A>b:

B>type hetmijne

.pl50

.mt2

.mb0

.hm1

.he                                         het mijne  blz. #

schijf 34; titel: hetmijne

17 april 1985

[vervolg op 'schaken' en op 'boekbfig']

Van mij is wat via mij binnenkomt, in het leven (resp. de wereld,

de cultuur, de civilisatie, de maatschappij). Mijn aandacht, mijn

energie,  mijn arbeid,  mijn werk,  mijn daden,  mijn tekst. Mijn

inspanningen, wat ik doe, wat ik zeg.

Dat komt via mij binnen,  komt via mij tot stand, dat is van mij.

Ik ben mijn inspanningen,  mijn prestaties,  mijn gedachten, mijn

aandacht waard.  Minder dan wat ik presteer ben ik niet waard. Ik

zie ook niet in dat iemand meer waard zou kunnen zijn.

Mijn   prestaties   worden  niet  pas  prestaties  doordat   mijn

tijdgenoten/soortgenoten ze positief waarderen. Wat ik doe is wat

het  is  en veroorzaakt wat het veroorzaakt.  Wat  anderen  erbij

denken  en  voelen  en  zeggen  is  totaal  onbelangrijk,  zonder

gevolgen.  Pas als ze er op gaan reageren in doen en  laten,  dan

voegen  ze  kunstmatige,   onnatuurlijke,  onnodige,  artificiele

gevolgen  toe aan de onontkoombare natuurlijke gevolgen van  mijn

doen en laten.  Dat toevoegen is hun zaak,  daar hoef ik hen niet

dankbaar  voor te zijn en ik hoef ze er ook niet om te haten.  Ze

zijn  niet meer dan door mijn doen en laten prikkelbare en er  op

reagerende dingen.

               Het  behoort  tot  de vechttechnieken  van  de  in

               civilisatie  bijeen  levende mensen om  elkaar  te

               suggereren  dat ze op  mensen/soortgenoten  anders

               moeten  reageren  (met name:  met gevoel)  dan  op

               planten, andersoortige dieren en dingen (met name:

               zonder   gevoel,   zakelijk).   Het   is   uiterst

               gebruikelijk,  maar  niet  intelligent  en  altijd

               schadelijk voor wie het doet,  om op die suggestie

               in te gaan.

Mijn soortgenoten zijn in de overvolle wereld waarin wij wonen de

belangrijkste reagerende, prikkelbare, hanteerbare voorwerpen die

er zijn.

               Er zijn ook andere hanteerbare voorwerpen gemaakt:

               gok-automaten.  Dat  zijn  dingen waarmee  je  een

               weddenschap  afsluit,  met als inzet een muntstuk.

               Door middel van een gemanipuleerd random-programma

               wordt dan nagegaan wie er gewonnen heeft.  Als  er

               drie  eendere figuurtjes uit het  toevalsprogramma

               komen,  heb  je gewonnen.  Een fruitautomaat  heet

               zoiets.  Wie  zulke machines kan manipuleren,  kan

               dat  zonder enige gewetenswroeging  doen.  ZO  KAN

               IEDEREEN  OOK ZONDER ENIGE GEWETENSWROEGING OMGAAN

               MET ZIJN TIJDGENOTEN/SOORTGENOTEN. Uitspraken zijn

               de middelen waarmee je zulk manipuleren  probeert.

               Uitspraken   zijn   klankblokken,    bedoeld   als

               toverspreuken:  "Sesam open U", "hokus pocus". Het

               hoeft niets te betekenen, er is geen waarheidseis,

               het  criterium  is:   werkt  het  als  artificiele

               oorzaak   van  artificieel  gevolg,   met   andere

               woorden:  wekt  het een daad in reactie op van  de

               aldus    aangesproken    ander(en).    [De    term

               'klankblokken'  heb ik van Jean Genet,  via  prof.

               Kouwer].

Van mij zijn mijn prestaties, van mij is mijn pogen mijn omgeving

te brengen tot het afscheiden van wat ik wil hebben.

Op verschillende gebieden in het leven reageren de tijdgenoten  /

soortgenoten verschillend.

