Jaap Schot, 13 september 2003

De maatschappij is als een grote massa levende schaakstukken die op een onoverzichtelijk bord dienen en door anderen gespeeld worden. Geslagen worden betekent armoe, nood, verachting, nood, ziekte, bederf en dood. De stukken in kwestie heten personen en ze zijn niet toegankelijk voor verhalen dat dit, hun “schaken”, slechts een spel is.
Het is voor hen niet zo, het is slechts absoluut zo en slechts voor de buitenstaander waarneembaar zo, als spel. Dat ontoegankelijk zijn voor het waarneembare spel-zijn doet zich bij voldoende angst voor veracht worden evenzeer voor als bij de onvermijdelijke angst voor de andere verschijnselen buiten spel.
Buiten spel is niet slechts het genoemde gevreesde, maar ook het positieve, de vrijheid, de rust, de waarheid, het niet langer overgeleverd zijn aan de anderen.