Jaap Schot, 14 januari 2003
Mensen hebben een enorm geheugen en zijn ‘te waarschuwen dieren’. Voordat de slavernij werd afgeschaft werd ze ingevoerd en hetzelfde geldt voor de vervanging van dictatuur door ‘democratie en mensenrechten’. Eerst was er wild leven, dat we niet ‘vrij’ mogen noemen, zoals we het paradijs niet gelijk mogen stellen aan de hemel. De hemel en de vrijheid zijn er ná de civilisatie, ze worden door de civilisatie heen bereikt door die civilisatie achter zich te laten, er aan te ontsnappen. Vrij is niet het wilde dier, vrij is de ex-slaaf, vrij ben je geworden, ‘wild’ ben je geschapen, geconcipieerd, ‘ontvangen’ in de moederschoot. Geworpen (‘geboren’ heet dat bij mensen ter onderscheid met ‘de dieren’) word je de civilisatie in, waar je wordt opgevangen en gevangen gehouden en opgeleid (= bruikbaar gemaakt) en (in het geval je ‘werk’ krijgt toebedeeld) gebruikt: om te dienen voor geld en met het ‘verdiende’ geld mag je dan ‘koninkje spelen’ (= onnodigs kopen en aan anderen vertonen als bewijs dat jij meer voor je líet doen, dan jij terugdeed voor anderen, die, ook gedwongen maar dat feit verdringend, net als jij dat doet en deed, voor het voor jou nodige zorgden. Zo is het systeem, zo zijn de aangepasten.
Zoals ik het in mijn opstellen uitschrijf, zo denk ik er tijdens dat uitschrijven over. Dat is prima, zolang ik er maar niet ongelukkig van word.
Anderen zullen zeggen: “zo zie ik dat niet, zo vat ik dat niet op, ik denk er anders over” en voor hen zijn er twee reacties:
* Die voor wie ‘koninkje’ spelen: ‘als je maar gelukkig bent’ en
* Die voor wie voor knecht spelen: ‘als je maar gelukkig maakt’.
Die laatste reactie is duidelijk die van de kerken, de staatsreligie ‘Christendom’. [Zie ook Asimow’s robots.]
Macht is er slechts daar waar twee mensen in ongelijke mate machtig zijn: alle macht is overmacht. Macht kun je niet delen, macht is altijd tussen twee mensen en de (over)macht die je aan een ander geeft en/of die je hebt, maar niet uitoefent, niet gebruikt, die ben je kwijt. Als je ook de macht die je nog over hebt weigert uit te oefenen, als je je niet tegen de ander(en) met macht verdedigt met je eigen macht, dan schep jij zelf hun overmacht. ‘Gezag toekennen’ heet dat en het wordt door de staatsreligies (aan)bevolen. Een van de trucs daarbij is het de onderworpenen schuldig te verklaren aan hun misère: hen een erfzonde aan te praten, een aangeboren verdorvenheid, grofheid, waar de edelen, degenen die hen gebruiken, geen last van hebben, die zij missen.
In onze democratische vrije samenleving wil menigeen dit niet zo begrijpen en onder woorden brengen. Wie zich al lang en in grote mate laat gebruiken, wil daar niet zelf medeschuldig aan verklaard worden en wie koninkje spelen willen niet horen dat zij zelf als koper en kiezer nalaten een stokje te steken voor het onrecht dat zij niet kunnen verdringen door de berichtgeving erover. Ze wijzen geen mensen aan om voor hen (centraal) het goede te doen, resp. het kwade zonder ondersteuning te laten. Ze trappen in de propaganda voor zo weinig mogelijk ‘staat’ en zoveel mogelijk [technisch (nee, niet psychisch, daar gaat het niet om !) ondraaglijke] verantwoordelijkheid ‘bij de burger’, die koninkje speelt en door de zogenaamde ‘dienstverleners’ bedrogen wordt, zoals vroeger de vorsten bedrogen werden, toen die niet meer fysiek sterke, ruwe lieden waren, die overzichtelijke kleine hoeveelheden menselijk vee terroriseerden.
