan de eerste de beste ‘gelijkberechtigde van iedereen’ al dat werk voor alle kinderen in zijn buurt, kinderen die de taal aan het leren zijn, verbergt.

       HET KOMT ER WÉL OP AAN.

• Redelijk te zijn,
• God te dienen,
• Sportief te spelen,
• IETSonderdeel te zijn, ongevraagd verantwoording af te leggen voor je gedrag en constructief bij te dragen aan die gemeenschap die jou beschermt; levende bouwsteen van de staat.
•  

 ========== 10-7-2010 22:42|1.081||

10-7-2010 22:51:

       Onze huidige tldistische overheid is de vazal van de USAbezetting: d.w.z. de zetbaas van de geallieerden, die de Nazi-bezetting hier versloegen en de macht overnamen en in handen gaven van die kliek, die terug kwam, meestal van ‘even, ‘zolang het land uit’ geweest.

       Hier vinden we een mooi voorbeeld van de bruikbaarheid van het verzinsel ‘daderschap’: menigeen wees onze minister-president aan als het slappe mannelijk lid, dat “ons” zo nodig met Ome George B. mee naar Afghanistan ten oorlog stuurde.  Zo min was hij een dader, als “wij” hem verkozen hadden. Allemaal vals bewustzijn en vals spel. De gegevens voor deze korte beschouwing van ‘onze politiek’ zijn aan iedere volwassen burger, geschoold onder de leerplicht, bekend, er zit geen enkel geheim in verwerkt. Het zit ’m in dat VERWERKEN (dat ik altijd doordenken noem en) dat neerkomt op het voorbereiden van het uitleggen (van ‘het onderwerp onder doordenking’) aan intelligente nieuwsgierige cursisten (volwasseneneducatie). Het voorbereiden van het geven van antwoorden op hún vragen. Als zij geen vragen hebben en het niet willen weten, dan helpt uitleggen niet, want dan zijn het ‘normalen’. Aangepasten dus, burgers, tevreden slaven, menselijk vee, dat totaal geen concept heeft: van ‘wild’ (vrij dus) LEVEN, van anders dan op buitenbesturing gebeuren. 

==========

11-7-2010 0:10|1.296||11-7-2010 11:10:

       Laten we de minieme splinter in ons eigen oog bestuderen, waarna we de balken in de ogen van de anderen snel en afdoend kunnen behandelen.

       Ik heb geen idee wat de geboden en verboden van de Rede zijn. De Rede is heel duidelijk mijn god niet, mijn “ding” niet, zouden de kletskoppen van tegenwoordig zeggen.

Rekenfouten en taalfouten vermijden, dat is niet genoeg om al ‘redelijk bezig’ geacht / genoemd te worden. 11-7-2010 11:19|1.371||11:39:

       Logisch en consistent, die eigenschappen zien we graag in een tekst. Maar is er dan al redelijkheid?

Debatteren, dát vind ik nou onverenigbaar met redelijkheid. Het uitspreken van halve waarheden, om te vertekenen, om iets “in een gunstig licht te zetten”, dat is volksverlakkerij, ik hou er niet van. Als dát ‘een redelijk alternatief’ (D66) moet zijn, láát het dan maar.

--------

De dingen die gebeuren, gebeuren doordat aan alle voorwaarden is voldaan: niets staat het gebeuren meer in de weg, geen barrière en geen tekort. Er is dan geen wil, geen levensgeest, geen extra iets, meer nodig. Er is ook geen verwijt meer mogelijk, er is geen DADERSCHAP: NERGENS en NOOIT. Er is dus nergens ooit schuld of verdienste.

Er is van daderschap, schuld, eer, schande en verdienste spráke. Slechts sprake. Véél sprake. 11-7-2010 12:19|1.507||11-7-2010 12:36:

       En hier zijn we er weer: cijferen en ‘met aantallen berekenen’ verhouden zich als ‘rationeel spreken’ tot ‘empirische wetenschap (een pleonasme) bedrijven’, dat is: onthoud- en verwachtgereedschap aanmaken bij ‘wat reeds steeds weer gekend werd’.

       Om van wetenschap beoefenen te spreken moet het over aantrefbaars gaan. Over sporen is te spreken, maar duiden leidt niet tot kennis, duiden is geen kennis nemen.

