071213wspl01
==========
Start: donderdag 13 december 2007 12:02
==========
…….
Tekst komt in mij op. Als ik mijn aandacht besteed aan een onderwerp komt er tekst “in mijn bewustzijn”, zoals er speeksel komt in mijn mond als ik iets lekkers in eet. Dat ‘tekst denken’ en ‘speeksel toevoegen’, zijn dingen die ik niet doe, maar die in mij gebeuren.
Toen ik nog maar pas aan het praten was, had ik nog niet leren zwijgen (stil praten, zoals er ook stil lezen bestaat). De woorden kwamen en werden uitgesproken, komen en uitgesproken worden, vielen samen. Zwijgen is ongelijk aan stom zijn. Waar geen uitspreekbare tekst is, kan niet gezwegen worden. Zwijgen is de waarneembare kant van denken. Andermans zwijgen is niet te onderscheiden van ‘dat hem niets invalt’. In vele vergaderingen zitten van die mensen, die onterecht verdacht worden van het hebben van tekst over en bij het onderwerp dat aan de orde is. Veel praten en spreken, is vechten met woorden: debatteren om bijval te winnen. Dat is ál te vaak zo, zelfs buiten vergaderingen.
Woorden zijn niet allemaal van dezelfde kwaliteit. Als je een tekst leest, is het alsof je een muur, een gebouw aantreft, gebouwd van gebakken én ongebakken blokken klei. Door (technisch goed) bakken worden blokken klei sterke stenen. Zonder bakken kunnen ongebakken kleiblokken zeer wel als bouwmateriaal gebruikt worden, en zolang het droog, maar niet té droog blijft, vallen de muren en gebouwen niet in elkaar.
Iedere spreker moet zijn woorden zelf “bakken”, anders zijn zijn uitspraken niet bestand tegen “regen”. “Regen” is hier: onderzoeken wat de spreker probeert aan te duiden met zijn woorden. Hij blijkt het niet te weten. Hij heeft van die woorden slechts (een deel van de) gebruiksgewoonten (zoals te vinden in de woordenboeken) leren kennen (ß onderwezen gekregen).
Ons onderwijs is tot de rand toe vol met dit ons aanleren van wmsgg’s: woorden met slechts gebruiksgewoonten. ‘Het practicum’ is een zeldzaam verschijnsel.
Schoolvoorbeeld: ieder kind is een lichaam. Het zou toch vanzelf moeten spreken dat er een practicum was dat bestond uit het demonteren en remonteren van een mensenpop, met alle organen er in. Een kind moet toch weten waar de nieren zitten, waar de milt en hoe dat allemaal zit, daar binnen het vel.
==========
Het ‘bakken’ van woorden is dus: het bestuderen van dat wat met die woorden werd aangeduid door wie dat woord de taal binnenbrachten. Het makkelijkst is aan te duiden wat ik bedoel met de voorbeelden van Linnaeus en Mendelejev, die man van het periodiek systeem der elementen. Je vindt en vangt een dier en noemt het ‘vogelbekdier’. Voor wie Lingo en /of Scrabble spelen is er nu een nieuw stukje speelgoed: een woord. ‘Krypton’ is ook een woord. Daar kan een Scrabble speler zijn y in kwijt. Hij hoeft echt als speler van dat spel, dat woord niet te ‘bakken’. Scrabble en Lingo zijn spelen met woorden, zijn als bouwen met blokken klei. Nou èn? Nee, niks. Ik legde alleen even uit dat we op blokken klei (ongebakken woorden) bedacht moeten zijn in eigen én in andermans uitspraken.
========
Ingewikkelder hoef ik dat niet te maken. Gisteren vond ik in de wachtkamer van de huisarts nog een vers foldertje voor bejaarden: aangeraden werd de hersens in gebruik te houden met kruiswoordraadsels. Een derde spel met blokken ongebakken klei.
