Jaap Schot, 4 maart 2002

Over de moeilijkheid voor de inwoners van het oh zo vrije westen om in te zien dat ze als gebruiksvee gehouden worden, huppelen we hier nu vrolijk heen. De gelegenheid die men hen laat hun ‘vee–zijn’ te ontkennen is een van de machtigste wapens om hen gevangen te houden: het is een buitengewoon sterk en aandachttrekkend schrikdraad. De aanbrenger er van wordt niet eens gezocht en is waarschijnlijk niet eens zo erg planmatig en slim geweest. [Het sociale mogen wij net zozeer en net zover opvatten, begrijpen en beschrijven als een niet gedaan gebeuren, hét veranderen, dé evolutie, als het biologische. Als we maar niet spreken van ‘ontwikkeling’, want er is voorlopig geen noodzaak het ooit ingewikkeld klaar voor ontvouwen gezeten hebben van wat nu is, te postuleren. Waartoe dat beeld van die rozenknop? En wat is het aantrekkelijke ervan? Er valt mij geen antwoord in.]
Bij andere volkeren in andere tijden mogen ‘onze’ geleerden ‘natuurlijk’ ongeremd opmerken en uitschrijven dat er sprake was van zulke mensenveehouderij en in het fraaie werk ‘Oosterse Wijsheid’ (een voorbeeld uit zeer, zeer vele hoor, niet de moeite van het opzoeken waard) worden voor ‘het verre oosten’ de voorbeelden van ‘religies voor civilisaties’ beschreven: hindoe, boeddha, shinto, Lao Tse, Tao.

Het gaat zo: Er denkt iemand na, hij vindt een manier om het probleem te benoemen en (bijna DÚS) OOK EEN UITWEG. Overduidelijk is het dat hij niet zomaar openlijk mag zeggen wat er aan de hand is, wát er nou de pest is. Hij niet en zeker later de doorgevers van zijn verhaal niet. Waar komt het leed dán vandaan? Nou, bijvoorbeeld uit de natuur. Of uit het verkeerd gedrag van wie lijden. Alleen de Joden, ontsnapt in Exodus, durven de Farao als mensengebruiker aan te wijzen en die brengen dan ook Jezus en Marx voort, die tegen de mensengebruikers profeteren. Die joden hebben dan ook niet zozeer een lang programma voor elke enkeling om te ontsnappen, behalve Jezus, waar ze dan ook niets in zagen. Jezus leidde zijn volk niet zoals Mozes, maar moest, de Romeinen waren te machtig, de mensen aanraden uit te gaan, uit de wereld, in te gaan, het Rijk Gods binnen, door de enge deur, waardoorheen alleen een voor een te gaan is, maar dan ook zonder extra moeite. Grote aantallen leiders van dissenters hebben hun kudde naar Amerika geleid, uit de wereld (met name Engeland en het oude Europa). Groepsverlossing. In het verre Oosten moeten ze alleen gaan, allen die weg willen uit de wereld (= de civilisatie, zeg maar de stal, de wei, de aanvaarding van het vee-zijn). Zelfs de aanvaarde (geaccepteerde, niet slechts gedulde) kloosters heffen dat alleen-gaan niet op.
Juist ook doordat wij niet uit het verre oosten komen, vallen ons de reusachtige stapels lulverhalen op, die om de gedragstherapeutische doe – recepten van de stichters worden verteld. Het gewone volk blijkt te beschikken over een enorm leervermogen: wat die allemaal niet kunnen onthouden aan verhalen en eigennamen en relaties, petje af. Het lijkt wel hetzelfde vee dat hier de sport en de sportlieden en de standen in de competities en de automerken en types kan onthouden en erover kan praten en er belang aan kan hechten en er aan kan offeren. Met andere vulling zouden dat best nuttige en aardige breinen kunnen zijn.
=/\=
Dat voor wat betreft de stapels vee en de stapels verhalen. Waarbij vermeld werd de plaats (bij anderen en/of vroeger) waar het ineens geen aanstoot meer geeft deze zaken zo te bespreken.
Dan rest nu nog de stapel visies.