Ach, al die dingen KENT iedereen, zodra het in een debat goed uitkomt, brengt men het naar voren. En heel kort daarna ‘verliest men het weer uit het oog’, zodra het niet goed uitkomt, d.w.z. geen applaus uitlokt. Figuurlijk sprekend: KOTSMISSELIJK word ik daar van.

       Ik zie in, dat er veel mensen zullen zijn, die dit (mijn afkeuren van debatteren) niet navoelen en het afkeuren zelfs veroordelen: het is immers een surrogaat voor oorlog. Zoals staatsreligies surrogaat zijn voor staatsterreur (openbare terechtstellingen).

       Immers: wie zover te krijgen is, dat hij gelooft in een onsterfelijke alwetende alomtegenwoordige, eeuwig straffende en eeuwig belonende Rechter en Gestapo, die vierkant achter de overheid staat, wie rooms wordt dus, hoeft niet meer door wreedheid van de politie geïntimideerd te worden om zich te onthouden van ongehoorzaamheid en opstand.

       Machtsovernames die door verkiezingen na debatten en uitbarstingen van propaganda worden gepleegd, zonder bloedvergieten, heten: het werken van (of met) een DEMOCRATIE.

       Niet te overtreffen kul. Uitwerkingen van het ‘hoe te blijven heersen’: ontwikkelingen van de mensveehouderij. Zo’n “ontwikkeling” wordt uiteindelijk doorzien (herkend) als de zoveelste vórm van het grote bedrog dat naast (niet: in de plaats van)  de bedreiging kwam. Dán is het tijd voor een nieuwe ronde ‘volk verlakken’.

Het hier nu (al enige tientallen jaren steeds meer) toegepaste middel om de ontmaskering van de huidige vórm van volk verlakken te voorkomen / te vertragen betreft het onderwijs. 

       Het vullen van de leerplichtcurricula met andere dingen dan die inzicht geven in de macro-omgeving van de leerlingen (1) en in de piramide van Maslow (= dat wat ze zelf als gebeurende mensengenencombinatie nodig hebben en nodig moeten)(2).

       Daarnaast is er de output van ‘de media’, die volledig het concept ‘daderschap’ gebruikt.

En wat kinderen in hun omgeving hebben, dáár leren ze van. Dat overkómt hen. Als ze ‘groot zijn’, horen ze als ‘wat zíj zeggen willen’ in zich precies díe woorden en die ‘Aussageform’ (de stellende volzin, in ons geval; en niemand zegt ‘het ware te wensen, dat wij voor beweringen een andere vorm hadden dan voor veronderstellingen enz.). Welnee, het gaat toch ook zó.

       Het is met deze dingen als met roken. Het is uiterst ongezond en dat is bekend. Vandaag was er nog een mevrouw die het in China bestrijdt. Een jaar of 50 zal die strijd zéker nog duren. Wel, zoveel betrokkenheid kan ik niet opbrengen in mijn eentje.

       Het argument dat de schade groter is dan het plezier waard is, is een argument. Het is wáár voor het geheel (dus voor de regeringen), maar niet voor de ‘vrijheden consumerende burger: het stuk mensvee’. Enz. enz. Het hele verhaal, zoals ik dat de laatste jaren uitschreef.

       Met ‘twitter’ hebben ze zich op het peil van een zwerm spreeuwen begeven. Het is ongelooflijk wat een ‘behoefte’ aan dit ‘verbaal vlooien’ er blijkt, nu de middelen ervoor er massaal zijn.

       LET OP: ik ken uit ervaring het feit dat het betoog niet de vorm is waarin het opvoeden plaats vindt. In de VOLWASSENENEDUCATIE echter gaat het er om de structuur van begrippen aan te brengen, die voorkomt dat je (als opvoeder bezig) foute opmerkingen invallen en uit de mond glippen. De opvoeder moet de antwoorden op ‘waardoor’, ‘waartoe’, ‘hoezo’, naast welke alternatieve middelen, enz. enz.  paraat hebben, dat voorkomt veel ‘ongelukkig uitdrukken van goede bedoelingen’. Vragen beantwoorden voordat ze gesteld zijn dient niet te gebeuren in het bijzijn van de betrokken ander, die aan die vragen toe moet komen en ze moet stellen.

Dat stel ik nu even.

============

11-7-2010 13:52|2.156||