A>b:

B>type verander.txt

.pl68

.mb2

.mt2

.he        file verander.txt / schijf groen 3 / blz.#

.hm2

                         OVER VERANDEREN   (begin 1991)

DAT WAT ER VAN MIJ GEWORDEN, INCLUSIEF DOOR ANDEREN EN MOGELIJK

ZELFS DOOR MIJZELF GEMAAKT, noem ik mijn persoon of

persoonlijkheid. Dat gewordene, gemaakte, moest eigenlijk,

volgens de bedoeling van alle opvoeden, scholen enz. enz. passen

in de omgeving waarin en bij de omstanders waartussen ik leef.

In onze snel veranderende en zelfs al voor onze geboorte totaal

kapotte samenleving passen wij na opvoeding, opleiding, scholing,

instructie en indoctrinatie nog steeds niet, integendeel wij

vormen met onze tijd- en ruimtegenoten (landgenoten,

groepsgenoten) een chaos waarin wij geen van allen rust door

passen vinden.

Er is zoveel hinder van mensen door mensen, dat is

onbeschrijfelijk en daar wordt vanwegen de alomtegenwoordigheid

ervan ook niets tegen gedaan. Het is afschuwelijk om in deze tijd

in de civilisatie te moeten leven.

Het wordt nu hiertelande hedentendage gepredikt dat iedereen zich

een "netwerk" van anderen, liefst vooral ook jongere tijdgenoten,

moet aanmeten, opdat hij in zijn ouderdom toch vooral niet ten

laste van zijn civilisatiegenoten(= zijn medespelers, tegenspelers

en parasieten) komt; ten laste van de staat, de samenleving als

geheel, de maatschappij.

Dit afschuiven van de verantwoordelijkheid voor de oudgeworden

gebruikten in de civilisatie gebeurt door de lui die zeggen op

stemvee een christelijk en democratisch beroep te doen. Zij

noemen het sociale vernieuwing.

Dood maken mag je jezelf niet van hen, maar je krepeerbegeleiding

moet je je vantevoren zelf personeel aanwerven. Nadat je zolang

mogelijk zelfstandig hebt geleefd, nu ja: bestaan, een eigen

huishouding gevoerd.

Niemand houdt gratis van iemand anders, dat kan helemaal niet en

dat hoeft ook helemaal niet. Maar het sociaal-democratisch ideaal

ervoor te zorgen dat iedereen zijn eigen krepeerbegeleiding kan

(laten) kopen/betalen, dat ideaal verlaten deze sociaal-

democraten omdat het onbetaalbaar wordt geacht.

Wij die nu hier leven passen niet bij elkaar; het beste wat we

voor elkaar volgens elkaar kunnen doen is massaal spoorloos

verdwijnen. De eerste vier miljard tijdgenoten/soortgenoten die

verdwijnen zullen de overblijvenden slechts een besef van

opluchting bezorgen. Ruimte verschaffen ze. Eng nationaal gedacht

zal ik de eerste 15 miljoen landgenoten niet missen;

"Nederlandje" spelen kun je veel en veel beter met minder lieden.

Stel je voor zeg: iedereen nodig voor nodig werk. Iedereen voor

de anderen van aanwijsbare en bekende betekenis en nut. Dan komt

toch de liefde vanzelf, als gevolg.

Geen kind zou verloren gaan, omdat het nodig zou zijn.

          Terzijde over kinderen: ik ben zo onnoemelijk kwaad

          over de schaamteloze uitspraak die ze steeds maar weer

          voor de televisie brengen: er moeten omdat de bevolking

          vergrijst, meer nederlandse kindertjes gemaakt worden.

          En dat wordt gezegd terwijl er, god verdoeme hen allen

          restloos, overal ter wereld massaal kinderen kreperen

          omdat niemand voor hen betaalt. Maar ja, god bestaat

          niet, en dus mag deze meest racistische uitspraak die

          er te doen is, dat er voor het verzorgen van oude

          Nederlanders geen gekleurden tewerkgesteld kunnen

          worden, dat Nederland niet in handen mag vallen, ook

          niet gedeeltelijk van uit het buitenland ingevoerde

          ouders met kinderen. Ik haat deze geciviliseerden, ze

          weten zo goed dat het in Zuid-Afrika fout is omdat het

          daar een naam heeft: apartheid. Hier heeft het geen

          naam.

