Jaap Schot, 1985
Ik schrijf uit wat me invalt aan tekst bij wat me opvalt in dat wat me gegeven is als waarneming en ervaring. Ik leerde mijn begrippen evenzeer van anderen als de woorden waarmee die begrippen in het Nederlands worden benoemd. Met die woorden leerde ik ook vele beelden en beoordelingen.
Denk aan het voorbeeld 'verkeersslachtoffer': een term die stamt uit een verhaal waarin het verkeer een afgod is, het doden geen ongeluk, maar een mensenoffer. Het gecalculeerde risico bij het zo laten verlopen van het verkeer is dat wat men voor de afgod in kwestie over heeft. De afgod is het onnodige verkeer, het nodige is een onontkoombaar gegeven.
Oorspronkelijken beelden en context
Het is voor iedereen waarneembaar dat die ooit oorspronkelijke beelden en beoordelingen niet zonder meer, door het gebruik der woorden alleen, in het bewustzijn komen. De gebruikers van de woorden bedoelen de oorspronkelijke context en de daarmee gegeven volle betekenis niet. Zo weet men ook niet meer van wie men alle woorden die men gebruikt leerde. Niemand eist ook dat men dat nog weet. Op woorden rust geen auteursrecht.
In sommige kringen stelt men de eis dat men bij het schrijven over onderwerpen en voor publicatie eerder schrijvende auteurs citeert. Ik wens die manier van doen niet. Op ware uitspraken kan geen auteursrecht liggen. Andere dan ware uitspraken dient men niet te publiceren. Ware uitspraken verkrijgt men door het gebruik van het eigen begrippenapparaat bij het coderen van het zelfgekende.
Een tekst lezen dient te zijn: je het onderwerp van de schrijver te laten aanduiden. Aanduiden is met woorden doen, wat 'aanwijzen' heet als je het met de vinger doet. Ik zal dan ook mijn tijd en ruimte besteden om de lezer mijn begrippenapparaat voor te leggen, zonder ook maar te pogen aan te geven van welke mensen ik deze begrippen (vertekenend waarschijnlijk ook nog) overnam.
0 Reacties