Jaap Schot, 23 januari 2002
Zeg ik tot een vrouw “ik hou van jou”, dan is het onwaarschijnlijk dat ze meteen gaat doorvragen en doordenken “Wat bedoelt hij daar nu mee?”. Het klinkt (als ik geluk heb) zo prettig in haar oren, dat ze “denkt” het wel te begrijpen, waarbij dat denken dan betekent: ‘vermoeden, ervan uit gaan, zonder meer, meteen’.
Ooit moet ik uitleggen wat zij ook wel KENT, feitelijk, maar niet tot onderwerp heeft genomen: dat ik verliefd werd op mijn beeld van haar, in onderscheid van op haar als persoon [= groeisel uit onveranderde genencombinatie en steeds veranderende apperceptieve massa, veranderend beide, zowel van binnenuit, aflopend als een proces, als onder invloed van buitenaf].
Die persoon KENde en KEN ik niet en zal ik niet KENNEN. Die persoon is namelijk veel en veel te veel omvattend en te ingewikkeld en voortdurend aan het veranderen dan dat ik die ooit zou kúnnen KENNEN. Ik zal nooit waarnemen wat je denkt, ik zal alleen waarnemen dat je dit of dat doet (c.q. zegt). Al mijn verwachten berust op mijn beeld van jou, dat berust op zeer, zeer fragmentarische herinneringen aan hoe ik je ‘zag’ (want ik ‘zie’ steeds hoe je bent, ik KEN je zijn niet).
Als je mee of tegen valt, is er niets verdienstelijks of fouts met jou aan de hand, mijn verwachtingen deugden niet en dus deugde slechts niet: mijn beeld van jou, waarvan ik altijd de verantwoordelijke maker blijf.
Als ik mijn beeld van jou maakte van mijn waarnemingen van jou, dan is dat een stapje beter dan wanneer ik met een ideaalbeeld begon en verderging. Maar het is nog steeds volstrekt fout om dat beeld naast jouw zo-zijn te houden en te verwachten en teleurgesteld of blij verrast te zijn.
Dat hele beeld hoort niet naast jou gehouden te worden, geen enkel beeld overigens behoort naast wat dan ook gehouden te worden. Alles is (gebeurt, veroorzaakt) zoals het is. Daar hoort geen wensplaat naast. Wensplaten veroorzaken het denken over schuld en verdienste (merite), teleurstelling en blijdschap met (en soms een wonder zien’ in) wat niks bijzonders is.
Dingen gebeuren zo langzaam dat we ze als blijvend ‘zien’.
Kortstondige gebeurtenissen zijn ook dingen, al zien we ze niet zo, denk maar aan wervelwinden, regenbuien, draaikolken en dergelijke.
Mensen zijn net als dieren en planten ook gebeurtenissen, die een (hun) leven lang duren (inclusief de ontbinding??).
Er is een manier van denken en spreken over mensen waarin we stellen dat een mens zich doet, niet een gebeurtenis is die zichzelf overkomt, maar een vrijheid, die niet alleen maar aan zichzelf vertelt dat hij leeft (zo heet dat in (bij) die wijze van spreken), maar initiatieven neemt en DUS als een vrijheid bestaat. Dat aan zichzelf vertellen dat je leeft en bij wat je doet, heet dan bewustzijn.
Bij dat bewustzijn stelt de gebruiker van die ‘taal’ (die begrippenapparatuur) zich als IK (IK met hoofdletters geschreven, in onderscheid van ‘ik’ met kleine letters, waarmee dit IK ‘ZIJN’ lichaam en ‘ZIJN’ apperceptieve massa aanduidt, al sprekend en denkend).
Ja, dat onderscheidt de lezer ook, ik van IK. Maar alleen in bijzondere omstandigheden en ‘onder druk’ daarvan. Iedereen kan zijn eigen voorbeelden vinden. Waar? Antwoord: in de buurt van beschuldigingen. Nou, die heeft iedereen in zijn leven volop gehoord.
‘SCHULD’ is een verzinsel van de juristen, dat zijn diegenen die bij het dwingen door de bezetters (die de overwonnenen als vee hielden en houden) het verwarren op zich namen van degenen van wie dienen werd afgeperst.
Wie dwingt heeft geen gelijk maar geweren. Er bestaat als oorzaak van gehoorzamen waargenomen macht, geen gezag. Als ze gezag toekennen zijn de onderworpenen en gebruikten verward, dan zijn de juristen klaar met hun werk (verwarren, platpraten, voorzien van een fout begrippensysteem, een ‘vals bewustzijn’ met een germanisme uit het Marxisme).
Als de juristen klaar zijn bevelen ze: blijf wat wij van je maakten, een verwarde, die zich ‘identificeert met’ (= met ‘ik’ bedoelt aan te duiden) zijn apperceptieve massa (inclusief de dienstvaardigheden die daarin zijn aangebracht). “Ik ben timmerman en ik moet werken voor de kost, dus voor de koopkrachtigen.”
Elders leg ik wel uit dat koopkracht, prijskracht en vuurkracht één geheel vormen. In dit opstel ga ik nu naar houden van.
We zijn nu in dit opstel zover dat we kunnen begrijpen wat bedoeld wordt met:
IK hou van JOU.