DIT IS EEN CIRKELREDENERING, ik noem  die gebieden gebieden omdat

de  mensen  er zich volgens verschillende geboden  /  verboden  /

spelregels / afstellingen / instellingen gedragen.

- [ Verschillende gebieden zijn resp.: de wereld, de cultuur, het

gezin,   de  familie,   de  civilisatie,   de  maatschappij,   de

onderscheidbare gebieden binnen die maatschappij,  de IETSen,  de

school, het bedrijfsleven, de ambtenarij, de kerken].

Het  is van belang te weten welke die regels zijn wanneer ik  een

bepaald gebied binnen moet of wil gaan.

Op school leer je die regels niet, omdat en terwijl de spelers in

die  gebieden  de gewoonte hebben nieuwkomers zolang mogelijk  in

het  onzekere  te houden,  teneinde deze  nieuwkomers  te  kunnen

gebruiken.  Onder  het mom van hulp en dienstverlening worden  de

nieuwkomers laaggeplaatst en onwetend gehouden.  Verder is er een

grote  hoeveelheid  lieden bezig de aandacht van de mensen in  de

verschillende  gebieden af te leiden van wat hen  overkomt  resp.

aangedaan wordt, kortom: van 'hoe de wereld in elkaar zit'.

Ieder mens begint als een vreemdeling, een onwetende, op aarde en

nog sterker geldt dat voor de wereld en de verschillende gebieden

daarin.  Er  is  bij de meeste ouders en onderwijzers  zo  weinig

kennis  van  de  wereld  en van de  regels  in  de  verschillende

gebieden  daarin,  dat  ze hun  kinderen/leerlingen/opvoedelingen

niet  eens passend zouden kunnen voorlichten,  zelfs als  ze  het

zouden  willen  en durven.  Ze willen het meestal niet omdat  het

uitspreken van de waarheid omtrent de samenleving onaangenaam is.

Alleen  over die culturen,  die  civilisaties,  die  IETSen,  die

kerken,  die partijen,  die nationale staten, die tijden waar men

niet  zelf  in  zit,   durft  en  wil  men   ware,   onthullende,

ontluisterende uitspraken doen.

Aan  de wereld en de tijd waar men met zijn opvoedelingen in zit,

wil  men luister geven of minstens laten.  Wat er aan  die  eigen

wereld  niet deugt,  vormt het onderwerp van de kranten en  wordt

toegeschreven  aan  ondeugende aanwezigen,  aan het  toeval,  aan

ongelukken,  aan  met  opzet abstract en  ongeanalyseerd  gelaten

grootheden ,  zoals 'het systeem'.  Hoe precies zijzelf, door mee

te doen mee veroorzaken, mee instand houden en medeplichtig zijn,

willen ze niet eens zich bewust maken.

=

Het in de teksten van tegenstanders opzoeken van de regels in het

gebied waarin ik zelf woon, is een manier om aan woorden voor het

beschrijven  van die verzwegen gegevens te komen.  Aan kennis  en

ervaring  van  die  gegevens  kom ik door  wat  ik  meemaak.  Het

verzwijgen en onbesproken houden van de regels in kwestie  maakte

echter  dat ik tegenover deze kennis sprakeloos  stond.  En  deze

sprakeloosheid  maakte  dat  ik die kennis niet  kon  coderen  en

zodoende tot informatie voor anderen maken.  Deze  sprakeloosheid

kwam  samen  met de begriploosheid,  het onbegrip dus,  het  niet

begrijpen.  Kennen is nog geen begrijpen.  En andersom: begrippen

zonder kennis gegeven,  hier en nu :  Anschauung,  ervaren,  zijn

leeg. Aldus Immanuel Kant, die al in 1804 overleed. Deze herkomst

illustreert het volgende feit:  iedereen blijven de begrippen (de

woorden,  de teksten) vreemd,  die hij niet in zichzelf verneemt.

Dat is een formulering van Martinus Nijhoff.

