Jaap Schot, 15 augustus 2002

Het samen-probleem
Het onderstaande gaat over de eigen txaenzbesteding.
Het is waar voor iedereen tegenwoordig bij ons hier in het rijke westen. Het gaat dus niet specifiek over de schrijver of de lezer. Vandaar het gebruik van ‘je’.
======
Je werk neemt een klein deel van je txaenz. Als er al een probleem is daar, dan is het dat je met onnodigs bezig gehouden wordt. Wat je als werk doet is voor jou daar dan onnodig. Vaak is het absoluut onnodig, voor niemand nodig, voor de betalende klant zelf al ‘luxe’. Dan gehoorzaam je dus aan soevereine bevelen en als je dan niet eigen interesse in dat onnodigs hebt, zit je goed fout. Als je steeds ‘voor anderen nodigs’ moet doen, wat die anderen jou laten doen omdat ze zelf ‘betere bezigheden’ hebben gekozen, dan word je gebruikt. En dat voel je. Ja, dat voel je.
==========
Vooral als je alleen woont en werkloos bent, leer je de televisie en de krant en voor zover betaalbaar de afdelingen van de ondernemingsgewijze bezighouderij (inclusief de bewustzijnsindustrie) in de stad te gebruiken. Doe meer met je stadjerspas! En dat dóe je, vooral als je gezond bent.
============
Daarnaast is er, voor een mens z’n familie, maar dat varieert heel erg en niet alleen kwantitatief, maar ook kwalitatief.
=========
Dan zijn er ‘jouw dingen’: de dingen die je geleerd hebt. De consumerende dingen: muziek luisteren, televisie kijken, video’s lenen en bekijken, maar ook de dingen die je hebt leren doen, bezigheden, zoals ‘opstellen schrijven’, piano spelen, joggen, ‘rondjes fietsen’, tuinieren enz.. ‘Jouw dingen’ zijn gelijk aan die van velen, maar de combinatie (van dingen die ‘zijn dingen’ zijn) is voor iedereen verschillend en zelfs uniek. De kans dat er iemand bij jou past, is zeer gering.
=========
Sommige dingen kunnen mensen samen doen en als je iemand vindt met wie je een of meer van ‘jouw’ dingen samen kunt doen, dan is dat een buitenkans. Het zijn er altijd maar een paar, een paar van die mensen. En een paar van die dingen. Praktisch nooit de hele verzameling.
=========
De maatschappij zit zo in elkaar dat elke twee mensen verschillend onderwezen, ontwikkeld, tewerkgesteld en (door familie en vrienden) bezig gehouden werden en worden.
Wie je ook nieuw tegenkomt, jij en die ander hebben weinig gemeenschappelijks in hun omgeving: vrijwel niets.
Naast een volstrekt verschillend verleden, ook, nú, een verschillende omgeving (inclusief ‘omstanders’, omwonenden, m.a.w. : mensen met wie je omgaat).
===========
Dit ‘verschillen van ieder ander’ betekent: alleen zijn. Alleen staan voor de opgave je eigen txaenz zó te besteden (en te investeren) dat jij zo gelukkig (tevreden, levendig en rustig) mogelijk bent (leeft).
==============
Tegelijk van binnen uit, spontaan hetzelfde willen en kunnen doen, kán voorkomen, maar ís zeldzaam. [Aan dezelfde bloemencorsowagen werken is een productief voorbeeld, hetzelfde televisieprogramma bekijken een consumptief voorbeeld.]
Dat is zeldzaam, en het is helemaal niet nastrevenswaard.
Het gezoek neemt meestal veel en veel te veel txaenz en als het (zoals vaak het geval zal zijn, niet lukt, dan heb je alleen maar onnodig frustratie aangemaakt).
Als iedereen maar ruimte heeft voor zijn eigen bezigheden. ‘Ruimte hebben’ betekent hier: het kunnen doen zonder de ander te kunnen storen. Het storen moet onmogelijk zijn, het is volstrekt noodzakelijk dat de ander niet uit welke goedheid dan ook zit te dulden of te offeren.
===========
Aan dat dulden en offeren gaan ook de wel bestaande mogelijkheden tot echt samen doen kapot. Dulden en offeren leveren niets op: niet aan wie duldt en offert én niet aan de ander. Het is alleen maar heel erg dom. Ja, het is heel erg dom.
========
Het is dom, als het niet door armoe wordt afgedwongen. Het is zo dat er mensen zo dicht bijeen wonen dat ze geen gelegenheid hebben
* Om zichzelf ruimte te nemen door zich af te zonderen en/of
* om anderen ruimte te geven, resp. te laten.