Het gaat hier om de zwak gehouden staat (nu die eindelijk in het belang van allen zou kunnen werken). Het gewone mensenvee kreeg stemrecht, maar geen verstand. Het vee wilde en wil helemaal geen verstand, het wil aan de beurt zijn om koninkje te zijn, dat is: te spelen. Het gemiddelde IQ van 100 en de gemakkelijke afleidbaarheid waren en zijn de oorzaken. [Hoewel ‘gemakkelijk’, het afleidende apparaat, ‘de media met sport en sensatie’ is wel enorm groot en luidruchtig, alles overstemmend. De geïsoleerde, tot enkeling gemaakte gebruikten moeten nogal wat verzet opbrengen om zich aan de druk van media en van opzij (van soortgenoten – stuks vee) te onttrekken en zich hun txaenz terug te nemen.]
Hoe dan ook: wat gebeurt, dat gebeurt. Of het nu mede door mij (heen) en door de lezer (heen) gebeurt, maakt geen verschil voor onszelf en/of voor derden. Slechts dat het wie niet meedoet overkomt en aangedaan wordt, terwijl zij door wie (heen) het mede gebeurt een gevoel van gezellig erbij horen kunnen aanmaken. Als ze maar gelukkig zijn (in hun spel ‘koninkje’) resp. gelukkig maken (in hun knecht-zijn met religieus bewustzijn).
Laat ons het ons te boven gaande gebeuren (Fatum of uitvoering van Gods Heilsplan, de Evolutie of wat ook) vooral niet vrezen, niet afkeuren en bestrijden, maar: beminnen, liefhebben. Die raad komt zowel van de Kerken (en staatsreligies met andere gebouwen) als van Nietzsche.
Ik zou zeggen: laat na gevoelens aan te maken, beperk je tot onvertekend KENNEN (uit waarnemen, wetend omtrent de geringheid van het eigen, aan je soort eigen kenvermogen) en (wetend omtrent de menselijke herkomst en de krakkemikkigheid der begrippenapparaten en woordenschatten) begrijpen en verwoorden (beschrijven, uitschrijven) van wat je te melden hebt.
Dat zou ik zeggen en zo doe ik het, benuttend mijn uitzonderlijk gezegende leefsituatie als enkeling met dit verleden, deze apperceptieve massa en een voldoende uitkering.
Anderen, in hun, andere, situaties zullen hiertoe wel of niet de gelegenheid hebben en/of in staat zijn. Dat is hun leven, ik bekritiseer niemand. Wat door mensen heen gebeurt, tekent zich niet af tegen wat langs hen heen gebeurt.
Er is alleen in de propaganda voor de civilisatie zoiets als ‘gedaan worden’ te onderscheiden binnen ‘alles wat gebeurt’. Aanvankelijk was dat uitstekende ‘doen’ een [(het psychische) unieke] attribuut van de (boegbeeld-)koning (vorst, heerser, duizend verschillende namen, zie puzzelwoordenboeken).
Later kreeg iedereen binnen de civilisatie die eigenschap (met een zelfstandig naamwoord aangeduid: een vrije wil), maar, (verneukt!) niet voor de lol, maar om strafbaar te zijn.
Strafbaar, dat is: met een smoes in juristentermen te mishandelen, te intimideren en/of te gebruiken om de anderen / omstanders mores (geldende bevelen van de vorsten/ de bovenlaag) te leren (:hier = aanschouwelijk te onderwijzen).
Schuld, daar hebben ze dan ook de pest aan, de aangepasten. Maar die vrije wil, die zouden ze niet kwijt willen, ze genieten daarvan, als koper met smaak en als kiezer (stemgerechtigde) met een mening. Het is hun vrijheid en waardigheid en ze geven er de voorkeur aan boven het wetenschappelijk bewezen ‘geconditioneerd zijn’ (Pavlov en Skinner).
Het is maar net waar je een gevoel van geluk en waarde aan ontleent, bij aanmaakt: bij ‘in de wetenschap staan’ of bij ‘in de humanistische traditie’ staan, bij ‘schepsel zijn, buiten culturen en civilisaties’ of bij ‘deel uitmaken van de zich boven het dier zijn verheffende mensheid’ of bij enige religieuze formulering van je situatie.
Als je maar gelukkig bent en/of maakt.
Het gaat echt nergens over, al dat gevoel en gedoe en gepraat, maar als je dat maar niet tot je door laat dringen, tenzij je dáár nou juist geluksgevoelens bij aanmaakt, nu ja: endorfinen bij geleverd krijgt ‘van binnen’.
0 Reacties