Jaap Schot, 30 augustus 2005
Over mijn filosofie:
1. Het fundamentele is dat ik niet bedrogen wil worden, anders gezegd: ik wil niet vals alarmeren en niet geheimhouden. Ik wil ook niet dat anderen mij daarmee ‘benaderen’. Men noemt het wel eerlijkheid en openheid en als er eenmaal een etiket op staat dan wordt er verder niet over de inhoud gesproken en gedacht. Er hoeft niet aan getwijfeld te worden: de wereld is vol bedrog en camouflage. Ja, ook de schepping, het geëvolueerde. Er is echter ook samenleven, namelijk daar waar dat voordeel oplevert en binnen de broedzorg.
2. Men zegt dat wij in een samenleving zijn en in feite merken wij dat er binnen die massa zogenaamd samen levenden roofmensen en prooimensen zijn, de binnensoortelijke parasieten en de door hen uitgezogen gebruikten. Ik keer mij tegen MIJN neiging te geloven in tekst van anderen. Ik heb als kind tot mijn tiende vast en vrijwel onwankelbaar geloofd in Sinterklaas en tot ongeveer mijn dertigste aan God.
3. Ik heb in militaire dienst geloofd in de zinnigheid (doelmatigheid) van het daar gedane. Men kon niet verklaren waarom er geëxerceerd moest worden, maar ik zocht naar een reden, een verklaring. Ik had meer vertrouwen in de eerste bedenkers dan in de doorgevers, de lui die in de traditie stonden.
4. Ik geloof nog steeds dat Jezus en Boeddha e.d. geen gekken waren (bedacht of ooit aan te treffen geweest, dat maakt niks uit, wat voorbij is, is voorbij). Wat was is evenmin als wat nooit was. Er is geen zinnig verschil tussen ‘wat was’ en ‘wat nooit was’: het gaat er in dit geval om dat het (of hij) niet is.
5. Het opsporen van geheimen, daar doe ik niet aan, ik spoor leugens op in tekst, met behulp van de techniek van Locke: letten op de woorden. Ik let vrijwel niet op de logica en niet op de grammatica en niet op de retorische vorm en niet op de stijl.
6. De grammatica let op vorm: onderscheidt bijvoeglijke naamwoorden en werkwoorden en zelfstandige naamwoorden.
7. De ezel en de verveling zijn beide zelfstandige naamwoorden en kunnen onderwerp zijn in een volzin. Anders gezegd: elk verband tussen woordsoort en zinsdeel (grammatica) enerzijds en de betekenis van de tekst anderzijds ‘is zoek’, exact: bestaat niet.
8. Ik voer dus andere woordsoorten in: ‘eigennamen’, ‘namen’ en ‘verzinsels’.
9. Wie iets of iemand een eigennaam geeft, ziet van geen enkele eigenschap van dat iets resp. die iemand af. Alles wat met een eigennaam wordt aangeduid is DUS onkenbaar, WANT slechts een flard van het oppervlak is ons (zintuiglijk of anderszins) gegéven, van alles wat is (c.q. van elk ‘ding dat gebeurt’, want zijn = gebeuren op het Zijn van God na, die is namelijk buiten het gebeuren, die bestaat, Hij als enige). Die flarden samen vormen onze Umwelt, die wij dus nooit ‘de werkelijkheid’ mogen noemen, want de werkelijkheid zit ónder dat oppervlak waarvan wij een flard kunnen kennen.
10. We hebben dus de namen van de ken-eenheden (warm, rood, hard) en de eigennamen van onkenbaarheden: de delen van de werkelijkheid.
11. En we hebben de soortnamen (vastgelegde bundels keneenheden, dat zijn: onderscheidbare waarneembaarheden of onderscheidbare verzinsels).
12. Zo kom ik aan mijn woordsoorten. Het dwalen (= bedrogen worden) van de hoorder bestaat uit (in) het niet onderscheiden van díe woordsoorten.
13. Van belang is het dat de spreker niet eens op bedriegen uit hoeft te zijn, als hij correct Nederlands spreekt, veroorzaakt hij al bij vrijwel iedere hoorder een enorme hoeveelheid dwang, dwaling en ‘bedrogen worden’.
14. Vrijwel alle spreken vindt onder enorme tijdsdruk plaats.
0 Reacties