Jaap Schot, 23 maart 1985

Nog even zonder de opeenvolging in de tijd zuiver te stellen:

• ik verliet de IETSen
• ik verliet de cultuur
• ik zette de bewustzijnsindustrie, de media voor mij af
• ik stichtte geen nieuw prive-IETS, geen gezin
• ik liet mijn verleden los
• ik herkende/erkende mijn brein als door anderen en het toeval beschreven en daardoor erkende ik als 'evenmin mij eigen en waar', dat wat in mij opkwam als bewustzijnsvulling, nadat ik mij voor de media onaanspreekbaar en onhanteerbaar had gemaakt.
• ik herkende dat wat ik geleerd had als slechts gereedschap, voor mij om te gebruiken, en niet als een draaiboek, niet als een programma, niet als een verzameling bevelen waaraan ik me te houden zou hebben, zelfs niet als door anderen doordachte en wellicht bruikbare suggesties. Ik hoefde dan ook niets meer, ik kon alleen nog wat.
•  ik herkende dat er geen geldigheid vanuit de natuur is voor de stelling dat een mens van zijn leven (zijn tijd maal aandacht maal energie maal vaardigheden maal gelegenheden) iets moet maken, een samenhangend plan om zijn bestaan te rechtvaardigen, om, m.a.w. goed en winstgevend met zijn talenten, zijn vermogens, zijn begaafdheden, om te gaan. Ik herkende dat als een bevel uit de maatschappij, een bevel van een bankiergod, niet van de scheppergod.
• ik zag in dat ik voor de geest zowel als voor het lichaam een indeling van de leefruimte kon tekenen (zie de figuren/beschrijvingen verderop)
• ik zag in dat de wereld ook beschrijfbaar is als een interactie van bemande IETSen, die vergelijkbaar zijn met autobussen in die zin, dat ze grote hoeveelheden personen binnen zich bergen en vervoeren, terwijl er weinigen deel hebben aan het besturen en aan het vaststellen van de route die de bus/het IETS nemen zal. Daarbij komt dat de keuze van de route slechts een keuze is uit die mogelijkheden die open gelaten worden door de aanwezigheid en de activiteiten van talloze andere IETSen.

Dat eenmaal begrepen hebbend, kon ik, -toen ik de gelegenheid daartoe kreeg doordat ik niet meer hoefde te arbeiden binnen de maatschappij (op non-actief gesteld wegens oninzetbaarheid)-, onder woorden en in schema brengen de stand en gang van zaken in de wereld waarvan wij allen de druk op ons ondervinden.

"Uit de IETSen is de wereld samengesteld", kunnen we zeggen, wanneer we ook tot de IETSen rekenen de verschillende met tradities werkende culturen, die onafhankelijk van de civilisaties ontstonden en voortbestonden. Binnen de civilisaties in de wereld bestaan er IETSen. In de westerse civilisatie wemelt het er van. Wie binnen zulke IETSen blijft, kan geen ervaring opdoen van wat vrij, waar, speels, rechtvaardig of vredig is. Vrijheid, waarheid, gerechtigheid, spel en vrede kunnen binnen de wereld niet bestaan. In de wereld is het oorlog. In de wereld is men aan of achter het front, men is er nooit in vrede, nooit in een niet bij de oorlog betrokken tijd of land/volk. Menigeen probeert in de wereld 'goed' te blijven, evenals velen dat pogen in de nog weer eens extra ruwe moorddadigheden die men in de wereld 'oorlog' noemt in onderscheid van wat men er met 'vrede' aanduidt, terwijl het alleen maar 'tijdelijk buiten de frontsituatie zijn' is.

Toen ik eenmaal buiten de wereld kon denken werd veel mij allengs duidelijk. -Om buiten de wereld te kunnen denken moest ik niet alleen mij voor de media onbereikbaar maken, maar ook alle discussie en daartoe alle zogenaamde communiceren met mensen van de wereld afbreken. Wat de mensen van de wereld doen als ze spreken met elkaar, komt neer op het elkaar verhinderen waarheid te verkrijgen, door elkaar te verhinderen afstand te nemen. Zoals de burgers van in oorlog zijnde staten al van verraad beschuldigd worden als ze niet partij kiezen voor 'hun eigen' IETS (i.c. staat), zo drukken wereldbewoners elkaar in hun communiceren steeds terug naar de plaatsen binnen de wereld, plaatsen van waaruit een overzicht niet te krijgen is.

