Jaap Schot, 5 augustus 2003

Dag Jan,

ruim veertien dagen reeds, volgens je meest recente e-mail, gaat je (het) leven weer z'n gewone gang, en het is dus de hoogste tijd dat ik mijn antwoord op die e-mail stuur. Nu ja, antwoord, minder specifiek: dat ik op mijn beurt mijn bijdrage lever aan het heen en weer van onze correspondentie.
Als het met jou net zo goed gaat als met mij, gaat het je prima. Mij ontbreken volledig zorgen en namaakzorgen.
Waarheen dan met de aandacht? Ach, af en toe krijg ik het tijdschriftje 'De Vrije Gedachte' thuisbezorgd, ik ben vele jaren geleden eens lid van de vrijdenkersvereniging geworden. Zo'n blaadje is altijd weer goed voor een paar opstellen, als er niks anders is.
Maar nu serieus: ik wil proberen de draad van onze correspondentie weer op te pakken, waar waren we ongeveer?
=========
Het laatste stukje van jouw hand ( 'maya') maakt duidelijk dat we beiden de vele, vele suggesties die in de woorden, de uitdrukkingen, de modellen, enz. van DE taal zitten als zodanig herkennen en er op bedacht zijn: ervoor op onze hoede. Het steeds weer aanwijzen van die voorbeelden van die dingen die ons daar dan toevallig opvallen en/of hinderen, is dus geen uiting van 'de ander zal dat wel niet ontdekken', maar maakt gewoon deel uit van het echt zo helder (zo 'niet mis te verstaan') mogelijk maken van een stukje tekst.
==========
De rond 1500 verenigde Nederlandse vrijdenkers zijn voor het merendeel bejaard en zeer divers voor wat betreft hun onderwerpen, maar er zit een felle, de meesten omvattende meute 'als kind rooms gemaakten' onder en die schelden fel atheïstisch op De Kerk en de paus. Stukken apperceptieve massa die ze niet op orde hebben gebracht, maar waardoorheen in hen steeds weer een hoop energie (txaenz) stroomt die de vorm aanneemt van boosheid en debat. Ze zijn betrokken (dat is hen overkomen) bij het "Kerks+politiek" bezig zijn van de Godgelovigen (een mooie ruime term, maar ze bedoelen altijd alleen maar Roomsen, wat leuk is). Elke uitspraak van de paus (vaak met hoofdletter geschreven) ergert hen.
=========
Enige jaren geleden schreef ik eens een paar stukjes voor (c.q. in) dat blaadje waarin ik stelde: als het idee 'God' af te wijzen is, dan om de algemene regel dat verzinsels slechts verzinsels zijn en als dat tot je is doorgedrongen en je zelfs tot het overboord gooien, buiten gebruik stellen ervan heeft gebracht in het voorbeeld 'God', neem dan de gelegenheid te baat en gooi de rest van de verzinsels ook in de prullenbak of geef ze minstens een brandmerk, zodat je ze altijd als crimineel ding zult herkennen: als 'om te bedriegen en/of te bedreigen gemaakt'.
=========
Dat is natuurlijk veel te moeilijk voor het volkje, zo werkt het niet. Er is immers niet voldaan aan de voorwaarde dat er een "geestelijk" IK bij, voor en door deze genencombinatie is gepostuleerd, een IK dat staat tegenover en boven de 'eigen' (apperceptieve) massa aangeleerds. Slechts dat 'IK' wordt aangesproken als ik aandring op het als 'niet-IK' herkennen en erkennen van de 'eigen' apperceptieve massa:
a/ van de verzinsels als tweedehands bedriegapparatuur [de god waarop de vorst zich voor zijn parasiteren beroept]  en bedreigapparatuur [de alziende god die straft met de hel]  en van
b/ alle vroeger opgelopen angsten en verwachtingen en gewoonten als 'dingen' die horen bij wat voorbij is, verleden, over, en dus NIET bij nu [tenzij het tegendeel bewezen wordt, uit eigen waarnemen (actueel, nu, hier) jou blijkt].
========
Zulk een aanspreekbaar IK hebben weinigen gepostuleerd en in gebruik en nog minder hebben dat zo ontstaan zijn van hun IK door plus zo (of anders, dat is onverschillig) duidelijk, helder, uitgezegd, verwoord.
===========
Op die artikeltjes is geen enkele reactie gekomen en dat is goed zo, want wat gebeurt er als iemand op andermans tekst reageert? Hij reageert op zijn eigen interpretatie van die tekst en als hij dat beseft, reageert hij niet. Beseft hij het niet, dan is zijn reactie een vreemde oprisping en verder niet.
