Jaap Schot, 4 september 2003

Samenvatting: het echte onderwerp, het ‘aas’ ligt ónder (of achter) het ‘logisch zijn/ logisch spreken/ logisch denken. Als ik dat in het onderstaande uitschrijf, vertel ik je niets nieuws. Je blijft echter in je reactie op B.’s ‘problemen zitten te hebben’ op die eis van ‘logisch zijn’, gaat niet door die oppervlakte héén. “Hoezo niet, waarom niet?”, kun je daarover iets zeggen?

‘Logisch zijn is goed’. Wat ik daarover geleerd heb (c.q. wat mij daarover onderwezen is) heb ik als volgt begrepen:
1. er zijn vele verschillende psychologische theorieën [er zijn er ook in andere wetenschappen en er zijn voorwetenschappelijke enz., maar ik beperk me hier even; in feite bewerk ik thuis tegenwoordig alleen voorwetenschappelijk begrijp- en bespreekwijzen].
2. die psychologische theorieën zijn door verschillende mensen gemaakt om hun waarnemingen in op te bergen en te ordenen en gemakkelijk te onthouden te maken
3. binnen zo’n theorie logisch afleidend formuleert men verwachtingen omtrent nieuwe waarnemingen bij de er in besproken soort ‘mensen’ (proefpersonen)
4. geen enkele theorie gaat over alle mensen, want er zit in de massa teveel spreiding, er is altijd wel een aantal exemplaren onder die zes miljard, die anders zijn en onverwachtbaars doen
5. binnen elke theorie is dán logisch te redeneren als de ingevoerde termen en namen (begrippen en onderscheidingen) zorgvuldig en onvertekend, helder en goed onderscheiden / gescheiden blijven en gehanteerd worden.
6. logica is net als rekenen, je kunt er alles mee behandelen, schattingen van het voor vergassen nodige Zyklon B zowel als broden om de hongerende bevolking van stad X uit de nood te helpen.
7. zodra zeker is dat de eenheden en de tellingen deugden, kan een rekenmachientje de calculaties doen, zo is het ook met logica, zou het lukken de woord-begrip-combinaties en de begrip-begrip-relaties vast te zetten, dan zou het logisch ‘denken’ door de machine kunnen worden overgenomen, maar
8. wij mensen verschillen ook van elkaar voor wat betreft die genoemde combinaties en relaties en dat maakt dat wij onze hersens bij het gebruiken van taal [als middel om elkaar iets te melden en/of ergens op te laten letten bijvoorbeeld] een beetje ongedisciplineerd moeten laten werken: 2 keer 2 ‘ongeveer vier’ moeten achten. Als we dát doen, dan kunnen we nog wel iets bereiken met praten-aanhoren en schrijven-lezen. [‘fuzzy logic’ of zoiets.]
9. De oorzaak voor dit wangedrag (in de ogen van iedere wiskundige / rekenkundige en van iedere taal gebruikende logicus) is dus: de slordige afstelling van de mensen, opgevat als aanmakers van genoemde combinaties en relaties. Het zijn de taalonderwijzers die faalden en die ons deze problemen leveren en ons tot dit wangedrag brengen.
10. De meeste mensen hebben een kop vol ongeordende flarden van theorieën en doctrines en ook veel helemaal losse begrippen. Dat is onvermijdelijk, niet erg, niet hun schuld, gewoon en gegeven; het is totaal zinloos daar een wensplaat naast te houden van mensen die één theorie en één doctrine echt volledig en doordacht hebben. Bij zes miljard mensen zou je er overigens best een aantal kunnen aanmaken uit kinderen, zodat bij die mensen de theorieën en doctrines in kwestie veilig voor verrotting zouden kunnen zijn, levend. De RAMP is er als ze dat feit (dat hun kop vol zit met chaotische ordeloze, onmogelijk te ordenen, amorfe rotzooi) NIET ERKENNEN en niet verrekenen in hun taalgedrag:[hun taalgedrag dat is: a/ hun ‘denken’ ‘achter’ of ‘onder’ hun ‘inner speech’/”gedachten”, b/ het uitspreken van hun ‘gedachten’ en c/ het opschrijven van hun gedachten: corresponderend, publicerend, in alle stilte voor zichzelf.

