Jaap Schot, 5 december 2003

Het is de voelfout van de dierenbevrijders dat ze denken dat, en handelen alsof, de gevangen dieren (nertsen als schoolvoorbeeld; koeien bevrijden uit de wei, dat doen ze niet) vrij in het wild door een ervaren moeder opgevoede volwassen geworden exemplaren van hun soort zouden zijn. Dat zijn deze arme stuks slachtvee niet. Ze zijn in gevangenschap geboren en hun moeder had geen gelegenheid hen naar volwassenheid te leiden.

Die nertsen zijn niet meer te redden

Er is niets goeds te zeggen over de boeren die dat doen, als gehoorzamers aan de bevelen van verachtelijken die natuurmensje willen spelen in bontkleding. Het hele systeem dat er niet voor zorgt dat bevel én aanbod om te doen in dezen verhinderd worden, deugt moreel en ethisch niet. Schande over de regering en over al die anderen die niet een, partijen overschrijdend, NEE afdwingen van hun vertegenwoordigers.
Toch is het een voelfout van die bevrijders. Die nertsen zijn niet meer te redden, er is geen leefgebied voor ze. En in een leefgebied waarin iedere vrije volwassen nerts zou rondlopen met grote energie en kerngezond, in zo’n leefgebied zouden deze ongeoefende dieren verhongeren en te gronde gaan. Leren, en dat in de gevoelige periode en van ervaren onderwijzende ouders, dat is de kern van het leven en voortbestaan als soort van de ‘hogere’ dieren.

Dezelfde voelfout maakt men bij mensen

Ik kan er zonder meer van uitgaan dat wie dit leest, net als ik, een stuk vee is. Ten opzichte van zichzelf maken mensen meestal dezelfde voelfout als de dierenbevrijders jegens de nertsen.

Vrijwel iedere geciviliseerde die hier nu leeft in de wereld,
"denkt" dat hij geen stuk vee is.
Fout, we zijn het allen.

Zelfs als er jonge mannen worden verwilderd ¹ , zelfs dan worden ze geacht vee te blijven, gebruiksvee van de bevelhebbers, en in democratieën in laatste instantie van hun landgenoten.
Als het misgaat en het verwilderen lukt en het vee-zijn ophoudt, dan wordt dat niet positief gewaardeerd. Vee is vee en dient vee te blijven, en doet dat ook. Vee loopt niet weg, vee kán wel weglopen, maar het kan nergens heen.

Feit is dat vee geen vrije dieren zijn

Ik wilde een opstel schrijven over Adolf Hitler, Wilhelm Reich, Jozef Stalin, Jezus van Nazareth en Mozes. Allemaal mensen die in aanraking kwamen met het feit: Vee is vee, en blijft vee. En ‘met innerlijke ontferming bewogen’ of om een andere reden, ook maar een ogenblik dat vee opvatten als vrije dieren, maakt DE grote vergissing uit.

Vee en gevangenschap

Een stuk vee is in gevangenschap geboren – of uiterst jong, ver voor het leren op gang kwam, gevangen genomen en gehouden – en wordt gekenmerkt door "niet geleerd hebben vrij (wild) dier te zijn". Op initiatief van zijn cipiers is deze gevangene parasitair. Als de gevangenen gebruikt worden om elkaar te verzorgen als gespecialiseerde werkers, speelt de hele veestapel (ook weer niet op eigen initiatief) ‘mierennestje’.
Mensen zijn net als vee van andere diersoorten oorspronkelijk (‘kuddedieren’ genoemde) familie- en gezinsgewijze bijeenlevende dieren. Zoals ook veel zwermvogels dat zijn, spreeuwen en grauwe ganzen bijvoorbeeld. Om dat te kunnen zien is veel studie (← txaenz) nodig, die pas door ethologen werd opgebracht in onze tijd.