Aarzelend geef ik hier een voorbeeld, aarzelend omdat ik dit opstel hoogabstract, overzien mogelijk makend, wil houden: wie zich als rooms ("katholiek") opvat en zich zorgen maakt over wat de paus van rome de laatste jaren doet, kan van deze, "zijn" zorgen met een enkele beslissing zijnerzijds verlost zijn, als hij tot zich door laat dringen dat hij vanuit de natuur (i.c. de moederschoot) een gezin in het rooms ingekleurde deel van de civilisatie hier werd binnengeworpen. Dat hij daarmee dus evenmin iets te maken heeft als met de sloot waar hij ooit in gevallen is. Als iemand in een sloot valt, heeft hij nadat hij er weer uit geklauterd is, met die sloot verder niets te maken doordat hij er ooit in viel. De betrokkene zal wel onder de modder zitten en vuil en nat zijn, maar dat is een kwestie van wassen, niet van vuil blijven en zich levenslang zijn besmeurdheid verklaren door te verwijzen naar die sloot. Voor de roomse kerk kan elke andere misdadige organisatie worden ingevuld, de roomse kerk is alleen maar de absolute topper in het mensen vangen en mensen vernietigen.

Als lichaam komt men meteen bij de geboorte de wereld binnen, waar het onnatuurlijke, geregelde gedrag is en wordt afgedwongen. Om maar een enkel voorbeeld te noemen: de babies kregen vaak al meteen een regelmaat opgedrongen bij het drinken, een regelmaat die van de klok en van de tijdsindeling van de moeder stamde. Daarbij kwam nog dat de natuurlijke externe afscheiding van de nieuwgeborene tot vuil wordt verklaard doordat ze in de wereld geboren worden, de wereld die het gebied is in onderscheid van het nietgebied waarheen de ontlasting en de urine worden afgevoerd.

Buiten de wereld is men 'in het wild', maar laat ik het zo maar vaststellen: wel binnen de samenleving. Dat is een normerende vaststelling, geen constatering. Te constateren valt dat degenen die binnen de IETSen zijn al vaak geen leven buiten hun IETS erkennen. Ze voelen zich al heel humaan, ruimdenkend en verdraagzaam als ze leven in anderen IETSen erkennen en met rust willen laten, in vreedzame coëxistentie. Uiterst zelden erkent men het recht van mensen om in het wild te leven. Iedereen die op aarde leeft met als 'markt' meedoen in de economie, of ten onder gaan. Natuurreservaten zijn vaak veiliger dan de reservaten voor wilden.

Binnen de wereld onderscheid ik:

• culturen met tradities
• de civilisatie, met daarbinnen:
  • beschaving (fairness, sportiviteit, gastvrijheid, gulheid)
  • de maatschappij, inclusief de school, waar het gaat om winnen en ongelijke winst (buit) mee naar huis nemen, in concurrentie met anderen halen, hebben en houden
  • het geheel dat Cultuur wordt genoemd, dat wat geknechten doen om zich aan het grauwe bestaan dat hen anders wacht, te ontworstelen:
    • de technieken
    • de kunst
    • het toppresteren in het algemeen.

In de wereld leeft men in onvrijheid, onvrede en, geestelijk gesproken: in de onwaarheid.

In de indeling van onze levensruimte voor wat betreft ons geestelijk leven is niet vrij-onvrij de naam voor de beslissende stap die het binnen of buiten zijn bepaalt, maar: waar-onwaar.

Binnen de geestelijke wereld, binnen het gebied van de onwaarheid, onderscheid ik:

