Jaap Schot, 24 september 1990

Kan er nu niet gewoon ongezouten de waarheid gesproken worden?
Zo nee, waarom niet?
Ik zou het niet weten waarom niet.
Het kennen van de feiten is het kennen van waarheid, daar zit geen verschil tussen: wat waar is, is feitelijk.
Maar het zien van andere mogelijkheden dat de verwerkelijkte dan?
En dan maar meteen ook gevraagd naar de ongekende feiten (de onopgemerkte verschijnselen en/of samenhangen), die er wel zijn.
Concreet voorbeeld: in een zilvermijn kregen ze al eeuwen geleden longkanker, naar later bleek door de Radon uit het uiteenvallende Uranium dat daar ook lag.
Niemand kent alle feiten, niemand merkt alles op wat hem zintuigelijk gegeven is. Iedereen is eindig en ook samen zijn wij, levenden eindig. Het kenbare is groter dan het gekende.
Bekend noemt men feiten waar iemand van ons kennis van heeft en/of waarnaar een verwijzing in informatie gecodeerd bewaard wordt en bereikbaar en te vinden is.
Hoe boeiend is dat alles.

Maar ik wou ergens over schrijven, ik ben het kernwoord vergeten.
Ik lees dezer dagen "Wat heet sociaal?" van H. Hoefnagels.
En inderdaad: laat de gewone mensen in hun waan, dat is zijn boodschap.
Wij weten beter, maar kun je het de gewone mensen aandoen dat ze hun illusies kwijtraken, hun goede verwachtingen van anderen dus ook en dus ook hun teleurstellingen, maar ook die keren dat ze denken te zien dat hun argumenten en verwachtingen uitwerking hebben.
H. geeft er zelf ruim voorbeelden bij van zulke schijnresultaten.
Wat is er toch tegen cynisme en hopeloosheid en desillusie (ontgoocheling)?
Waar geen hoop is en geen positieve verwachtingen jegens anderen zijn, valt ook alle teleurstelling weg.

Wat is er toch tegen NATUUR, CULTUUR en CIVILISATIE als van elkaar te onderscheiden te benoemen?
Iedereen onderscheidt ze, maar die bezigheid ONDERSCHEIDEN schijnt men zich niet bewust te moeten maken, dat schijnt onbetamelijk te zijn.
Ik snap dat echt niet.
Men geeft blijk deze drie te onderscheiden met de woorden waarmee men benoemt wat men afkeurt in het doen en laten van anderen.
Men spreekt van ONMENSELIJK, ONNATUURLIJK, ASOCIAAL (=TEGENCULTUURLIJK), VERWIJFD, ENZ. ENZ.

Maar weet men wat men zegt?
Nee, men spreekt ook van vreselijk mooi en verschrikkelijk traag. Van traags schrik je nu juist niet.
Men hoort niet wat men zegt, men let niet op zijn woorden, het is toch wel duidelijk, weet-je-wel?

Er is dus een tekst nodig om de mensen te wijzen op die drie begrippen.
Dan kan daar, in die tekst ook worden uitgelegd dat er geen compromissen mogelijk zijn tussen natuur, cultuur en civilisatie.
Terug de natuur in kan slechts door civilisatie en cultuur te verlaten en dat is dus slechts voor een mens of wat mogelijk.
Terug de cultuur in kan alleen door het spel 'zich rangordenen' te verlaten. Nadat er een civilisatie is geweest kan er een cultuur worden geleefd die technisch verandert en zonder wanen leeft, dat was het geloof van Marx(isten). Het is evenmin geprobeerd als het leven vanuit de Rede ooit is geprobeerd.
Voordat het experiment kan beginnen is men zo diep de oorlog in gedwongen dat men de Napoleons en Stalins en PolPotten al aan de macht heeft.
Hitler hoort hier maar gedeeltelijk bij, er was wel een Nazi die zei z'n pistool te trekken als hij het woord Kultur hoorde, maar centraal stond het wegwerken van de civilisatie niet (enigszins als de ontaarde kunst).
De Nazi's waren in hun propaganda meer tegen de decadentie, meer werd er van de civilisatie niet gehaat door de meerderheid die ze wilden mobiliseren.