Veehouderij "civilisatie"

De mensen als vee houden, is wat men ‘civilisatie’ noemt. Om zo’n geheel van losse – ‘individuen’ genoemde – stuks vee te maken, moeten de gezinnen, families en stammen als hen bindende gehelen worden vernietigd (‘blood is thicker than water’). Dat is zelfs nu nog niet klaar. Voordat de jongens als soldaat te gebruiken zijn, moeten ze van huis weggehaald worden.
Hoe dan ook, dat is allemaal al elders uitgewerkt. Het gaat hierom: de bemande nationale staten (met legers en politie, en niet zelden met Geheime Diensten en diverse paramilitaire organisaties) liggen gereed om gebruikt te worden tegen elkaar, en tegen elke opstand tegen de civilisatie. Dat is, elke opstand van ‘de natuur’, en van ‘de culturen/ stammen/ families/ gezinnen’.

Nationale staten tegen elkaar

Nationale staten tegen elkaar: oorlog en Verenigde Nazi’s. Hoezo regeringen Nazi’s noemen? Dat is nou de les van de Tweede Wereldoorlog: die was niks nieuws of bijzonders. Die was het zoveelste voorbeeld na de inhoud van de geschiedenisboeken van de opkomst van een civilisatie. Een roofmoordtocht dus. Opkomen doet een civilisatie door BEWEGEN. ² Groeien en bloeien doet ze als ze in de loopgraven is vastgelopen, de gebruikten in slavernij (= in gevangenschap, en in – als vanzelfsprekend ervaren – werken in dienst van anderen) geboren en getogen, nooit wild geweest, van wild (vrij) zijn geen voorstelling, hoogstens een droom hebbend, levend in de waan vrij te zijn, slaven in zelfbezit, zich (met name hun txaenz) verkopend op de – ‘arbeidsmarkt’ genoemde – txaenzmarkt.

... en tegen elke opstand tegen de civilisatie

Alle pogingen om ergens een civilisatie teniet te doen, en terug te keren tot cultuur of zelfs natuur, zijn mislukt. We zien dat aan het feit dat er geen culturen meer zijn, zeker geen natuurmensen, mensdieren.
De Bijbel is een verzameling boeken waarin de civilisatie wordt bestreden en vervloekt. Bestreden in de ama’s der mensen, niet – uitdrukkelijk niet – met wapens. ”Mijn rijk is niet van deze wereld”, wordt Jezus in de mond gelegd. Wel van deze aarde, niet van deze wereld.
De Joden hadden helemaal geen hiernamaals, geen ‘hel’ en geen ‘hemel’ in de hemel, in het onstoffelijke of buitenaardse. Het geheim van het Christendom was aanvankelijk dat er een ander bewustzijn mogelijk is dan dat van de geciviliseerde, dan dat van het stuk vee. Dat bewustzijn wordt bereikt door het verwerpelijke slavenbewustzijn, de geciviliseerden-filosofie, heen.
De hemel wordt bereikt na het gevangen gehouden, begoocheld, afgericht, van een vals bewustzijn voorzien en gebruikt zijn. Het Paradijs, dat was ervoor. Veel kinderen treffen het slecht en zijn zelfs als baby, peuter en kleuter niet in het paradijs. Ze worden zelfs de eerste jaren niet bejegend als het diertje dat ze zijn, als schepsel/ genencombinatie.

Onderwijs bij dieren

Om als nerts in het wild volwassen te kunnen worden, is een leefruimte in een passend ecosysteem nodig, en een Moeder die daarin kan LEVEN en onderwijzen. Onderwijzen is een vorm van functioneren. Het is een natuurverschijnsel bij dieren met leren als ‘extra om te kunnen LEVEN’.

Zeeschildpadjes moeten alles al in zich hebben.
Zij krijgen geen onderwijs,
al leren ze natuurlijk wel.

Goed, de rest van dit betoogje is niet van woorden gemaakt. Gewoon een natuurfilm of wat kijken hoe een katachtige haar jongen leert ³ LEVEN (= met alle organen van hun hele lijf harmonieus functioneren in het omgaan met hun omgeving).

