Jaap Schot, 7 april 2008
Heersen, hoe doe je dat?
Dat is een vraag, DE vraag, voor de overwinnaars en hun erfgenamen. Het wordt de USAmerikanen in Irak terecht verweten dat ze die vraag in hún “Geval Irak” niet van tevoren goed hebben gesteld en beantwoord. Als niet de honger of een andere nood je dringt en dwingt om aan te vallen, dien je (jezelf door) deze vraag te beantwoorden, een degelijk en uitvoerbaar plan plus de middelen te hebben en in te zetten.
Hoe win je de vrede? Hoe breng je díe vrede die ‘islam’ heet? Islam, dat is die vrede waarbij de gedachte aan het voortzetten of weer opnemen van verzet (tegen de als ‘eigen’ ervaren heersers, niet meer ópkomt in het in het overwonnen volk (= in het volk, dat zich onderworpen heeft), in de onderworpenen, (= in de islamieten, in hen, die in godsnaam, godvrezend, vrede wensen).
Dat is de vraag waar elke aanvaller, die zichzelf een kans vindt hebben, voor staat.
Hoe maak je van een tweetal culturen, - waarvan de éne wegens de overwinning boven de andere gesteld (want geácht) wordt -, één civilisatie?
Terzijde: de vraag voor de USAmerikanen was natuurlijk hoe maak je van twee civilisaties er één? (Sadam heerste immers over minstens drie soorten islamieten. Sadam trof nog niet het doel: opstand als denkbaar uit het brein van de onderworpenen wissen. Dús móest Sadam nog wreed zijn. Hij zou daar, - zijn Koran lezend -, onmiddellijk mee opgehouden zijn als zijn vijanden hun verzet gestaakt hadden. Dat schrijft Soera zoveel, onlangs nog op tv, helder voor. De klacht van de mohammedanen daarbij was nu juist dat Wilders was opgehouden met citeren vóór de komma in deze soera, waar staat wat je, om die onderwerping tot stand te brengen, te veroorzaken, met je vijand moet doen. Zoals Sadam deed dus. Geen genade geven voordat er om gesmeekt wordt. Zó staat ook in de Bijbel verwoord wat Dr. Phil zijn cliënten steeds voorhoudt: je zult jouw bijdrage aan je (sociale) situatie, je bejegend worden door de anderen, moeten herkennen en erkennen, voordat je je situatie kunt veranderen. In de bijbel heet dat: je moet je zondigheid beseffen, voordat je vergeving en genade kunt verwachten. (Maar let op, zo schrijf ik er even zelf bij om mijn tijdgenoten met hún zonde te confronteren: denk niet dat je je bossen, je verwoeste natuur óm je en ín je, terug, weer ongerept, kunt bidden, alleen de staatstichtende afgod van de roomse kerk en dus van wie zich rooms (nu ja “katholiek” noemen) is almachtig, de scheppergod van de bijbel wordt niet als almachtig voorgesteld en is dat dus niet, want elke god is een voorstelling. De schepper, de stellende en herstellende kracht in de natuur (= het aantrefbare) kán dat niet, dat toveren, waar je om bidt. Ontwikkelde wapens en waanideeën blijven voortbestaan. Bossen die je van bergwanden wegkapte, komen niet terug. Dat je het klimaat kunt bijsturen is pure propaganda voor de industrie, die wel een nieuwe golf bestellingen kan gebruiken.
Wat is heersen? Heersen is: genietend de gelegenheid benutten, die je als overwinnaar hebt, om de door jou in doodsangst gebrachte overwonnene
1. in doodsangst te houden (zie Canetti ‘M&M’)
2. te dwingen al het nodige voor jou te doen, wat maar voor een ander gedaan kan worden
3. te dwingen te doen alsof ze je beminnen (zoals een moeder, een geliefde, een kind, een vader, een vriend bemint)
4. te dwingen kunstjes voor je te doen,
5. zózeer te wennen aan dat ‘gedwongen doen in en uit doodsangst’, dat “dienen” genoemd wordt, dat hij het als vanzelfsprekend ervaart en ook ten opzichte van zijn medeonderworpenen gaat doen en eisen. (Zie het functioneren van geld: het systeem brengt de gebruikten welvaart door de ruil van diensten voor geld: ze dienen elkaar voor geld, ze voeren zich, als de legbatterijkippen in de boerderij der dieren bij met eigen eieren. Daarbij blijft de eieroogst natuurlijk eigenlijk eigendom van de varkens, als de leg wat minder wordt, gaan de lonen omlaag, worden de kippen minder bijgevoerd.)