Dat ik niet pas kan ik toeschrijven aan mijn zo-zijn, maar met

evenveel exactheid aan de anderen en hun gedoe, en wel ook aan

hetgeen in het verleden gebeurde aan, met en door hen en mij.

Dat verleden valt natuurlijk weg, dat is voorbij, compleet met

alle bedoelingen, goede daden en misdaden.

De tijdgenoten zijn ook als baby begonnen en het is me totaal

onverschillig in hoeverre hun zo-zijn door henzelf of door

anderen is veroorzaakt. Natuurlijk hinderen sommigen van hen die

daartoe in de gelegenheid zijn mij; anderen zijn aardig tegen me.

Wel, dat zij zo.

In mijn kijk op het sociale is geen plaats voor bindingen en voor

het als SUBJECT (=een persoonlijk god op mensenmaat) opvatten van

de anderen. Ik zal het anders verwoorden: ik laat het aan de

andere mensen om mij heen over om te bewijzen dat er in hen als

persoon nog een levend natuurlijk-iemand zit, iemand die beseft

dat zijn persoon ook ten aanzien van hem totaal toevallig is, een

verzameling ongecoordineerde sporen uit het verleden. Dat is de

persoonlijkheid, een vuilnisbelt, al of niet als bouwsel bedoeld,

een tot niets positiefs leidend ding, een niets positiefs

mogelijk makends zootje.

Er is niet een iets (dat de maatschappij/de samenleving of zo

heet) dat een vaste vorm heeft, waaraan/waarin iemand zich (door

een vaste vorm aan te nemen) kan passen(d maken).

Aangepast zijn aan een steeds veranderend iets zoals deze "onze"

samenleving is, dat is: zelf geen vaste vorm hebben. Exacter

uitgezegd: zelf geen vorm hebben. De uitdrukking 'een vaste vorm'

is een pleonasme.

De anderen vormen evenmin een eenheid als 'het buitenland'. Er is

geen woord waarin beide elftallen die met elkaar voetballen samen

benoemd worden. Hun eenheid bestaat niet. Zij vormen niet samen

een eenheid. Zo is het ook met twee lui die tegen elkaar

tennissen of schaken. Zo kan er ook geen zinnig woord zijn dat

allen die samen leven in een civilisatie samen benoemt.

Aan hetgeen gebeurt in een spel, in een veldslag, kan niemand

zich aanpassen.

Al die eenheden waartussen de oorlogen woeden, de staten en de

ondernemingen en de bewegingen en de religies, zijn verzinsels,

ze vergaan met de lui die ermee leven, zoals er van de goden van

verdwenen volkeren ook niets rest dan betekenisloze stenen.

                       EEN ANDER ONDERWERP

Een ander onderwerp is de angst mishandeld te zullen worden. Die

angst is er bij wie mishandeld werden.

Het doen en nalaten van de strijdenden in de civilisatie (de

spelers en de gebruikten) is niet gericht op deze of gene. Wie

niet opvalt, zijn nek niet uitsteekt, niet publiceert, loopt

nauwelijks enig gevaar gestraft, mishandeld dus te worden. De

kans op ziekte en ongelukken is er, maar die is ongericht.

De civilisatie poseert (doet zich voor) als een cultuur, zij die

als politiekbedrijvers van de waan van het bestaan van de

samenleving hun kostwinning maken zorgen ervoor dat de propaganda

voortdurend brult dat wetten en regelingen en politieke

bedoelingen op de inwonenden zijn gericht. Dat is onwaar, ze zijn

genomen om het stemvee te lokken, niet om ze te laten handhaven

en uitvoeren. Men wenst geen politiestaat.