Jan Schot, 4 maart 2024

​Jaap heeft zijn leven lang geschreven, maar publiceren bleek in de loop der tijd vooral een onderwerp van ambivalente gevoelens.

Uit oktober 1976, hij werkte toen al 3 jaar lang als universitair docent aan de Rijksuniversiteit te Groningen, is een notitie van Jaap waarin hij schrijft op zoek te zijn naar een manier om zonder werkgever aan de kost te komen én te blijven. Hij vervolgde aldus:

Later, toen hij voor zichzelf in afdoende mate "bewezen" had geen boek te kunnen schrijven enerzijds, en – door een zeer gunstige uitkeringsregeling – de economische noodzaak niet langer aan de orde was anderzijds, verdwenen die twee vereisten als sneeuw voor de zon.

Hij schreef meer en meer alleen voor zichzelf, waarbij hij maar aannam dat de – in gedachten, altijd aanwezige – lezer steeds ook alle voorgaande teksten gelezen én begrepen had. Niet zo gek dat hij zich op een gegeven moment God voorstelde als de lezer, die alles gezien én begrepen heeft.
Daarmee was Jaap ver verwijderd geraakt van het heel uitleggerige, dat zo typerend kan heten voor de leraar in hart en nieren, die hij altijd gebleven is. Ik doel op teksten waarin hij de stand en gang van zaken in de wereld omstandig uitlegt aan een buitenaardse verkenner. Een fictieve leerling, die niets op deze planeet vanzelfsprekend vindt.

De wens tot publiceren stak meermaals de kop op. Niet langer het publiceren van een boek, maar van teksten op het internet. Uiteindelijk heeft Jaap daartoe enkele pogingen gedaan op een eigen website. Het "grote publiceren” echter, liet hij – als intellectuele erfenis – na voor de stichting die hij in 2002 oprichtte. Op de huidige website van de Stichting Jaap Schot, houd ik mij als tekstbezorger bezig met dat postume publiceren.