Ik raad anderen aan,  ik leef anderen voor : het zich eigen maken

van een verzameling begrippen,  door te schrijven.  Door de eigen

kennis  in een ervoor passend begrippenapparaat onder te  brengen

en  wat  dan  begrepen wordt door  het  eigen  brein,  het  eigen

bewustzijn te laten vullen en dat wat men dan bewust wordt UIT TE

SCHRIJVEN.  Uitschrijven in mijn betekenis betreft altijd dat wat

de schrijver hier en nu aanschouwelijk gegeven is,  geen citaten,

geen  fictie.  Niet  over vroeger,  niet over  later,  niet  over

anderen, niet over elders, niet over wat niet is.

=

Maar let op:

hetgeen hier en nu is,  is niet het enig mogelijke en het is niet

in  de enig mogelijke constellatie.  De werkelijkheid is  slechts

een alternatief, dat zich van de andere alternatieven onderscheid

doordat he verwerkelijkt is.  Dat is het enige verschil tussen de

werkelijkheid  enerzijds  en  de  onverwerkelijkte  alternatieven

anderzijds.  Dat  dit  alternatief  verwerkelijkt  werd,  is  een

gevolg,  een  resultante  van vroegere gebeurtenissen,  niet  het

resultaat van het kiezen van dit alternatief als het beste,  door

een superieur intellect.

Het  feit  dat  het  verwerkelijkt  is,  kan  het  verwerkelijkte

alternatief  niet als een verdienste worden aangerekend.  Aan  de

werkelijkheid is niets heilig.  Evenmin is er iets heilig aan  de

soevereine wensen en voorkeuren die opkomen in hen die steeds aan

de  werkelijkheid zitten te sleutelen om er maar zoveel  mogelijk

voordeel voor hen aan te ontwringen.

=

Dat  is kenmerkend voor de civilisatie:  de werkelijkheid van  de

natuur,  de schepping,  is ontheiligd, maar tegelijkertijd hebben

deze lieden zichzelf heilig verklaard,  als toevalsproducten, als

soevereine  wensers,   als  koningen  en  burgers-erfgenamen  van

koningen.

=

Het  succes van deze toevalsproducten (deze namaakmensen met  hun

identiteit,   hun  persoonlijkheid,  hun  karakter,  hun  futiele

gedrevenheid)  is dan ook niet verklaarbaar uit hun  gelijk,  uit

hun intellectuele prestatie,  maar juist daaruit niet. Hun succes

komt  voort  uit het feit dat ze geen scrupules  hebben,  dat  ze

slechts  voor  overmacht  wijken en dan nog proberen  om  dommere

tijdgenoten tegen die overmacht storm te laten lopen:  ze brengen

bij  voorbeeld hun jongeren tot  kamikaze,  zelfmoord-terrorisme,

opofferingen voor het IETS in kwestie,  leven en sterven voor  de

grote zaak enz..

Doen, handelen, dat verandert iets aan wat is. In het ongeremd en

genadeloos  (laten)  aangrijpen  van alles en iedereen  ligt  het

succes  van deze door hun soorgenoten /  slachtoffers  bewonderde

uit kinderen gemaakte vechtmachines.

=

Dat  te  zien  deed  mij de waarheid kennen dat  het  voor  ieder

individu  goed is om na voldoende uitschrijven over te  gaan  tot

daden.

Ik laat tot mij doordringen wat er van mij is,  wat ik nodig heb,

in  welke  omstandigheden ik leef,  welke gebieden van de  wereld

voor mij toegankelijk zijn,  welke regels daar heersen,  of ik er

wat  te  zoeken  heb,  wat mij er aangeboden  wordt,  wat  ik  er

verkopen  (ruilen) kan,  wat ik er doen en laten kan,  wat er  in

mijn macht ligt.

Eerst denken,  alternatieven naast elkaar stellen en  doordenken,

maar daarna ook doen, ingrijpen, handelen.

=

Het  geheel van aanwezige anderen is altijd sterker dan jij.  Een

gebied  binnengaan resp.  in  een gebied blijven waarin  je  iets

onnodigs  haalt  en daardoor op jouw beurt tot  dienen  gedwongen

wordt,  is weinig intelligent. Ook onnodigs krijg je niet gratis.

