Jaap Schot, 19 mei 1985

Mensen die onder leiding samenleven vormen een kankergezwel op de aarde, in het levende oppervlak van de aarde. Ook als ze in volkssoevereiniteit zichzelf brengen tot massaal vorstelijk wangedrag: dynasticisme en "luxe", onnodige consumptie, onnodige belasting van de omgeving. Het is totaal geen oplossing wanneer er solidariteit komt tussen de kankercellen, die zich uit in het delen met elkaar van het voor hun voortbestaan nodige, dat ze in overmaat van Moeder Aarde afnemen. Dat delen leidt alleen tot meer van die kankercellen, die op zich genomen, een voor een niet zozeer kwaad doen als wel functieloos, nutteloos voor het geheel, dat geheel belasten en het gezonde, taakvervullende, verdringen.
Solidair delen en wederzijds verzorgen leidt niet tot verandering van de kankercellen in functionerende cellen. Het bestaan van het leven op aarde kan door ons niet als zinvol, bedoeld of ergens voor bestemd worden waargenomen. We kunnen het als zodanig denken, maar dat heeft tot nu toe alleen tot zelfverheffing-in-waardering, niet tot gedragsverbetering geleid. Waar wij mensen die nu een plaag, een kwaadaardig gezwel vormen, mee moeten ophouden is nu juist: zich vermenigvuldigen en vorstje spelen, leidertje imiteren.

De mensen onder leiding bijeen in het Oude Egypte, lieten piramiden achter, die in Midden-Amerika tempelsteden. Dat zijn pukkeltjes op het aardoppervlak. Op zich tamelijk onschadelijke stoffelijke resten van een kleine kankeraanval.
De huidige gedemocratiseerde samenlevingen van vorsten-na-apers, vormen grote open gezwellen, die al klaar zijn met uitzaaien: de tijd van het koloniseren is al over. De "beschaving" is al over het hele aardoppervlak gebracht. Het verdringen van de wilde mensen is al vrijwel voltooid. Nu sterven de wilde dieren en de wilde planten, de oerwouden, de ecosystemen. "Wij", de mensen in (volks)democratische samenlevingen, zijn het die per slot van rekening weinig anders produceren dan afvalbergen en gif.

Ik heb nu voldoende beelden en begrippen en voorbeelden om uiteen te zetten hoe het gezwel (intern) als systeem werkt. Dat staat nu op schijf. Ik heb ook voldoende aanduidingen hoe het systeem uitwerkt op hetgeen 'het milieu' wordt genoemd. Die afscheiding tussen gezwel en milieu is een uiting van het gezwel zijn. Het hart zou in het lichaam niet over het lichaam spreken als over haar milieu.
Ik heb geen hoop. Ik weet mij als een Jona, die zijn toespraak tot Nineve voorbereidt. Tegen profeteren heb ik ook een enorme weerstand gehad. Ik ben in de gelegenheid gesteld deze toespraak hier nu op computer uit te schrijven. Ik geloof in het gedetermineerd zijn van wat er op aarde gebeurt. Déjà vu's heb ik zo dikwijls gehad, dat ik in die determinatie geloof. Geloof, niet weet.
Ik vind het geen kwade gedachte om dat wat mij overkomt (op non-actief staan en uitschrijven enzovoorts) op te vatten als een voorbestemd gebeuren. Dat geeft me een goed grondgevoel, een goede basisstemming. Ik fantaseer me gewoon een grootheid (Moeder Aarde, de Scheppergod, de Natuur) waarin ik functioneer.
Die fantasie staat helemaal niet centraal en ik vertrouw ook niet meer op genezing met integratie van de mensenplaag in het geheel van het leven op aarde. Maar zulke grote gedachten passen ook helemaal niet bij mij. Ik ben een denkcel in het levende geheel dat Moeder Aarde is. Ik zorg voor bewustzijn. Andere onderdelen zorgen voor iets anders.
Ik leef al ruim 47 jaar, ik leef nog. En dat is niet mijn verdienste, ik ben nooit een vechter geweest. Ondanks alles heeft het geheel mij het nodige voor mijn leven en welzijn gegeven, geschonken of minstens gelaten. Zeer bescheiden ben ik ten aanzien van de verdienste die erin gelegen is de gelegenheden op te merken en te benutten.
Het heeft ontzettend lang geduurd voordat ik mijn angst kwijt was. Ik durf nu mijn tijd volledig te gebruiken voor het aanmaken van ter zake doend bewustzijn. Ik schep waarheid, met mijn onderscheidingen en beelden als schepjes. Zal waarheid een geneesmiddel zijn? Wie zullen het innemen? Dat alles is niet mijn zorg. Ik heet geen Atlas, ik draag de aarde niet op mijn schouders. Ieder individu kan voor zich de wereld overwinnen. Daarmee is hij niet terug in het Paradijs, maar wel buiten de hel. Zelfs dat is de vraag, voor menige arme sloeber is er geen weg uit de hel. Ik denk aan de miljoenen in de sloppenwijken.

Nu ja, dat was het dan weer eens. Voor dat kleine beetje luxe per persoon maken de miljarden alles om zich heen dood en onbewoonbaar. Ik veronderstel niet dat ik een bijzonder begaafd iemand ben, iemand met een extreem hoog I.Q. of zo. Ik heb alleen maar mijn aandacht gericht op het algemene als onderwerp. Inclusief denkend. Dat wil zeggen, ook over de dieren, de planten, het geheel. Maar alleen denkend over wat is. Niet over wat was, en niet over wat zou kunnen zijn. Aan dat laatste ben ik nog niet toegekomen.

Het was al heel wat dat ik er kortgeleden toekwam te formuleren dat ik in m'n eentje minder kan, dan samen met een ander vrij iemand. Het is al heel wat dat ik de vraag stelbaar heb gemaakt: zijn er alternatieve schikkingen van het bestaande denkbaar en formuleerbaar, die leiden tot een afbouw van het grote gezwel der mensen onder leiding? Ik heb er toch nog tamelijk lang over gedaan om deze formuleringen te vinden. Ze zijn op zich heel eenvoudig, maar ik stelde al, ik denk dat ik niet extreem begaafd ben. Ik doe mijn best. Meer hoeft niet.

Mij gebruike God, Moeder Aarde.