Wie door armoe te dicht opeen leven (inclusief wonen) worden gehinderd en hinderen.
Vaak komen ze dan, als het van jongs af aan zo is om hen heen, nooit toe aan dat zelf, privaat, op eigen wijze bezig zijn.
========
Het is mogelijk de maatschappelijke stand en gang van zaken die boven beschreven werd af te keuren. Zowel die isolatie (door uniekheid en verspreid worden) van de goed betaalde werkers als de armoe van anderen zijn af te keuren.
Dat afkeuren helpt niks en er is toch niks aan te veranderen. Dat veranderen ging en gaat vanzelf, maar te langzaam om ons, die slechts tig jaar van leven hebben van nut te kunnen zijn.
=======
Het is mogelijk van een of meer anderen te eisen dat ze een micro-omgeving voor jou scheppen waardoor jij van die maatschappijfouten wordt afgeschermd. Liever niet doen, dat eisen en verlangen, mislukt toch.
=========
Het is mogelijk SOMS!, om ieder een eigen woning te hebben. Ieder, dat betekent: iedereen met wie je dit of dat samen kunt doen: bij jou, bij de ander, bij een derde, ‘buiten’ (in een commerciële of openbare ruimte).
===========
‘Iedereen een eigen woning’ past, als oplossing, bij het feit dat iedereen onvermijdelijk een losse enkeling werd, is en blijft, door het zo-zijn van ‘deze moderne samenleving’.
=============
Als ieder een eigen woning heeft en van daar uit naar buiten gaat als hij er aan toe is, naar wie er aan toe is, dan hoeven mensen niet te lijden aan dat onvermijdelijke.
===========
De auto lost ‘het probleem van de afstand’ (tussen de woningen, zeg maar) op.
De eigen woning moet thuis zijn. ‘Eigen woning’ is de stadhuisterm. ‘Thuis’ is de belevingsterm.
============
Dit ‘iedereen naar zijn aparte hok sturen’ wordt niet gedaan, er is geen dader bij, het gebeurt, door het zo-zijn van het systeem. De anderen zijn niet ongastvrij en niet ‘liefdeloos en niet tot aanpassen bereid’ en het is niet zo dat ze ‘niks over hebben om samenwonen en samenleven tot een succes te maken’.
Klassiek, huwelijksgewijs, gezinsachtig bijeen in een woning wonen past niet bij deze maatschappelijke inrichting. Neem nooit de last op je ‘er toch naar te streven’ en ‘er toch wat van te maken’. Het is armoe of een nadelenrijke oplossing, die zelf weer veel problemen schept.
=========
Het verstand is ons gegeven om voor onszelf gelukkig zijn te veroorzaken met gebruikmaking (besteding en investering) van al onze eigen txaenz. Zelf moeten we dat doen. Onze menselijke (= van en door mensen ooit gemaakte en nu nog bemande en gevormde) omgeving dienen we op te vatten als gegeven. Gegeven zoals het klimaat: niet tegen ons gericht, zich van ons onbewust, niet voor ons bestwil bestaand. We hebben er niks mee te maken, behalve dat we ons er op moeten kleden, behalve dat we ons er in, en niet in iets anders, gelukkig moeten inrichten en maken.
========
Ook als er kinderen zijn, blijkt dit boven beschreven systeem te werken. Er is niets aan het zedelijk enz. gehalte van de mensen veranderd, ze (we) zijn alleen maar tot enkelingen gemaakt en hebben niets gezamenlijks over. Al die scheidingen, daar kon door nadenken en gescheiden gaan wonen, gewoon van af gezien worden. Het pogen om tegen dat maatschappelijk klimaat in SAMEN te leven, dát mislukt. Het systeem overwint, niet ‘de liefde’ verdwijnt of zo. Het probleem zit hem niet tussen de mensen die scheiden, het probleem zit hem tussen ‘het systeem’ / ‘de moderne maatschappij’ enerzijds en de beide apart behandelde en dus apart ondergaande mensen in kwestie.
========
Het onderwijs dat iedereen ‘krijgt’, nu ja ondergaat, voorkomt dat iedereen leert op de in dit opstel gebruikte manier objectief aandachtig, met passende begrippen, te kijken naar zijn eigen txaenz besteden (in de ‘pursuit of happiness’). Alle onderwerpen in het onderwijs zijn buiten de leerling of ‘expressie’.
========
Trotteldrommen, massa’s mensen die je niet kent, kun je het beste maar opvatten als regenwolken. Ik bedoel: ga ze niet iets kwalijk nemen en ga ze ook nergens dankbaar voor zijn. Wees bedacht op wat ze produceren, voortbrengen, veroorzaken, maar probeer niet hen ervan af te houden of zo.