Voor  vrijwel  iedereen  geldt dat  hij,  hoeveel  luxe  hij  ook

consumeert, per slot van rekening een gebruikte is. Een gebruikte

hoeft  in de definitie van het spel,  geen verliezer te zijn.  Ik

heb  hierbij het beeld van de wielrenners in het  grote  peloton,

nadat al duidelijk is dat zij niet zullen winnen.  Waarom  rennen

zij door ?   "Wie dwingt mij tot doorrennen ?",  die vraag moeten

vele mensen zich stellen, volgens mij.

=

Het  vermenigvuldigingsproduct van mijn tijd,  mijn aandacht enz.

is mijn kracht. De reacties van mijn tijdgenoten/soortgenoten

binnen de verschillende gebieden van het leven (in het wild en in

de wereld en haar delen dus),  beschrijven ze als een gevolg  van

mijn  'charisma'  of  de afwezigheid daarvan.  Blijf ik  uit  hun

buurt,  dan  ben ik dat kwijt.  Voordelen die aan posities in  de

wereld kleven (worden geplakt) heb ik ook slechts dan wanneer  ik

daar  in de wereld bezig ben en er gebruik van  maak:  voorbeeld:

familie   en  vrienden  als  goedkope  hotel-accomodatie.   Ander

voorbeeld:  de  maatschappelijke  positie  die  altijd  ook  voor

andere  dan de nominale zakelijke doelen wordt gebruikt,  om  aan

extra  geld of om aan extra gunsten van vrouwen of om  aan  extra

gratis  reizen of om aan goedkope gebruiks- of verbruiksartikelen

te komen. Corruptie en machtsmisbruik heet dat als je het anderen

ziet  doen.   Voordlen  en  emolumenten  van  je   positie,   die

compenseren  voor  de zware verantwoordelijkheid heet dat  zodra,

zolang en inzoverre je het van jezelf of anderen goedkeurt.

=

Het  eindresultaat van alle doen en laten en alle  vechten,  zich

onderwerpen  en  vermijden en lijden in de wereld  is  een  grote

afvalberg,  die onbedoeld en nergens goed voor is.  Het resultaat

van  de geslaagde broedzorg der mensen is een onvoorstelbare hoop

lijken, die zijn dan nog te verteren, theoretisch, al proberen ze

ook  die  lijken  nog  aan  het  hergebruik  door  de  natuur  te

onttrekken.  De  onbruikbaarheid van de  woestijnen,  steenhopen,

plasticbergen,   gifvoorraden  en  het  stralende  afval  dat  ze

nalaten, is bekend.

=

Het is zinloos zich bezorgd of kwaad of angstig te maken over wat

ook,  dat je kracht en macht te boven en te buiten gaat.  Je kunt

doen   alsof  er  een  Laatste  Oordeel  over  wat  je   met   je

mogelijkheden in het leven doet, zou zijn. Je kunt ook doen alsof

succes  betekent dat je het goed doet.  Dat laatste leidt tot  de

grootste  misdadigers als de lui met het beste gevoel bij wat  ze

doen.  Dat laatste is dan ook de echt meest verbreide religie, al

wordt deze met de mond erg weinig beleden. (Delavey, Satanisme).

=

Het boek Job berust echter op de oud-joodse ideeen dat het succes

en de pech "van God kwamen en loon en straf waren.  Dat alles  is

een  afvalproduct van het tot enkelingen isoleren der mensen door

de  civilisatie.  In het wild komt geen mens op het idee  dat  er

straffende of zegenende (favoriserende,  voortrekkende, helpende,

partijdige,   op  hen  als  mensen,  laat  staan  als  individuen

gerichte)  goden  zouden zijn.  De aangevallene en gebruikte  die

niet  meer  vecht,  die krijgt  zulke  waanvoorstellingen,  zulke

betrekkingswanen.  Hij  leidt  er  zijn aandacht mee  af  van  de

tijdgenoten/soortgenoten   die  hem  en   zijn   medeslachtoffers

gebruiken.  Als de gebruikers (de koningen,  de heersende klasse)

onthoofd  en  weg  zijn,  dan  blijken  de  nazaten  de  vrijheid

vergeten.  ze koeieneren elkaar, omdat ze niet eens meer proberen

iets  anders  te verzinnen.  Mensen slaan hun eigen  kinderen  de

slavernij in: lekker dom dier.             -/-