========
Wat ze deftig ‘rationeel denken’ noemen is het bouwen van teksten met dooreen gebruikt: gebakken en ongebakken blokken klei. Mooi grammaticaal foutloos gevormde en gebruikte woorden in logische betogen, liefst af en toe een consistent gebruikt beeld en een toefje stijl erbij, en kláár is de bijdrage.
========
Terzijde nog even tegen de schijnwiskunde, het goochelen met cijfermateriaal en statistiektekeningetjes. Vrij veel van wat we in de media te zien krijgen is het resultaat van werken met cijfers, die geen aantallen zijn, niet het resultaat van tellen. Met getallen die geen aantallen (geen telresultaten) zijn, is te cijferen. Cijferen is geen berekenen: er is immers niets waar bij gerekend kan worden; er is niets waarneembaars (inclusief tastbaars, liefst) onderscheiden, waargenomen en geteld. Er ontbreekt de basisbewerking aan de cijfers: ze zijn niet ‘gebakken’. En hoezeer ook de vórm ‘cijferblok’ beter dan de woordblokken in elkaar, in soortgelijke blokken past, ongebakken materiaal is niet tegen ‘regen’ (kritisch doordenken dus) bestand.
========
Mijn opstellen zijn voor het overgrote deel pogingen om algemeen gebruikelijke woorden te ‘bakken’.
Dat ziet er dus vaak vreemd uit. Je krijgt dan van die uitspraken als: ‘alles gebeurt alleen maar’ en ‘van daderschap is slechts spráke’.
Wat ik NIET wil doen, is andermans kleiblokken nat maken en zodoende zijn bouwsel onstevig maken en in elkaar laten storten. IK GA NIET IN DEBAT.
Iedereen moet zijn eigen woorden bakken of tevreden in zijn ‘lekker weer huis’ blijven wonen. Het ís voor de meeste mensen levenslang lekker weer. De regen en de overstromingen zijn namelijk vaak te mijden.
Heel veel wmsgg’s zijn diverse malen door verschillende lieden zorgvuldig door en door nat gemaakt en tot modder weergekeerd. Maar als je die teksten van die ijveraars nu ongelezen laat, dan heb je van hun ondermijnende activiteiten geen last. Dat is het wonder van het zegenende onbenul.
De ‘gedachte’ die mede met ongebakken woorden is aangemaakt, heet een mening. Het democratisme telt eenvoudig de meningen en laat die vertegenwoordigen in de wetgevende vergadering. Er is daardoor geen enkele reden voor wie zijn waardigheid als kiezer wil laten gelden, om de bouwelementen van zijn mening met overvloedig door en door nat te maken, oftewel zijn mening te doordenken. Ook ondoordachte en bij vóchtigheid alleen al onhoudbare meningen, worden met graagte vertegenwoordigd, de houder van die mening vol waardig makend.
Heerlijk. Tolerantistisch liberalistisch democratisch dooréén leven. Geautomobiliseerd, zodat we vaak en veel bij ‘de onzen’ kunnen zijn en met mobieltjes (gsm enz.) met ‘de onzen’ verbonden, waar we ons ook tussen die vreemden bevinden. Het is een ongebakken woord dat ‘Nederlands’ dat nieuwkomers (moeten) leren. Het zijn niet de dialecten die dat woord tot een schijnnaam maken, dialecten spreken de woorden alleen maar wat anders uit en vergelijken dingen bij het benoemen alleen met iets anders. Zelfs verwante talen verschillen vaak alleen dáár in.
Bij doorvragen blijken ‘dingen die anderen zeggen’ voor iets heel anders te staan dan als wij diezelfde dingen zouden zeggen. Gewoon niet doorvragen, de woorden klinken vertrouwd. En waarom andermans meningen onderzocht? Tolerantie, vrijheid en democratie, hoera.