6. de tweedeling der aanwezigen in erfgenamen van de nederlaag en erfgenamen van de overwinning in gedrag te vestigen en tegelijkertijd buiten het bewustzijn te brengen en te houden: in de erfgenamen van de nederlaag een vals bewustzijn aan te brengen en te onderhouden (1) en hun aandacht af te leiden (2) en hun denken zoveel en zover mogelijk te vervangen door a. gevoel en b. (sport- en spel)activiteiten, die hun denkcapaciteit (analoog aan het werkgeheugen in een computer) opslokken (voor reflecteren niet beschikbaar maken, tijdens en na het spelen en bij het toekijken bij het spelen van anderen).
7. het (veel geld beschikbaar stellen voor het) vervangen (en vervangen hóuden) van záákgericht spreken bij ‘wat gebeurt’ door;
a. debatteren, dat is: spreken dat op het emotioneren van de deelnemers en de toehoorders is gericht en door
b. boeiend vertellen over het afwezige. Het afwezige, dat is dat wat
i. ‘dáár dán’ niet aan te treffen is, dus niet waar te nemen, dus niet bron van kennis is. Zodat die kennis niet ‘hetgeen gezegd wordt’ kan initiëren, richten, sturen, beperken en beëindigen, en
ii. niet zelden nooit ergens aan te treffen is, was of wordt.
c. Het inbrengen van foute taal, waardoor een VALS BEWUSTZIJN. ‘Wij’ (omvattend de beide groepen erfgenamen) en de begrippenapparaten en verhalen van juristen en priesters zijn de centrale voorbeelden hier.
8. enz.
Samenvattend gaat het er voor de heerser om zo spoedig mogelijk het ontmoedigen van mensen met de neiging tot opstaan te vervangen door het van kinderen maken (= uit kinderen laten groeien) van mensen die geen weet meer hebben van de cultuur die voorafging aan deze civilisatie waarin ze geboren werden, en zeker niet van de vrijheid, die slechts buiten civilisatie en buiten cultuur voorkomt (bestaat, is), namelijk in de ongerepte natuur (dus ‘daar waar Robinson Crusoe is’), in de schepping, dat is: daar waar geen artefacten zijn en er niemand is die jou beveelt. (Ten overvloede: een waarschuwing is geen bevel, het is een melding. Als de geciviliseerde opvoeder tot een kind zegt: “ik waarschuw je” “bedoelt” hij: ik bedreig je: ík ben het gevaar dat ik meldt. Bij een waarschuwing is iets of iemand anders dat gevaar. Kort gezegd: als je een geciviliseerde in je buurt hebt, als lerend kind, leer je waarschuwen verstaan als bedreigen, leer je gevaar opvatten als komend van andere mensen. De natuur leer je niet als gevaarlijk zien, nóch het te dun geworden ijs, nóch de dieren in de dierentuin. Jaarlijks illustreert ‘het nieuws’ deze uitspraak in waarheid2 wel enige malen. Moeders die het moederen goed doen, worden in de ogen van kinderen die aldus geciviliseerd werden, het klappen van de zweep leerden, tot) ”watjes”, ze kunnen waarschuwen wat ze willen, geen”, die ‘streetwise kid’ zal luisteren. Zij, die kids, zijn slechts te bevaderen. Bondgenoten willen niet over elkaar vaderen: de minister van voedsel en zo moest, door een melding gedwongen, de slachterij in L. laten controleren. Op zóndag werd al gemeld, dat ze dat maandag zou gaan laten doen. En, je gelooft je oren niet, alles blijkt in orde. Je moet op je zelfgekozen regering kunnen vertrouwen. Ondernemen is het initiatief nemen te doen waartoe de erfgenaam van de overwinning gerechtigd is. Regeren is de erfenis van de overwinning behouden door de erfenis van de nederlaag te onderhouden. Zonder de dwang om te dienen (voor geld, in deze organisatie, in deze rijpe civilisatie) is er geen erfenis van de nederlaag meer. De ondernemer schept werkgelegenheid, gelegenheid te dienen voor geld. De ondernemer dwingt de werknemer en dient de consument. De consument (de soevereine Koning Klant) is in de rijpe civilisatie degene die dwingt. Wie koopt is op dat moment erfgenaam van de overwinning.
Wie dient (voor geld, geld verdient) is op dat moment erfgenaam van de nederlaag. Geld verzoent de arbeid.
0 Reacties