Jaap Schot, 6-7 februari 2000

Deze website is als een goudader: het gezochte dat door de zoeker waardevol geacht wordt. In dit geval staat 'goud' voor 'inzichten, waarnemingen en onderscheidingen'. Het is te vinden in klompjes en stukjes van sterk verschillende grootte. Het zoeken is een technische vaardigheid en neemt nogal wat tijd, aandacht en energie in beslag.

Wie 'goud' – in baren, munten en/of bewerkt tot sieraden – zoekt,
om te hebben en te vertonen dus,
zoeke elders.

Overigens is voor die doelen klatergoud behept met vele voordelen.

De mens doden

De taak van de wetenschap in de civilisatie was onder andere: de mens te doden. Hem bij zijn leven tot een ding te maken, want hij was een gebruiksvoorwerp, dat verbruikt werd en wel voor onnodigs. De mens moest tot een ding worden ómgedefinieerd. Mensenmateriaal was dan ook de resulterende naam. De koolstofchemie is de biochemie, er is geen levenskracht die in de chemie wetten breekt. De taal leert de mens spreken doordat er in hem een daarvoor bestemd stuk hersens aanwezig is. Dat is door het functioneren van het DNA in haar chemisch milieu gebouwd. De begrippenverzameling ( het gaat meestal te ver om van begrippenapparatuur te spreken) van de individuele mens is toevallig. Een toevalsproduct qua volledigheid, qua volgorde van binnenkomst der samenstellende delen (begrippen) en qua opbouw (relatieve centraliteitservaring der begrippen bijvoorbeeld). Zeer weinigen komen ertoe dit te beseffen en alsnog meer orde te scheppen in hun brein, denkgereedschap, 'geest'.
De levende mens is niets anders dan een chemisch proces, bezeten door (drager zijnd van) een verzameling memen (zelfstandig bestaande, als vlooien van de een op de ander overspringende onstoffelijke dingen, pakweg zowat gelijk aan 'begrippen', ideeën, opvattingen, zo nauwkeurig hoeft er niet gedefinieerd te worden, het gaat om het 'omgaan-met' dat men verbindt aan deze (religieuze) opvatting van het zijnde.
De levende mens is niet meer dan een robot-computer zonder bouwer of gebruiker.

Biologische verpakking

Zoals vroeger de machthebbers zich gezag lieten verschaffen door hun aanspraken in godsdienst (traditionele religie) te laten verpakken, zo laten de moderne heersers zich hun maatschappelijk streven door biologen verheerlijken (Stalin - Lysenko en Thatcher - Dawkins).
Het is vervelend dat ik de mensen geen nieuw leven aan kan praten. Kinderen worden niet dood en levensvatbaar geboren, de meeste. Die paar per duizend borelingen die mislukt zijn (genetisch of door wat hen in de baarmoeder al overkwam aan bijvoorbeeld giftoevoer, nicotine, alcohol en/of toxinen van microben, het kan van alles zijn, ook straling), die kunnen gerust een zachte dood krijgen, waartoe lijden verlengen. Nu de harde kanten van de natuurlijke omstandigheden hen niet kunnen treffen, zal 'de mens' die taak zelf moeten uitvoeren. Waarom? Antwoord: omdat zulke mislukte kinderen niet hun functie kunnen vervullen: levenslustig en energiek zijn. Het moeder-zijn is geen eenrichtingsverkeer van geven, verzorgen. Het kind levert de moeder (de ouder) wat die niet meer zelf heeft en niet anders dan van kinderen kan krijgen: 'zin'/'doel' in (voor) het leven, het bestaan.
Wie leeft vervult niet een godgegeven leefplicht. Leven is niet analoog aan het vervullen van de militaire dienstplicht. In leven zijn is geen in dienst zijn. Er is niemand (geen Iemand) die terecht iets doet door jou te doen leven, in het leven te zetten. Ouders hebben de kracht getoond dat (jou in leven zetten) te doen, door het te doen. Dat 'doen' is grootstendeels: laten gebeuren. Voortplanten is net zo iets als spijsverteren. Je doet iets dat ermee te maken heeft en hebt daar soms 'je hoofd bij'. De rest gebeurt, wordt door de rest van het lijf (de lijven) gedaan.

De begrippen deugen niet

Alleen: in de taal heet dat niet 'doen', maar 'gebeuren'. Dat komt door de buitengewoon vreemde gewoonte om 'vanuit de hersens te bespreken' en het eigen lichaam als een machine buiten je te bespreken. Exacter: op te vatten bij het bespreken van spijsverteren en zo voorts. Dat lijf daar buiten je hersens is een ding, voor de tekstaanmaker in je hersens. Dat is vreemd, en er verzet zich dan een gevoelsaanmaker in je hersens tegen. Die gevoelsaanmaker gebruikt vaak relipraat: niet tegen wetenschappelijke benadering en discipline bestand begrippenmateriaal.

