Mijn kleding is geen statement

Categorieën: 2005, 1 januari – 2009, 31 december | Archief

Trefwoorden:

Jaap Schot, 15 november 2007

Mijn kleding is geen statement. Mijn gedrag evenmin. Ik ‘state’ me niet. Zelfvertoon is mijn zaak niet. Robinson Crusoe kan van zijn gedrag geen statement maken, er zijn geen anderen, ook niet één, waarop hij indruk zou kunnen willen maken zonder zich als belachelijk bezig te herkennen. Alleen de aanwezigheid van voor hun vertoon gevoeligen maakt de zelfvertoners aan en houdt hen bezig. Het over ‘hoe je te kleden en te gedragen’ gepubliceerde geeft inhoud, en suggereert dus het gaande zijn van ‘kijken en bekeken worden’ genoemde zich opstellen als ‘vee in zelfeigendom’ op de markt, in de verkoop. Slaven in zelfbezit, levende have.
Maar het inzicht van Veerdonck, de kapitein van het slavenschip, is, dat deze have, levende have, is als manna: gratis, maar niet te bewaren, tenzij geconsumeerd, gebruikt, want dan wordt de consument er vet van en vét is in harde tijden te verteren, zodat men overleeft.
De stapel menselijk vee is als een rivier, zolang die stroomt heeft de stad water, maar als ze opdroogt (als de veestapel zich niet voortplant, vernieuwt) dan gaat de stad [die het water nodig heeft zoals de massa parasieten de (gespecialiseerde) diensten van de (loon)slaven] ten gronde. De parasieten kunnen zonder diensten niet leven, zoals de mensen (dieren) niet zonder drinkwater en eten.
Dat is geen openbaring, maar een onder woorden gebrachte vanzelfsprekendheid. Vanzelfsprekendheden onder woorden brengen, stelt vaak hoorders / lezers teleur. Deze hoorders verwachten nieuws. Wat er in hun hoofd meebepaalt wat er hen aan tekst bewust wordt en aan neigingen (--> daden of gevoel van frustratie) bewust wordt, daar (werd en wordt -->) is hun aandacht niet op gericht.
Hun vragen zijn niet:
> “wat ben ik nu eigenlijk aan het doen?” en
> “wat gebeurt er in mij, voorafgaand aan het mij invallen (--> het uitspreken of ‘voor mij houden’/ “inslikken”) van mijn tekst?”.
Hun vragen zijn andere.
LET OP: ik ben mij er volledig van bewust dat ik deze hoorders VERZIN. Ik verzin ze achter afwezig bespreken van het beantwoorden van deze vragen in wat ík aan publicaties tegenkom. Dat publicaties over deze vragen en de mensen die er aan bezig zijn niet míj bereiken, bewijst niet, suggereert zelfs niet, dat die publicaties er niet zijn.
Ook dat er zoiets als ‘zelfvertoon’ bestaat, “concludeer” ik, alleen uit het woord. Theoretisch is het mogelijk dat alle meedoen aan mode alleen maar uiting van angst is en helemaal nooit “opschepperij”, bravoure. 12:28
===========
TERZIJDE: als ik in het puzzelwoordenboek ‘opscheppen’ en ‘bravoure’ opzoek, zijn de woorden die ik vind voor een groot deel toch met angst beladen, uitingen van ongerustheid, wat bij honden het blaffen is. Het aan vechten vooraf gaande gedrag, gericht op het vermijden van vechten. Imponeren, indruk maken, het aanvallen door de ander onwaarschijnlijker maken, afschrikken. Gedrag dat de ijsbeer niet vertoont ten opzichte van de poolvos. Gedrag dat de adel, de gevestigde voltijdparasiet, niet vertoont ten opzichte van de loonafhankelijke. Gedrag dat voortkomt uit het als gevaarlijk inschatten van een gevecht. Gedrag dat berust op het vermoeden van het nog niet aan de ander duidelijk zijn dat zijn aanval zijn wisse dood is. Alleen de als totaal dáárvan overtuigd ingeschatte tegenstander, lokt dit gedrag niet uit. De blaffende hond schat zijn situatie in als ‘niet ongevaarlijk’. De modevolger schat zijn medeburgers TERECHT in als ‘bijterige (= tot schelden en spotten geneigde) honden’. Schoolvoorbeeld van zo’n medeburger is ene De Leeuw op televisie. Een “hond” (mijn excuses aan alle echte honden, hoeveel door de mens verpeste rommel dáár ook weer onder zit), populair om zijn ‘mensen afzeiken’. Populariteit, gemeten en gepubliceerd, vermenigvuldigt het gedrag in kwestie, maakt het sterker als afstellende, programmerende factor in onzekere lerenden (en dat zijn niet alleen maar kinderen en jongeren, ook vroeger anders afgericht volk “ontaardt” er door). Ook hufterigheid is aangeleerd.
De mensen die op televisie zijn en populair zijn weinig lof waard.
Populair wordt wie slaagt in wat de kijker bij wie hij populair wordt niet met succes nastreeft. Als ik zo’n beeldscherm vullend groeisel uit een kind bezig zie te slagen in iets wat ik niet nastreef (<-- niet hoef), dan wekt dat geen bewondering of wens tot imiteren in mij.
Zie ik een marathonloper bezig, dan denk ik ‘wat een slavernij’ of ‘wat een waanzin’.

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *