Jaap Schot, 25 januari 2007
- Wat ik nu al jaren doe is onderwijs geven zonder leerlingen.
- Schriftelijk onderwijs, maar: onderwijs.
- Ik spreek inwendig (→ schrijf uit wat me invalt) bij dingen die ik opmerk. Dingen die ik op televisie zie dus (want ik lees nog maar zelden iets en ik heb al jaren geleden mijn laatste radio uitgezet).
- Die dingen die ik opmerk zijn voor iedereen ‘gegeven’.
- Ik heb geen magische gaven, geen derde oog, geen zesde zintuig, geen buitenzintuiglijke waarnemingen.
- Ik probeer die ‘dingen’ die mij opvallen
- uit te leggen, uiteen te zetten,
- te zeggen waar het voorbeelden van zijn,
- aan te wijzen waar ze deel van uitmaken
- aan te wijzen waar ze op berusten
- aan te wijzen hoe ze zich tot elkaar verhouden. Dat gaat dan heel vaak met verhalen:
- verhalen waarin a staat tot b als c staat tot d in zo’n opgemerkt (en tot onderwerp gemaakt) ‘ding’ of
- zo’n verhaal als over Veerdonck.
(En hier wil ik uitweiden en in plaats van dat te doen, maak ik van dit uitweiden punt 7.)
- Ik vertel als ik uitschrijf ook altijd wat ik aan het doen ben. Ik zie mezelf bezig, maar zonder spiegel, juist níet ‘zoals een ander me ziet’, maar ‘wat een ander níet kan zien’. Wat een ander zou moeten lezen uit de sporen van mijn bezig zijn (uit mijn teksten dus), maar dat zal die ander dan alleen kunnen vermoeden; ik kén het feit in kwestie.
- Als ik gewoon (voor míj na tig jaren gewoon) zit uit te schrijven wat me invalt, dan is dat ‘als lesgeven’. Ik doe voor. Ik vertel erbij wat ik doe. Dat is aanschouwelijk onderwijs, dat is een uitnodiging aan elke lezer om van dat lezen een onderwijsleersituatie te maken. Wie alleen het resultaat van zijn bezigheden publiceert, nodigt daartoe niet uit. Daar staat tegenover dat hij dient. Hij dient de lezer, boeiend, verteerbaar makend.
0 Reacties