Niet alleen de begrippen van dat gedenk deugen niet, ook het omgaan ermee is dwaas. Voorbeeld: de slavenhouder zal bezwaar hebben tegen zelfmoord onder zijn menselijk gebruiksvee. Ook zal hij de slavenvader niet het recht laten zijn in slavernij geboren kinderen te doden of te verminken. In de loop van de emancipatie (het de slaven zichzelf in bezit geven) wordt er dan onder verwijzing naar het doden van gezonde kinderen van anderen door machtigeren gezegd dat het doden van kinderen, hoe die ook zijn, altijd en overal voor iedereen fout, verboden, is. Gans onbijbels, waar in het Oude Testament in zo'n stuk tekst dat nog van de cultuur stamt, uit de tijd voor het invoeren van de slavernij ( = de civilisatie) dus, het doodmaken van kinderen die niet deugen wilden wordt geboden. Niet slechts toegestaan: omdat er een gemeenschappelijkheid en dus een gemeenschappelijk belang is in een cultuur. Dit, in tegenstelling tot in een civilisatie, waar alleen het belang van de machtigsten, de aristo's, de Verweggische kolonisten geldt.
Omdat er aan geen enkele voorwaarde voldaan hoeft te worden om recht op alle mensenrechten te hebben, heeft het deugen alle nut verloren. Het heeft geen enkel voordeel het zonnetje in huis te zijn en je best te doen en te stralen van levenslust. Zeker als het chagrijnige medekindje met al dat gezuig, al die mankementen en/of kwaadaardigheden alleen maar meer aandacht en toewijding krijgt in krampachtig pogen er toch nog iets van te maken.

Mislukte kinderen

Geholpen door de EO overschreeuwen de ouders van mislukte kinderen hun neiging deze kinderen weg te doen. Er zijn geen Drion-pillen beschikbaar en geen natuurlijke doodsoorzaken. Laat het kind maar 's nachts buiten blijven als het dat wil, de sabeltandtijgers zijn daar ook, hebben honger en doen hun werk. Nee, het enige gevaar dat ons bedreigt, is de andere burger. En die jaagt juist niet op mislukte kinderen en kinderen die niet (willen) deugen.
'Deugen' heeft ook een betekenisverandering ondergaan. 'Deugen' is gaan betekenen: aan te leren, wezensvreemde voorschriften en verboden volgen/ gehoorzamen. Dat slaat natuurlijk (= in een ecosysteem) en in een cultuur (symbiotische samenleving die die naam 'samenleving' met recht draagt) nergens op. Daar gaat het erom een functie te vervullen. 'Doen wat een ander, een machtige(re) zegt, opdraagt, aan bevel doorgeeft, beveelt', dat is in de civilisatie de betekenis van 'deugen' geworden. En de puberende voortplantsels van de burgerman gaan reflexmatig 'niet-deugen', lekker stout zijn. Zo zit dat.

Gelukte kinderen

Het weghalen van het inzicht in de waarde van goede gelukte, gelukkige, aanstekelijk-blije (met het leven als bezigheid blije) kinderen is een ramp. Het voor behoudenswaardig nemen (gedrag dus, het gedenk erbij hoeft alleen maar tot explicietheid gedwongen te worden om als sneeuw voor de zon te verdwijnen) van alles wat door een vrouw geworpen werd, en alles wat uit een kind groeide, heeft ons aller huidige 'sociale milieu' vorm en inhoud gegeven. Inclusief het totaal gevolgenloze geklaag daarover.
Voorbeeld: men heeft de nadruk gelegd, in eeuwen geklets, op de relatie tot het kind ("eigen" en vroeger: "wettig") in plaats van op de hoedanigheid van de kinderen. Daardoor heeft men er veel meer txaenz voor over een volstrekt niets ervarend kind in "leven" te houden hier, dan om hele kuddes negertjes en andere kleurlingen elders Leven mogelijk te maken.
Wie is 'men'? 'Men', dat zijn die lieden die zich tot "onze" vertegenwoordigers lieten kiezen en zich voor hun zogenaamd vertegenwoordigen flink laten betalen. Zij zitten aan de sturen en geldkranen. Wij, die niet daar zitten, zitten daar niet. Zij zitten daar om dat te doen waar wij niet toe (kunnen) komen.