Jaap Schot, 12 april 2008

Ik neem mijn eigen stuk – van gisteren waarin de onbruikbare aanduidingen, wakkerroepmiddelen, Locke en Descartes worden gebruikt – om uit te leggen hoe ellendig eigennamen en andere woorden zijn in debat.

Het is een vreselijk iets om te zeggen dat ik een echte Feyenoordfan ben. De extremisten onder die fans schreeuwen ‘Hamas, Hamas, de Joden (Ajacieden) aan het gas’. Los van dat geschreeuw van die harde kern in vak X, is het een vreselijk iets jezelf aan te duiden als ware jij stukje PP van je ama.

Feyenoordfan, christen, moslim, Nederlander.
Sorry jongens, dat kun je jezelf niet noemen.

Je bent een godgeschreven mensengenencombinatie die veel geleerd heeft, maar dat aangeleerde dat ben jij niet. Zoals je je kleren – al of niet, een uniform – niet bent.

Oorlogen zijn daar waar geüniformeerden andere geüniformeerden doden.
Als toeschouwer bij sport leer je in een feestelijke omgeving ‘identificatie met een ama-deel’ en ‘oorlog voeren’ vanzelfsprekend te vinden. Zozeer zelfs dat er juristen zijn, die denken dat oorlog te reguleren (te bespelregelen) is. Voetbal = oorlog. Soldaten en sporters zijn beroeps. Dat is de toestand in een rijpe civilisatie, waar het besef van de twee erfenissen niet is, of minstens niet is uitgesproken.