======== 13-12-2007 13:46|1.064||
13-12-2007 14:04:
Het bovenstaande is nog veel te optimistisch op te vatten: de suggestie zit er in dat er, - in wie een mening heeft -, nog ‘het opkomen van die mening’ heeft plaatsgevonden. Erger nog: dat die persoon zich die mening ‘heeft gevormd’. Díe tijd hebben we écht achter ons, tegenwoordig komt alles in ‘multiple choice’: van ons wordt nog slechts gevraagd een kruisje te zetten voor een uitgeschreven ‘mening’. Door het zetten van dat kruisje, dat stemmen op die oen op die lijst, worden we ingezetene van een categorie, een groep, een soort; we worden daarin bijgeteld, wij tellen mee, wij leggen gewicht in de schaal.
En met deze truc heeft het opiniepeilen en het volk vertegenwoordigen zich bevrijd van het serieus nemen van ons en onze meningen. Als wij verkeerd (tegen Europa) stemmen, dan mogen we gewoon niet nóg een keer daarover stemmen, wij zijn stout geweest. Dat het verkeerd is de kruisjes / stemmen van ons, stemvee, serieus te nemen en te vertegenwoordigen, blijkt ook uit de afkeuring van velen t.a.v. V en W, die onderbuikgevoelens vertegenwoordigen. Knettergek. Beneden de waardigheid van een democratist. 13-12-2007 14:18|
= = = 2e document = = =
071213wspl01
==========
Start: donderdag 13 december 2007 12:02
==========
…….
Psychologie/taal:
Tekst komt in mij op. Als ik mijn aandacht besteed aan een onderwerp komt er tekst “in mijn bewustzijn”, zoals er speeksel komt in mijn mond als ik iets lekkers in eet. Dat ‘tekst denken’ en ‘speeksel toevoegen’, zijn dingen die ik niet doe, maar die in mij gebeuren.
Toen ik nog maar pas aan het praten was, had ik nog niet leren zwijgen (stil praten, zoals er ook stil lezen bestaat). De woorden kwamen en werden uitgesproken, komen en uitgesproken worden, vielen samen. Zwijgen is ongelijk aan stom zijn. Waar geen uitspreekbare tekst is, daar kan niet gezwegen worden. Zwijgen is de waarneembare kant van denken. Andermans zwijgen is niet te onderscheiden van ‘dat hem niets invalt’. In vele vergaderingen zitten van die mensen, die onterecht verdacht worden van het hebben van tekst over en bij het onderwerp dat aan de orde is. Veel praten en spreken, is vechten met woorden: debatteren om bijval te winnen. Dat is ál te vaak zo, zelfs buiten vergaderingen.
Taal, de woorden.
Woorden zijn niet allemaal van dezelfde kwaliteit. Als je een tekst leest, is het alsof je een muur, een gebouw aantreft, gebouwd van gebakken én ongebakken blokken klei. Door (technisch goed) bakken worden blokken klei sterke stenen. Zonder bakken kunnen ongebakken kleiblokken zeer wel als bouwmateriaal gebruikt worden, en zolang het droog, maar niet té droog blijft, vallen de muren en gebouwen niet in elkaar.
Iedere spreker moet zijn woorden zelf “bakken”, anders zijn zijn uitspraken niet bestand tegen “regen”. “Regen” is hier: onderzoeken wat de spreker probeert aan te duiden met zijn woorden. Hij blijkt het niet te weten. Hij heeft van die woorden slechts (een deel van de) gebruiksgewoonten (zoals te vinden in de woordenboeken) leren kennen (ß onderwezen gekregen).
Ons onderwijs is tot de rand toe vol met dit ons aanleren van wmsgg’s: woorden met slechts gebruiksgewoonten. ‘Het practicum’ is een zeldzaam verschijnsel.
Schoolvoorbeeld: ieder kind is een lichaam. Het zou toch vanzelf moeten spreken dat er een practicum was, dat bestond uit het in onderdelen uiteen nemen en weer goed in elkaar zetten van een mensenpop, met alle organen er in. Een kind moet toch weten waar de nieren zitten, waar de milt en hoe dat allemaal zit, daar binnen het vel.
==========
Het ‘bakken’ van woorden is dus: doen wat Linnaeus en Mendelejev deden.
