Jaap Schot, 9 oktober 2003

Als men het ‘op de begane grond’ over een relatie/ partnerschap van twee mensen heeft, komt het er vrijwel altijd op neer dat die mensen, - doorgankelijk voor de eis van het systeem om te blijven wat dat van hen door het mede vormen van hun ama gemaakt heeft -, proberen elkaars ama zodanig te wijzigen [en/of tot ten aanzien van hen niet of slechts gedeeltelijk tot uiting komend te laten maken] dat hun ama’s bij elkaar / aan elkaar passen. Ze ruilen veranderen tegen veranderen, zich inhouden tegen zich inhouden, verbergen tegen verbergen. Dat is de aan het systeem gepaste manier. Ik zie dat mijn ama vreemd is aan mijn genencombinatie en totaal niet gepland en/of voor mij bestemd en/of voor iemand anders bestemd. Mijn ama is een toevalsproduct, waarmee ik moet leven, wat ik niet meer leren kan en niet ken, dat is voor mij als genencombinatie niet beschikbaar. En het is voor de ander als partner niet beschikbaar.
Mijn txaenz besteed ik via mijn ama (OMDAT DAT NIET ANDERS KAN) aan wat voor mij nodig is [nodig om te LEVEN DUS, HE, DAAR GAAT HET LEVEN NAMELIJK OVER. LEVEN IS DE VRIJE, WILDE-DIEREN-BEZIGHEID, NIET HET NUTTIG BESTAAN ALS GEBRUIKSVEE] en niet aan iets wat voor mij onnodig is. Ook niet als de eis tot het doen van onnodigs (cultuur consumeren bijvoorbeeld) nu, terwijl ik ondoorgankelijk ben ervoor, komt via de vraag / eis tot gezellig meedoen van de ander, de partner, de relatie. NEE DUS.
Dat is de pest van relaties: de eigen ondoorgankelijkheid, met moeite opgebouwd en veroverd op de propaganda wordt onwerkzaam als je gezellig meedoet met de ander.
Die ander heeft namelijk niet per definitie lak aan zijn eigen ama, vat die niet vanzelfsprekend of zelfs maar waarschijnlijk op zoals ik: als toevallig, dus zonder gewicht en zonder enig gezag naar binnen, naar je afdeling ‘gedragskeuze’ toe. De meeste mensen zijn minstens van mening dat hun ama hun zelf is en bij de gezamenlijke gedragskeuze zowel als bij de individuele dient te worden opgevat als een gebruiksaanwijzing ‘hoe van het leven een lollige / prettige / goede enz. zaak te maken’. Tegenwoordig zijn vooral de totaal geschiften en verknipten in de gelegenheid hun waanzinnige ama’s als zodanig uit te leven: alles mag. De geweldloze justitie, een geheel nieuwe uitvinding.