Jaap Schot, 22 mei 2008

Ik ben ál te alleen. Ik ben alleen. Ik maak er geen gevoelens bij aan, zo voorkom ik somberte, paniek, eenzaamheid.
Mij blijkt dat er heel weinig nódig is. En ik heb mij geen enkele luxeconsumptie aangeleerd.
Ik heb geld zat, maar ik heb geen wensen meer. Ik wil niet van huis, laat staan reizen. Het zal me een rotzorg zijn hoe het buitenshuis is en met wíe dan wel.
Ik zie het als totaal dwaas, ‘je’ ergens bij te betrekken, ergens belang in te stellen, dat is: mee te doen, mee te spélen, want iets anders dan spelen is het allemaal niet.

Ik heb begrepen (geconceptualiseerd) hoe de wereld (≠ aarde, schepping) in elkaar zit, hoe de verschillende onveranderbaarheden functioneren in het geheel (het systeem).
Ik heb een verhaal/ theorie/ goed verwachtgereedschap, waarin ik geen partij kies.
De overwinnaars werden de bazen en de bazen hielpen en helpen elkaar met succes om de baas te blijven. Revoluties eindigden tot nu toe op overname van de machtposities of op vernietiging van het nieuwe door de gezamenlijke omwonende geallieerde bazen.
Veel korter is het niet te vertellen en het invullen van bijzonderheden, zelfs als dat geen onherhaalbaarheden zijn, maakt het minder duidelijk. Het is alleen nuttig om als levende te zien waar dit grote geheel jóu raakt.
En dan gaat het weer niet om incidenten, maar om wat systematisch en voor jou levenslang is óf: de enige kans die je op iets hebt in een mensenleven ongrijpbaar maakt voor je.
Iedere dag is een enige kans om van die onherhaalbare dag iets te maken, maar daarnaast is het zo, dat op latere leeftijd ‘je’ niet meer ‘als een spons’ kunt opnemen wat er te leren is: je ama verhindert (met háár dissonante) waarnemingen om ongehinderd binnen te komen en mee te doen aan het denken.

​