Jaap Schot, 15 november 1990
Mijn brein is niet groot genoeg om alle beschikbare onthoudbare informatie te bevatten. Laat staan om al die informatie zo op te bergen dat ik ze terug kan vinden in mijn geheugen.
Kennen kan ik slechts wat mij hier nu zintuigelijk en verstandelijk gegeven is. Ik hoef dus slechts vaardigheden te onthouden en altijd overal goed op te letten.
Ook dat is teveel gevraagd. Het meeste moet over het hoofd gezien en niet bedacht en gecontroleerd worden. Anders zou je bijvoorbeeld nooit meer op een fiets stappen die enige tijd buiten heeft gestaan zonder jouw toezicht. Voor anderen toegankelijk en dus beschadigbaar, tot een gevaar voor je te maken.
Praktisch is dus het leven niet mogelijk zonder uit te gaan van herinneringen. En zonder erop te vertrouwen dat het nog wel zo zal zijn als zojuist, vroeger, in eerdere gevallen.
Voor de praktijk voldoet mijn brein wel. Gespecialiseerde informatie hoef ik nu, na mijn werkende leven (ik kom nooit meer "aan de bak"), niet meer te hebben. Ik kan ze toch voor niets of niemand meer gebruiken. Daar heb ik dan voor geleerd, om het allemaal weer te kunnen vergeten.
Goed dat ik het allemaal nooit echt tot me door heb laten dringen. Ik leefde nooit erg uit informatie en inspiratie. Al moet ik zeggen dat ik me af en toe probeerde daartoe te brengen. Teneinde mee te kunnen doen, op mijn werk bijvoorbeeld. Maar het gaat gewoon vanzelf, of het gaat niet. Bij mij ging het dus niet.
Mijn leven was en is ook voor een deel: gebruikt worden. Maar ik heb de moeite die dat kost, kunnen laten bij die anderen die de pech hadden mij als medewerker te hebben. Die moeite hadden zij er niet voor over, per slot van rekening wachtte hen daarvoor ook geen beloning. Vandaar dat ik tot weinig gedwongen en tot nog minder uit mezelf, strevenderwijs, wedijverend, gekomen ben.
0 Reacties