Weinigen van ons, mensen die taal gebruiken, zijn ons daarvan (van het in, c.q. met de bovenstaande tekst aangewezene) bewust. Dat leidt tot een groot ‘gebrek’ aan
1. kritisch luisteren naar eigen tekst (alvorens deze uit te spreken / te versturen naar een geadresseerde of te publiceren, ongeadresseerd alleen op avontuur uit te sturen dus) en
2. erkennen dat de ander achter diens tekst niet te ‘zien’ is met andere woorden: uit zijn tekst niet als denker te KENNEN (want niet waar te nemen) is. Nog weer met andere woorden
3. beseffen dat ‘gaan voor communicatie’ hetzelfde geloven aan drie ‘dingen’ vooronderstelt als bidden, namelijk dat aan A/het bestaan (in de betekenis van ‘het er anders dan volgens spelafspraak zijn’) en B/ de bereikbaarheid en C/ het voor zijn deel, op zijn beurt naar het onderwerp van wie wil communiceren reiken, van de ander. Geloven aan A/, B/ en C/ van de ander. Dat is erg veel geloof.
Geloven aan het bestaan van God is hetzelfde als het geloven aan het bestaan van een ander het andere subject, de andere taalGEBRUIKER, de andere genencombinatie van jouw soort of van een andere species als dader, als een doende, in plaats van als alleen maar gebeurende, zoals een draaikolk of een wervelwind of een vulkaanuitbarsting of een ontploffing een gebeuren is.
========
Hoe zit dat met die logica die jij eist (van jezelf en anderen). Wat doen we met dat volgens mijn ervaring gewoon empirisch gegeven feit dat de ene mens andere woord-begrip-combinaties en andere begrip-begrip-relaties in zich bij zijn tekstaanmaker, denker, gedragskeuzeregelaar enz. in gebruik heeft (houdt of aantreft, aangebracht kreeg door conditionering door anderen of in zich aanbracht tijdens het maken van zichzelf, het worden tot zelfgemaakte man) dan de ander???
=========
Dat is de vraag.
4-9-03 13:19|||||||||| 4-9-03 22:01:
========
Nog twee dingen:
1. Het doet er wat toe hoe je dat wat er om je heen gebeurt opvat. Of je het op jouzelf betrekt of niet (dat het dus ‘langs je koude kleren afglijdt’). Of je wat er gebeurt (en jou raakt) opvat als gedaan of als enkel maar gebeuren. Godgelovigen leren het aan, als daartegen dan weerloos kind, om de anderen en ook de goden als evenzovele daders te zien. Dat wordt hen niet doeltreffend afgeleerd, waardoor het als ze ziek worden en andere grote pech hebben ineens vragen “Waarom moet dat mij overkomen?” De achterlijkste vraag, in deze civilisatie die alle leven en bezieling en geest als totaal obsoleet heeft herkend en erkend. Archaïsch gebrabbel. Dat is het, maar dat feit helpt de gelovers in daderschap (van zichzelf, anderen, goden, enz.) niet. Zij ervaren, voelen en formuleren hun situatie met dat daderschap er in en verliezen zodoende veel energie bijvoorbeeld aan het zoeken naar oplossingen en antwoorden voor deze schijnproblemen en waanvraagstellingen. Die energie zijn ze kwijt en die hebben ze dus niet beschikbaar om te leren dat ze met een dwaze manier van opvatten werken, waardoor zij lijden. Een vicieuze cirkel heet dat. Het maakt wat uit of je opvatgewoonten die je in je aantreft, de jóuwe acht of dat je ze herkent als à la Skinner aangeleerd van anderen, van buiten jou afkomstig dus, en nu op bruikbaarheid en zinnigheid voor jou te controleren.
2. Het doet er wat toe of je doorhéén (naar ónder) de logica / het logische naar die flarden van theorieën en doctrines en naar die conditioneringen gaat en de ‘hebber’ daarvan daarover aanspreekt of niet.
3. iedereen heeft een bepaalde stroom txaenz en de factor energie daarin kan wel eens erg klein worden, door enkele van die onder 1. genoemde processen. Als de energie onvoldoende is, blijft niet slechts de topprestatie uit, maar ook de prestatie überhaupt en zelfs het optreden van het verschijnsel. Ik heb enkele keren mensen in mijn buurt gehad die heel vaak heel moe waren, lijfelijk gezond, maar toch zo weinig energie dat het intellectueel functioneren ten koste van het overige functioneren ging (tegen hoofdpijn in moest worden afgedwongen) of (bij een ander) uitbleef ten gunste van wegzakken in (schijnbaar) onbenul (amusementsblubber consumeren).
4. Het maakt wat uit of die mensen zichzelf als ‘ziek’ opvatten of als ‘door a/ het toeval en b/ lui die de toekomst niet konden voorspellen tot het leren gebracht van dat wat nu nawerkt in hun opvatten [= in het zo functioneren van de apperceptieve massa aangeleerds in hen]. Slachtoffer, aangevallenen/gebruikte of ‘natuurlijk proces’. Welke van die drie je ‘kiest’, maakt wat uit.