Velen worden, door de geschriften van die lieden die de hemel bereikten, geroepen. Maar weinige hoorders hebben datgene geleerd dat in hen ‘wakker te roepen’ aanwezig moet zijn, opdat zij ‘vatten’ wat de evangelist bedoelt. Of ze dat hebben of niet, dat is al gegeven. Daar kunnen ze niets meer aan doen. Ze kunnen hun jeugd ook niet over doen, en nu met een Moeder in plaats van met een vrouw die jongde. En nu mét de gelegenheid ‘zelf zijn’ te leren. In plaats van meteen als dader gezien, met keuzevrijheid opgescheept, beschuldigd en gebruikt te worden.

Er is niets meer aan te doen

Er zijn zoveel nationale staten, die gereedliggen om gepakt te worden. En als organisatie gebruikt te worden tegen de inwonende erin geborenen en erin gevangen gehoudenen, en tegen ‘buitenlanders’. Dat is het wat de Nazi’s deden: ze grepen de macht. ‘De macht’, dat is toch ook een prachtig voorbeeld van een nietszeggende, niets duidelijk makende, uitdrukking. ‘Aan de macht’, zoiets als ‘aan de beurt’.
Binnen die (‘onze’) nationale staten die open en liberaal en democratisch zijn, heerst die burgeroorlog van vrijwel iedereen wel tegen vele anderen, in concurrentie en in competitie.

Buiten mijn macht en verantwoordelijkheid

Het is gelukkig zo dat het allemaal buiten mijn macht en verantwoordelijkheid ligt, want ik ben buitenspel en buiten gebruik. Dat is geen verdienste, maar een beschrijving van mijn situatie. In mij (in mijn ama) zit geen binding of belangstelling, en de maatschappij als organisatie laat mij al zo’n jaar of 20 vrijwel met rust. Ik hoef niks, ik moet slechts – zoals elk dier, het voor zich nodige – het voor mij nodige. Het nodige om te LEVEN, voor zover daartoe gelegenheid en vaardigheid mij nog gegeven zijn.
Het heeft nooit ergens over gegaan, het had nooit een doel, mijn er-zijn. Ik schreef een ontiegelijke hoeveelheid tekst en dat vond ik leuk om te doen. Het feit dat niemand die teksten las, liet mij vrij. Ik hoefde dus ook niet te verantwoorden wat ik later uit mezelf wel zou corrigeren.
Ik geef nergens meer om, al heel veel jaren niet. Eigenlijk kwam ik nooit het spel – de maatschappij – binnen als speler. Slechts als gebruikte was ik er zo’n jaar of 40, waarna ik als oninzetbaar werd vrijgesteld. Ik ben totaal alleen. Daar kan niemand wat aan doen, dat ligt aan mij. Nu ja, in mij. Genen of aangeleerds/ dressaten ⁴ of wat ook, is van geen belang. Het is zoals het is. Uit, amen.

Woorden zijn alleen maar etiketten

Het bovenstaande is de onderwerpsinhoud van mijn boek. ⁵ Daarnaast heb ik heel veel aandacht besteed aan ‘de taal’: woordenschat, begrippenverzameling, onderscheidingen, gelijkenissen, theorieën en modellen. De woorden zijn alleen maar etiketten op begrippen die verwijzen naar

• ‘wat er gebeurt’ (alles gebeurt namelijk slechts), of naar
• ‘wat we aan verhaal van gebeurende processen en zo, in de taal aantreffen'.
  Over ons denken en voelen bijvoorbeeld. Heel veel woorden waarbij niks aan te wijzen is, maar waarmee we toch lekker doorpraten alsof we het ergens over hadden. Dat onderwerp met ons praten aan elkaar en onszelf ook suggererend.

Ik heb dus geen boodschap, niks te melden. Niks te vragen ook, niks ter verantwoording te roepen, goed te keuren of af te keuren, niks te bespreken. Ik LEEF voor zover mij dat mogelijk is. De ideale omstandigheden, inclusief omstanders, hebben waarschijnlijk erg weinig genencombinaties. Dat is dus niks om over te klagen.