==========
In het eigenlijk als weer zo'n stukje voor De Vrije Gedachte geschreven bijgevoegde opstel komt dat dubbele van publiceren weer om de hoek, zijdelings naar voren. We kunnen het publiceren+lezen opvatten en bespreken binnen de natuurwetenschappelijke kijk op alles wat gebeurt, dan moeten wij stellen dat ook in onze apperceptieve massa alles willoos gebeurt, in die 'kijk' is willen geen werkwoord zoals fietsen, niet iets wat je doet. Als een voor mij nieuw en hinderlijk feit mij wordt aangewezen in een tekst, zal die irritatie voortwoekeren en mij txaenz nemen, totdat ie is ingepast, dat is: tot de apperceptieve massa weer tot rust en tot een enkele reactie op waarnemingen is gekomen. Dat zal dan gebeuren, wat betekent dat voor wie met die andere 'kijk' op 'het leven' werkt, er HOOP is. De lezer, die ik in die advocatenkijk op de mensen als vrij zie, blijkt niet vrij, want in hem woekert de cognitieve dissonantie, zijnsondanks.
==========
Deze verlossende, optimistische kijk, die ik ontleende aan dat begrip 'cognitieve dissonantie' werd onmiddellijk, nog voordat is het had uitgesproken, teniet gedaan door de professor die er over vertelde, die kende Festinger, de verzinner persoonlijk en vertelde: “die man heeft hersens als molenstenen”. Die man rustte niet, voordat een (zijn) probleem was opgelost, geweldig, uitzonderlijk, zo'n man. Jammer, toch weer: in de anderen, vele anderen, geldt de natuurwetenschap niet, gebeurt het niet. Het niet accepteren ('nemen') van cognitieve dissonantie is niet meer dan een aangeleerde, toevallige neiging.
Jammer, jammer.
===========
En zo ging het ook met die mooie theorie dat er 'cognitieve velden' of zo waren, volgens een New Age geleerde, waardoor, zonder woorden en 'communicatie' KENNEN en KUNNEN als besmettelijk was: vogels in heel Engeland hadden het openmaken van flessen melk zonder communicatie van elkaar geleerd. Dacht ik: dan hoef ik dus niet te publiceren, als ik iets begrijp / KEN is dat mijnsondanks besmettelijk, of, vriendelijk gezegd: van alle mensen en dieren. Overdracht gebeurt. Dat gelooft ook niemand. Het is nou ook nooit eens leuk.
========
Gelukkig ben ik niet bij de anderen, de wereld, betrokken. Ik was 8 jaar jonger dan de jongste van de andere kinderen en alles waar zij aan bezig waren en het over hadden, het hele wereldgebeuren voor een klein kind dus, was hun zaak, niet de mijne. Ik was altijd vrij van deelname, vrij van zorgen. Godzijdank was er daar toen geen kleuterschool voor mij, zodat ik niet via die andere kinderen de etter van andere gezinnen in mijn gezicht gespetterd kreeg. Dat gebeurde pas toen ik 6,5 jaar was en naar de lagere school moest, tussen de groeisels uit andere baby's. Met hen spelen kwam er nooit van, mocht niet van ze, was ik te bang voor of wat ook.
==========
'Naar school' en later 'naar het werk' gaan, was verplicht en niks anders. Het was en bleef hun wereld, niet de mijne. Na 21 jaar dagonderwijs en 19 jaar andersoortig gebruik stootte het systeem mij uit, de wachtwei / sterfwei voor onbruikbaar menselijk gebruiksvee (niet-slachtvee) in. Alwaar het goed toeven is.
==========
Het moge duidelijk zijn dat wat de vrijdenkers denken mij niet wakker houdt. Evenmin lijd ik aan wat mij via radio en televisie wordt 'gebracht'.
Betrokken ben ik nooit geworden. In de moderne stijl gezegd: ik denk dat ik het hondengen mis ‘betrokken te willen zijn’, ‘erbij te horen’. Mijn totem is de huiskat: is geheel 'alleen van zichzelf', kan verwilderen en neigt daar zelfs toe.
==========
Ik was helemaal niet van plan dit te schrijven, maar het kwam er zo uit, mede naar aanleiding van wat tijdens het ontbijt uit de radio kwam. Tijdens het ontbijt luister ik radio, de rest van de dag niet.
=========
Het bovenstaande is de breedsprakige manier waarop ik binnen in mij verklaar waarom ik als een kluizenaar zonder geloof leef, voel, denk. Een antiaanbaklaag omgeeft 'MIJ'.
