Jaap Schot,29 april 2012

Onder ononderbroken bedreiging met armoe en verachting door het niet mogen nemen en doen wat nodig is om gezond en wel verder te gebeuren (wat ze ‘leven’ noemen, hier), is er voor alle gedragingen wel iemand (een verzameling mensen) te vinden, die ertoe bereid is, om den brode, voor loon, in geld.

Geld geeft de gelegenheid om
ongestraft te nemen en te doen.

Te nemen van wat andermans eigendom is.
Eigendom is dát bezit, waar de gewapenden (‘politie’) over waken. Alles wat te bezitten is, is al in privaat (= in iemands) bezit. Er is naast lucht om te ademen en enkele andere dingen niets meer een ‘vrij, dus buiteneconomisch ‘goed’. Waarbij ‘vrij’ is: ongehinderd te nemen, te verbruiken. Ongehinderd, dat is dan: waar de, de orde handhavende bewapenden, de politie dus, je niet van af houdt (1) en
te doen : die dingen waarmee je anderen lastig valt, hindert, van hun tijd, hun aandacht, hun energie, hun geluk, enz. beroofd, ze ‘pest’ (2).

Gisteravond zag ik Paul de Leeuw weer bezig onder luid applaus humorloos mensen die voor naïeven speelden (om den brode) of dat (naïef dus) waren, pesten, vernederen, beoordelen, als zijn minderen aanschaffen. DAT IS DUS DE (nu ja, een) PLEK WAAR PESTEN WORDT VOORGEDAAN EN TOEGEJUICHT. Zoals voetbal en sport de plekken zijn waar het om den brode ‘volstrekt nutteloos gebeuren nastreven’ wordt voorgedaan en toegejuicht.
WAAR WORDT HET VOLLUK ONDERWEZEN IN HUFTERIGHEID EN KNECHTENMENTALITEIT?
NOU, HIER DUS: de platte lol van bijvoorbeeld deze Paul (1) en die hele sportgedragindustrie (2). Ja, dat (sportgedragindustrie) is een gevormd woord, de fabrieksinstelling van de spellingcontrole accepteert het dan ook niet. Maar het is de passende naam.
Net als ‘kunstenaarsgedrag vertonen’ is ‘sport beoefenen’ werkgelegenheid en waar vertoond: koopwaar. Kunstenaarsgedrag is het aanmaken van onbruikbare spullen, die ertoe dienen duur te zijn, nutteloos, geldverspilling. Net als die tuinen rond de paleizen in Frankrijk: enorme hoeveelheden landbouwgrond, bedekt met gras dat niet om te eten is en bomen die er alleen zijn om aan te zien dat er veel werkvolk zich knecht moet tonen om ze in die artificiële, onnatuurlijke vorm te brengen en te houden.
Die Lodewijk (koning van Frankrijk) had zijn verzameling tuinlui, de voetbalclubs zijn het privaat bezit van de nieuwe rijkelui in de weer voor binnensoortelijk parasiteren open gestelde landen, waar het communisme als opgelegde religie niet de eeuwenlange inquisitie, de galgen en de brandstapels had om gevestigd te raken.
Sport en kunst en ‘kleinkunst’ en de verwordingen van die drie zijn INDUSTRIEËN IN PRIVAAT BEZIT. Het is gewoon een werkgeverij, gewoon mensengebruik. Al die werknemers gaan vanzelf wat anders doen, als ze niet langer om den brode hoeven en/of als ze onderwijs krijgen en gaan REFLECTEREN (= hun eigen aangeleerds als zodanig herkennen) En dat herkenen doende, zien ze dan dat ze meespelen in illusief spel dat zij om zich heen aan de gang aantroffen. Dat ze dus niet op eigen initiatief sporten, kunst maken en anderen aan het lachen maken.

