Jaap Schot, 10 oktober 2005

Mensenkinderen hebben de aanleg om te leren leven VAN hun omgeving. De omgeving van de mensen in een civilisatie bestaat uit mensen, die de echte, niet menselijke omgeving hun bezit noemen en elkander verhinderen dit bezit te benutten. De mensen om de nieuwkomers, de kinderen dus, heen, verhinderen de kinderen om te leren zich zelf van het nodige te voorzien door het gebruikmaken van de echte omgeving als productiemiddel voor dat nodige. De kinderen worden gevangen en invalide gemaakt. De school is de gevangenis waarin de kinderen verhinderd wordt te leren zich van het nodige te voorzien. In plaats van dat op eigen initiatief te kunnen leren, worden de kinderen gedwongen iets, een kunstje dat niet via de stand en gang van zaken in de echte omgeving verbonden is met hun eigen nooddruft te leren, een vervreemd iets, waarmee aan de begeerte van een bezitter kan worden voldaan. Dat is het wezen van scholen: kinderen invalide maken en verhinderen dat ze niet- vervreemd, authentiek, door gevoelde nooddruft en gekende omgeving gestuurd, leren. Niet later, ná school, zullen ze ooit wel eens als werknemer in dienst genomen worden door bezitters/geldbesteders, nee meteen de eerste schooldag is het mis, er is niet langer een echte omgeving die verkend en gehanteerd mag worden. Veel ouders verbieden hun kinderen al voor de schoolleeftijd om alles zelf te onderzoeken en onafhankelijk te worden.

​