Linnaeus (die de planten en dieren een wetenschappelijke naam gaf) en Mendelejev, die man van het periodiek systeem der elementen. Je vindt en vangt een dier en noemt het ‘vogelbekdier’. Voor wie Lingo en /of Scrabble spelen is er nu een nieuw stukje speelgoed: een woord. ‘Krypton’ is ook een woord. Een chemisch element. Daar kan een Scrabble speler zijn y in kwijt. Hij hoeft echt als speler van dat spel, dat woord niet te ‘bakken’. Scrabble en Lingo zijn spelen met woorden, zijn als bouwen met blokken klei. Nou èn? Nee, niks. Ik legde alleen even uit dat we op blokken klei (ongebakken woorden) bedacht moeten zijn in eigen én in andermans uitspraken. En het is nog erger: sommige blokken zijn niet van klei, maar van turf. Met woorden als ‘de Fransman’ is dat het geval. Je mag blij zijn als alle Fransen Frans blijken te spreken, zonder dat je dat in de definitie hebt opgenomen. Een dergelijk woord verbrandt tot vluchtig gas, bij doordenking (= verhitten om te bakken). Je blijkt er niets mee te kunnen aanduiden en/of er geen passend gedrag tegenover de bedoelden mee te kunnen kiezen. Idem voor de Jood, de christen, de moslim, de atheïst. [Het verbaast me telkens weer dat de Mormonen niet mee mogen doen, die hebben alleen maar wat láter, niet ánders dan Mohammed, grote stukken bijbel overgeschreven.]
========
Ingewikkelder hoef ik dat (waarschuwen voor het vóórkomen van ondingen van woorden) niet te maken. Gisteren vond ik in de wachtkamer van de huisarts nog een vers foldertje voor bejaarden: aangeraden werd de hersens in gebruik te houden met kruiswoordraadsels. Een derde spel met blokken ongebakken klei.
========
Wat ze deftig ‘rationeel denken’ noemen is het bouwen van teksten met dooreen gebruikt: gebakken en ongebakken blokken klei. Mooi grammaticaal foutloos gevormde en gebruikte woorden in logische betogen, liefst af en toe een consistent gebruikt beeld en een toefje stijl erbij, en kláár is de bijdrage.
Schoolvoorbeelden van de makers van zulke betogen zijn de atheïsten en de theologen. Zij spreken over dezelfde god, de god die men door orthodox lezen (van de bijbel) meent beschreven te vinden. [Als ze niet over dezelfde god spreken, is de grap onnavolgbaar.] Disputen van gelovigen, andersgelovigen en ongelovigen zijn tegenwoordig weer aan de orde van de dag, net als in de middeleeuwen toen men christenen, joden en moslims dooreen wonend had en een ander onderwerp dan de godsbeelden buiten bespreking wilde houden. Net als nu.
========
Terzijde nog even tegen de schijnwiskunde, het goochelen met cijfermateriaal en statistiektekeningetjes. Vrij veel van wat we in de media te zien krijgen is het resultaat van werken met cijfers, die geen aantallen zijn, niet het resultaat van tellen. Met getallen die geen aantallen (geen telresultaten) zijn, is te cijferen. Cijferen is geen berekenen: er is immers niets waar bij gerekend kan worden; er is niets waarneembaars (inclusief tastbaars, liefst) onderscheiden, waargenomen en geteld. Er ontbreekt de basisbewerking aan de cijfers: ze zijn niet ‘gebakken’. De vórm ‘cijferblok’ past beter in elkaar dan ‘de woordblokken’ dat doen. Maar, hoezeer ook passend, ongebakken materiaal is niet tegen ‘regen’ (kritisch doordenken dus) bestand.
========
Mijn opstellen zijn voor het overgrote deel pogingen om algemeen gebruikelijke woorden te ‘bakken’.
Dat ziet er dus vaak vreemd uit. Je krijgt dan van die uitspraken als: ‘alles gebeurt alleen maar’ en ‘van daderschap is slechts spráke’.
Wat ik NIET wil doen, is andermans kleiblokken nat maken en zodoende zijn bouwsel onstevig maken en in elkaar laten storten. IK GA NIET IN DEBAT.