=============
050803 13:35 file://||
===============
Als we dan toch hier zijn, dan is meteen uit te leggen hoe dat zit met dat 'IK': dat heeft geen inhoud in de vorm van informatie, de hele apperceptieve massa valt erbuiten, is immers aan mij als genencombinatie vreemd, toegevallen. Wat in mijn genen zit, bijvoorbeeld alle kunnen van mijn organen (die nieren die kunnen filteren, die lever die antistoffen kan aanmaken, en zo voorts), valt ook buiten dat IK. In dat IK zit niks en kan niks, het is een 'punt van Archimedes', een hulplijn, waarmee aan het gevangen zitten in die apperceptieve massa is te ontkomen. Dat IK wordt alleen als ik er over praat tot een dingachtig iets, tot de drager van de aanduiding 'IK' en dat is nu juist de truc: er is niets dat die aanduiding draagt, er is geen sub-stantie. Het is een woord, om een stel volzinnen mee te kunnen aanmaken om mij te ontdoen van wat mij toevallig is aangesmeerd, aangeleerd: alles wat ik leerde, dat zozeer niet-mij is dat ik er determineerbaar door ben: daar toen geleefd hebbend, tussen die anderen. IK heb daar niks mee te maken.
=========
Wat is in 's hemelsnaam de lol van zo'n (van dat) verzinsel 'IK'? Antwoord: het bevrijdt, verlost, precies wat al die civilisatiereligies zo aanraden, proberen te onderwijzen. Het is voor mensen die zich in hun omgeving niet als thuis zijnde deelnemer en geplaatste ervaren. "Wij zijn vreemdelingen en bijwoners", schrijft de een of andere Christen aan zijn
geloofsgenoten (nieuw testament). Helaas (??) heb IK niet het idee deel uit te maken van een gemeente of zelfs maar koppel. Niks 'helaas', er is nergens terecht een wensplaat naast te houden. alles is (nu ja gaat) zoals het is (nee dus: gaat).
=========
Al het goede hierin gaat teniet als de bekeerlingen hun IK vullen met geloofsinhouden, dan is het weer een ik. Jammer.
==========
Nou, het staat er allemaal wel erg kort en voor mijn gevoel duidelijk. Het gaat ook puur over mij (MIJ) en niet over iets daar en/of dan.
==========
Sorry, het kwam er ineens zo uit. Ongepland.
========== 5-8-03 16:15:
============
‘Samen’ en ‘wij’ zijn “suggestiva”: woorden die slechts suggereren, niets benoemen, de leegte in wijzen, in een richting waarin niets aan verschijnselen te vinden is. Op niets aantreffen hebben wij leren reageren met het aanmaken van gevoelens (wensen, verlangens, maar ook angsten) en fantasieproducten (verzinsels).
Het was de grote opstand van “de Verlichting” om te durven zeggen dat er bij veel woorden niets aan te treffen was, voor zover de spreker kon melden. Die atheïsten van de vrije gedachte beperken dat zich als niets zienden melden tot God en ‘de autoriteit van de Paus’. Vele vrijdenkers gaan veel en veel verder, maar ja, eigenlijk moet het maar algemeen geformuleerd worden: woorden zijn zonder betekenis, tot het tegendeel wordt bewezen door de gebruiker ervan.
==========
Dat praat heel moeilijk.
Dat praat helemaal niet meer.
En dat is nou ook weer zo wat,
dat is nou ook weer niet de bedoeling.
Dan beperken we het maar tot ‘heel veel woorden’ en vragen om vooral ook woorden waarbij gevoeld wordt, op dit punt zorgvuldig onder de loep te nemen.
En vooral gewone woorden, zoals ‘wij’ en ‘ik’ en ‘samen’.
=========
Is dit meer dan ‘moeilijk doen’ bij gebrek aan een andere bezigheid?
Dat vind ik een zeer gerechtvaardigde vraag. Mijn antwoord is: “ja, het ís meer”, maar dat is slechts mijn antwoord en wie dat zelfde antwoord niet zelf in zichzelf aantreft, heeft dat antwoord niet, het is niet tweedehands over te nemen.
========
Er is dus weinig kans dat ik het opstel “God bestaat, als enige” zal opsturen naar ‘De Vrije Gedachte’.
Ik voeg het wel bij deze e-mail en hoop dat het niet al te zeer als los van de voorafgaande correspondentie-inhouden zal worden ervaren.
==============
5-8-03 16:36|||| 7-8-03 16:01//||