Alleen ‘houden van’ moet nog even nader omschreven.
Het staat tussen de aanduidingen van twee vrijheden.
En dat is wezenlijk.
IK ben een vrijheid en heb dus geen wensplaten naast wat is, want ik hoef niks en er hoeft van mij niks, inclusief anderen hoeven van en voor mij niks. IK heb met mijn apperceptieve massa en mijn genencombinatie net meer te maken dan met het weer.
JOU vat IK op als een andere vrijheid en ik stel dus dat JIJ, net als IK vrij staat tegenover en buiten JOUW apperceptieve massa en jouw genencombinatie. Al zit JE er wel mee opgescheept, met dat wat ‘van JOU is, net als IK met dat wat van MIJ is.
IK moet MIJN apperceptieve massa en mijn genencombinatie wel zorgvuldig in de gaten houden, maar die van een ander nu juist níet, teneinde die ander vrij te laten om te veranderen en ook zo niet te blijven, want dat is vrij zijn, zonder dwang. Dat is de ander waar ik van hou dus, ten opzichte van mij tenminste, vrij, dat is: zonder te worden aangesproken op zijn/haar/ons verleden en toen dat doen/zeggen.
IK hou van JOU = WIJ zijn en blijven vrij, vrijheden.
Zó denken WIJ over ONSZELF, over ELKAAR, over en weer.
Niets verplicht, niets aan elkaar verschuldigd. Kun JE dan op de ANDER rekenen? Nou reken maar. De eerste miljoen jaar leefden de mensen in de natuur als vrije dieren samen omdat dat veiliger en voordeliger was. Dat SAMEN ZIJN zit dus echt wel diep genoeg hoor.
Maar IEDEReen moet wel beseffen dat de massa mens waarvan we deel uitmaken alleen maar ons ecosysteem is. Die zes miljard of eng nationaal die 16 miljoen, zijn niet samen aan iets bezig. Dat is een vals bewustzijn.
Wie zijn IK stelt, definieert ook opnieuw waar HIJ/ZIJ voor staat, nodig heeft en nodig moet doen. En dat blijkt dan: ZELF ZIJN [= bewust, WETEND dus] gebeuren (wat bestaan is).
NIET OP BUITENBESTURING STAAN.
Dat is het centrale.
HET gestelde IK bestaat niet, gebeurt niet, het blijft en je (jawel!?) regeert er jezelf mee. IK sta in plaats van de anderen als bestuurder van MIJN (niet hún) lijf en apperceptieve massa.
Het zich als IK, als ‘vrijheid’ stellen, is DE INNERLIJKE REVOLTE, DE ZELFBEVRIJDING, DE EIGEN INDIVIDUELE UITTOCHT UIT HET DIENSTHUIS (het Oude Testament: de uittocht uit Egypte: Exodus).
Houden van een ander is die ander minstens de gelegenheid laten tot dat zichzelf bevrijden.
Tot zover in termen van ‘vrijheidsideologie’.
Dit verhaal betreft de enkeling in de massa der gebruikte mensen, die tevreden op hun beurt gebruikers van andere mensen zijn, direct of indirect. Het verhaal past in de democratieën, waar de staat noch de gezamenlijke uitbuiters álle aanwezigen volledig in gebruik of als afschrikwekkend voorbeeld arm en ziek willen en kunnen houden.
Niet iedereen hoeft zich neer te leggen bij op buitenbesturing gesteld zijn. Niet iedereen hoeft aan het gewone en veelvoorkomende en/of het voorname en geachte mee te doen. Zo is de toestand in die ‘vrije samenlevingen’, zoals men de civilisaties in deze tijdelijke vorm noemt.
Wat is er nog te doen met de ‘vrije tijd’ genoemde overgeschoten txaenz, door wie niet meedoet? Er hoeft niets. Dat is het kenmerk van ECHTE VRIJHEID. [‘Wat ik doen moet ík weten’, ‘Alles mág’ en ‘Geen gedrag is aanvechtbaar of ter verantwoording’, dat zijn uitdrukkingen voor soevereiniteit, dat is geen vrijheid, dat is: totale toestemming afgedwongen meestal, met harde terreur.]
Er hoeft niets van buitenaf, van anderen of van een stel omstandigheden of van een verzinsel of een illusie. Het IK hoeft niets met ZIJN resterende txaenz. Het IK is leeg, het is niet zoals de apperceptieve massa een massa waarin veel gereedschappen, vaardigheden dus, en ook als bevelen opgevatte herinneringen aan opmerkingen van anderen.
IK heb het behoorlijk druk met het MIJ verdedigen tegen de wanorde waarin mijn apperceptieve massa steeds weer blijkt te zijn en terug te komen onder invloed van de sprekende anderen om mij heen. IK moet me steeds weer ontworstelen aan de zee van onwaarheden die mij ononderbroken omgeeft.
Zoals gelovigen steeds preken en bijbellezen nodig hebben om hun geloof niet te verliezen, zo heb IK het nodig steeds zelf die preken aan te maken om mijn begrijpen helder te houden en mijn onderscheidingen niet kwijt te raken doordat ze ononderbroken om mij heen opzettelijk niet gemaakt worden.
Er blijft MIJ geen tijd om me te vervelen over.

0 Reacties