Jaap Schot, 1 december 2003

Onderwijzen is: het aanleren van herkenningsvaardigheden zonder de ervaring waaruit die vanzelf zou ontstaan te (kunnen) laten opdoen. Vertellen over het afwezige dus en het vertonen van zijn eigenschappen.

Ouwehoeren is: alles wat geen onderwijzen is en toch gaat (= spreken is) over het afwezige: die en dat daar, die en dat toen, dat wat nooit was en/of nooit zal zijn en niet is (bijvoorbeeld idealen, recht, plichten, maatstaven (zedelijke en dergelijke), aanspreekbaarheid en meer van die niet-verschijnselen en onmogelijkheden; alle fantasie.)

Roddelen is alleen maar een bijzondere manier van ouwehoeren.
En rechtspreken? Dat is een loepzuiver voorbeeld van geouwehoer. De zaak is voorbij, alles wat er gezegd wordt gaat over het verleden, waar niemand meer greep op heeft, over wetten, die lege woordopeenhopingen zijn, niet zelden neergeschreven door (nu allang) lijken, die dus van het hele gebeuren nu niets wisten en zelfs al zouden ze geweten hebben dan nu toch als lijk buiten mededinging zijn, er niets, niets met ons namelijk, mee te maken hebben, ze zíjn er helemaal niet.
Geen van de nu aanwezigen aanvaardde ooit die wet, hem werd niets gevraagd. Voorwaarde is dat allen die wet met het oog op hun heden nu aanvaarden. De toekomst is niemand gegeven en het verleden is buiten bereik en kan ons niet meer deren. Dat is de situatie.
Het enige werkelijke is de bedreiging, die komt uit de macht om gewapende lieden de beklaagde kwaad te (laten) doen. Alles wat gezegd wordt, lult daar langsheen en omheen en overheen en onderdoor. Dat is rechtspraak.

kopje

Dit opstel levert me meteen een goed voorbeeld van iets anders.
Ik stel hier vast dat het onderwijs dat hier nu op onze scholen gegeven wordt, helemaal niet gaat over zichzelf, over het actuele gebeuren met en door die kinderen en die onderwijzers/ onderwijzenden. De leerplicht is geen onderwerp in het curriculum.
De civilisatie zoals een wetenschapper die q.q. beschrijft, begrijpt, analyseert, bespreekt, uitlegt, is ook: géén onderwerp van het curriculum.
Zo al 'iets erover' onderwerp is, dan 'is het dat' in termen van propaganda, veel meer nog in daden en structuren van propaganda.
Dat het in het onderwijs voor de volle honderd procent over het afwezige gaat, bracht ik al eerder in opstellen onder woorden als een duidelijk bezwaar. Zien we echter dat (het) onderwijzen ook is, zonder te laten ervaren herkenningsvaardig maken, dan wordt dat samen iets minder eenzijdig.
Niet alleen in geld en txaenz zou ‘echt laten ervaren’ te duur worden, te veel kosten, maar ook in verongelukten. Onderwijs zal ook een inentkarakter houden.

kopje

Daarnaast is onderwijzen het mededelen van de gewoonten die de groep heeft, en dat mededelen gebeurt dan zonder een bijgeleverd ‘cultureel relativisme’. Niet slechts

1. beschrijven en waarschuwen dus ten aanzien van het natuurgegevene en het nodige, maar ook
2. voorschrijven van verzonnen onnodigs (qua inhoud en qua vorm onnodig plus verzonnen) en dat met een zekerheid die past bij het onderwerp van punt 1.

Dat kan dus niet multiculti. Niemand hoeft meer iets, als iedereen iets verschillends ‘moet’. Als die christen niet hoeft te gymnastieken in de moskee, hoeft het jonge kutmarokkaantje het ook niet. En zo geldt dat voor alles wat onnodig, en toch van deze of gene ‘traditie’, is. Alle cultuur blijkt kul.
Daartegen lopen alle afgerichten storm, die willen ergens aan mee blijven doen. En dan moet er nieuwe bemanning komen, ononderbroken: kinderen moeten die IETSen in (binnen) gedwongen worden.

Alle culturen en civilisaties zijn verloren

Maar, ze kunnen doen wat ze willen: alle culturen en civilisaties zijn verloren, alle verschillen gaan teniet/ teloor. Want, ook die verschillende dingen die voor de pret die ze geven, gedaan blijven worden, zijn geen voorrechten maar koopwaar. Net zoals alles. En wie voor de lol vanuit zijn cultuur een harem mag houden, die zal na enige tijd een aantal andere zeer rijke haremhouders naast zich aantreffen, afkomstig uit monogame culturen die het loodje hebben gelegd (als zodanig, als monogaam).

Ook de slavernij komt in volle bloei terug. Geld, koopkracht, is het enig blijvende. En alles is koopwaar, nu al. ‘De eer en zelfs de heiligheid’ zingt reeds Jacques Brel hierover. Dat proces van het uitsterven van alle culturen en het zich volgens kosten herschikken van gewoontes en zeden uit die verschillende culturen en religies, dat duurt natuurlijk. Honderden jaren. Het gebeurt. Het wordt niet nagestreefd en gedaan, zo min als welk evolutieproces dan ook. De mensen één voor één doen ook niets, ze gebeuren.

Mij valt de ondoordachtheid van alle mediaoutput op.
Iedere analyse van ‘wat er gebeurt’ die ook maar het opschrijven waard is (zelfs de mijne) omvat veel en veel te veel begrippen en verhalen en verbanden om snel – zonder bestaande termen te definiëren en nieuwe termen in te voeren – te kunnen worden uitgelegd. Die benadering, dat alternatief voor kreten slaken, komt niet aan voortplanting toe.