• het liegen, dingen zeggen teneinde anderen te bedriegen en hen tot doen en laten te brengen, waar ze op grond van de waarheid die zij kennen, niet toe zouden komen,
• het goedpraten of kwaadspreken van wat is, door het ervan opdringen/aanbieden van een bespreking, waaruit een onwaarachtig beeld resulteert dat door vertekeningen, weglatingen en toevoegingen wordt gekenmerkt. Dat goedpraten en kwaadspreken waar ik op duid hier, wordt met opzet gedaan, als techniek om de aldus toegesprokenen, in een waan te brengen, van waaruit ze partij kiezen voor deze of gene waarde, dit of dat IETS, en zich (laten) inzetten in de oorlog tussen de IETSen, als soldaat of als contribuant, als een die offert in een collectezak.
• het spreken en denken vanuit een aangebrachte en nooit zelf kritisch doordachte waan; kwaadaardige nalatigheid brengt dit doorgeven van onwaarheid tot stand.
• het hebben van en handelen uit en zodoende voorleven van een smaak, een verzameling keuringscriteria, ten aanzien van spullen, t.a.v. gedragingen van anderen en ook ten aanzien van levende wezens (denk aan wat iemand zegt over ratten).
• dromen (angstdromen, wensdromen, dromen die alleen maar de aandacht van de werkelijkheid af leiden, enz.)
• fantasie (fictie onder andere)
• het zich wetenschappelijk of als hobby bezig houden met details, aspecten, facetten, onderdelen en abstracties van de werkelijkheid
• het "verkoopgesprek", de kleine oorlogshandelingen van de enkelingen, die iemand anders tot deze of gene onnodige besteding willen brengen. Dit kan om verschillende beweegredenen gebeuren: ten eerste omdat de 'verkoper/verleider' op zijn beurt ook wel eens iemand anders het initiatief en het zelfbestuur wil ontnemen: wraak op derden voor zelf-ondergane verleiding en gebruikt worden en ten tweede om materialistische redenen, om financieel of stoffelijk iets op de ander buit te maken. Deze de druk aan anderen doorgevende eenpersoonsoorlogshandelingen acht ik voor de civilisatie kenmerkend.
  Ik onderscheid in het omgaan van de mensen in de civilisatie met elkaar:
  • de harde terreur (het wapengeweld en de dreiging van de misdadigers en van de politie die het bezit verdedigt),
  • de zachte terreur (het bang maken van de mensen(kinderen) met behulp van verzinsels zoals goden en vijanden en het dreigen met liefdesverlies, d.w.z. met de bereidheid van de sterkeren om de zwakkeren, de kinderen tegen deze aangeprate dreigingen te beschermen)
  • het misbruiken van andermans beïnvloedbaarheid ook als dat beïnvloeden niet neerkomt op bang maken, dat wat men wel 'verleiden' noemt, met een het parasiteren en misleiden vergoelijkende term.
  • het plagen, een categorie die ik zeer vaak vergeet, omdat ik het zie als een uiting van kwaadaardigheid, het doorgeven van zelf-ondergane onderdrukking. Die term 'plagen' is waarschijnlijk alleen maar een vergoelijkende term voor dat doorgeven om het doorgeven, zelfs niet verborgen achter een materialistisch of 'positief zelfvertoon' te noemen doel.

Opvallend is achteraf dat ik zozeer gedwaald heb tussen al die knechten zonder meester, zonder god, die soeverein zich een namaakdoel kiezen en doorgaan met 'in civilisatie' vooral onnodigs doen en oorlogen maken, ook nu ze er niet langer door overmachtige lieden toe gedwongen worden. Ik heb zeer lang geleefd met de vooronderstelling (de onverwoorde gedachte) dat er iets aan de hand was, dat de mensheid in civilisatie ergens aan bezig was, dat er in de maatschappij meer was dan de strijd van alle deelnemers om de buit (om het hoogste inkomen dat ze bereiken kunnen). Ik heb echt voorondersteld dat de geleverde prestaties niet middel en bijproduct, maar doel waren. Pas het besef van de onnodigheid en schadelijkheid van de meeste prestaties deed mij inzien dat het in de maatschappij niet om leven en welzijn van menselijke dieren gaat, maar om niets. Het samen bezig zijn in de wereld is een groot gevecht zonder enige zin. Het is een grote roofpartij, waarbij dagelijks honderdduizenden gedood worden: verongelukt, uitgehongerd, gesneuveld, op duizend manieren ten dode verziekt, de zelfmoord in gedreven enz.. Iedereen weet dat, maar net als ik toen: zonder het zich echt bewust te worden.

Het geweld der mensen tegen elkaar, andere levende wezens en tegen zaken, komt niet allemaal voort uit doorgegeven ellende. Per definitie kan dat niet, ergens moet de input zijn, ook al zien we zeer veel doorgeven plaatsvinden. Duizenden doen kwaad al doorgevend, maar tot dat kwaad moet ooit het initiatief genomen zijn ook. Het doen van dingen nu. op grond van wat men zelf vroeger ooit heeft ondergaan is een daad die men kan nalaten, het is een initiatief. Om dat te verdoezelen bezweert men elkaar dat het verleden niet losgelaten kan worden.

Verder wordt er veel gedaan omdat de daders niets anders weten/wisten te verzinnen. Menigeen bedoelt echt niets wat hij ook zegt of doet. De mensen zijn nergens aan bezig, ze doen maar wat.