29-4-2012 13:43: kinderen leren van hun spelen, ze leren de dingen waaraan ze meedoen en die ze nadoen, zelf doen MET DE ASSOCIATIE ‘SPEELPLEZIER’. Meisjes met poppen, kleine strijkijzertjes, winkeltjes zelfs nu bij Albert Heijn. Bereiden zich voor op ‘vrouw zijn’. En de jongetjes? Die moeten aan het voetballen en de andere sporten gezet worden. Dat klinkt verouderd, maar kijk en zie. Eén enkel televisieprogramma waar jongens spelen heet: ‘Taarten van Abel’, komt voor dat er een jongetje mee bakt. [einde tussenvoeging 29-4-2012 13:53|78||

De overgrote meerderheid van de geciviliseerden, is, onder dwang, bezig aan totaal ONNODIGS en ieder van hen KENT DIT FEIT.
Kent het, maar verdringt het bewustworden, houdt het (ten koste van enige txaenz) buiten bewustzijn, onbegrepen, onbenoemd, onbesproken.
Ze worden geleefd. En als ze dat helder tot zich door zouden laten dringen, konden ze er nog niet mee ophouden.
Niet dat het communisme geen werk voor ze had om voor iedereen fatsoenlijk eten, schoon drinkwater, goede kleding en goede huizen te bouwen. Werk genoeg en nog goed georganiseerd ook. Maar van knechten kon Mozes ook geen vrije mensen meer maken: mensvee blijft vee, door de generaties heen. Zoals ook ‘aan binnensoortelijk parasiteren willen doen’ erfelijk is. Vee heeft veehouders nodig. Wie zich als natuurlijk leider van een groep vestigt, Mozes of wie ook, houdt levenslang wel zijn aanzien, maar het bevrijde mensvee blijft vee, en wat is vee?

Vee is gedierte dat de productiemiddelen voor wat het nodig heeft niet ongehinderd kan gebruiken. De wei is van de boer, daardoor zijn de runderen en paarden vee.
De productiemiddelen (1) en alle levensmiddelen, de spullen en het spul, bruikbaar voor nemen en doen van het voor het leven en welzijn nodigs (2) zijn van de private eigenaren, daardoor zijn de loonafhankelijken mensvee.

De grote grasvlaktes in Afrika zijn van de zebra’s en van de gnoes, de gewapende bezetters van die negerlanden kunnen er niets verkoopbaars van (laten) oogsten, jaar na jaar. Daardoor is daar vrijheid. Die is er dus tót die rijken daar, die door de geweren van de ordehandhavers machtigen, een truc hebben aangekocht om (i.p.v. gnoes en zebra’s) slachtbare runderen op die graslanden te bezitten, te laten weiden, hoeden en slachten om het vlees te laten verkopen. Zodra met iets ‘wereldje’ te spelen valt, zodra iets in dat spel bruikbaar is, is het met alle vrijheid over en voorbij.

Constateren is kennis nemen, concluderen is informatie ordenen. Tussen constateren en concluderen zit dan ook begrijpen en benoemen. Onderscheiden hoort bij constateren, verschillen bestaan en zijn soms tussen twee opeenvolgende zintuiglijke indrukken gegeven. Zo kijken wij, zo zien we bewegen. Zoals we die zien in de 24 beeldjes per seconde in de film. Sluipende katten kennen dat verschijnsel en bewegen zo traag, dat het prooidier de verschillen in zijn zintuiglijke indrukken niet zal opmerken. Onlogisch, beter: logicavrij, buitentalig ‘redeneren’ is dat, dat opmerken van die verschillen, dat vaststellen van ‘er is daar bewegen’.
Het opgemerkte bevat geen begrijpen en verwoorden, laat staan beoordelen, in de betekenis van ‘vergelijken met verzinsels’ (die moraal en die ethiek, dat geneuzel over goed en kwaad, recht of onrecht (a) of passen in plannen/ illusieve spelafspraken (b). Het blijft: onderscheiden tussen opeenvolgends, verschillen zien.