Iedereen moet zijn eigen woorden bakken of tevreden in zijn ‘lekkerweerhuis’ blijven wonen. Het ís voor de meeste mensen levenslang lekker weer. De regen en de overstromingen zijn namelijk vaak te mijden.
Heel veel wmsgg’s zijn diverse malen door verschillende lieden zorgvuldig door en door nat gemaakt en tot modder weergekeerd. Maar als je die teksten van die ijveraars nu ongelezen laat, dan heb je van hun ondermijnende activiteiten geen last. Dat is het wonder van het zegenende onbenul. Woorden en teksten hebben het eeuwige leven.
De ‘gedachte’ die mede met ongebakken woorden is aangemaakt, heet een mening. Het democratisme telt eenvoudig de meningen en laat die vertegenwoordigen in de wetgevende vergadering. Er is daardoor geen enkele reden voor wie zijn waardigheid als kiezer wil laten gelden, om de bouwelementen van zijn mening met overvloedig door en door nat te maken, oftewel zijn mening te doordenken. Ook geheel ondoordachte en bij vóchtigheid (navraag) alleen al ineenzakkende (onhoudbare) meningen, worden met graagte vertegenwoordigd, de houder van die mening vol waardig makend.
Heerlijk. Tolerantistisch liberalistisch democratistisch dooréén leven.
Dooréén leven: geautomobiliseerd, zodat we vaak en veel bij ‘de onzen’ kunnen zijn en met mobieltjes (gsm enz.) met ‘de onzen’ verbonden, waar we ons ook tussen die vreemden bevinden.
Het is een ongebakken woord dat ‘Nederlands’ dat nieuwkomers (moeten) leren. Het zijn niet de dialecten die dat woord tot een schijnnaam maken, dialecten spreken de woorden alleen maar wat anders uit en vergelijken dingen bij het benoemen alleen met iets anders. Zelfs verwante talen verschillen vaak alleen dáár in. Nee, niet de dialecten en de leenwoorden uit andere talen, maar: bij doorvragen blijken ‘dingen die anderen zeggen’ voor iets heel anders te staan dan als wij diezelfde dingen zouden zeggen. Gewoon niet doorvragen dus, de woorden klinken vertrouwd. En waarom andermans meningen onderzocht? Tolerantie, vrijheid en democratie, hoera. Aldus de propaganda. De werkelijkheid is:
- Uw mening doet er niet toe, U moet er alleen zelf in geloven, dat die mening U kenmerkt (1) en tevreden zijn met het vertegenwoordigd worden ervan (2)
- U bent niet vrij, integendeel, zoals elke gevangene hebt U slechts (bij goed gedrag) alle vrijheden (= gunsten, verléénd, dus intrekbaar, door de bemanning van de gevangenis, die het regime handhaaft/dient)
- Wij doen niet aan democratie: niet het bekend worden en uitgevoerd worden van het best bereikbare idee / de best mogelijke oplossing à de meeste leefruimte (om als mensengenencombinatie in te gebeuren) voor iedereen, eerlijk en naar nodig hebben verdeeld. Nee hoor, het door ons aangetroffen systeem is de resultante van het handhaven van de twee erfenissen van de grote verovering/onderwerping:
- de erfenis van de nederlaag (het moeten dienen)
- de erfenis van de overwinning (het kunnen geven van opdrachten aan die tot dienen verplichte anderen).
Geld ontstond uit (en is nog steeds) een schriftelijk bevel om aan toonder een dienst te leveren (een ongespecificeerde dienst van deze grootte, waarde, prijs). De politie beschermd ons als bezitter (aan de anderen onthouder) van ook wat die ander nodig heeft. En daardoor willen wij allen dienen (we noemen het ‘werken’), voor geld en verkopen (afgeven ‘in ruil’ voor geld). Korter kan ik het nu niet zeggen.
======== 13-12-2007 13:46|1.064||
13-12-2007 14:04:
Het bovenstaande is nog veel te optimistisch op te vatten: de suggestie zit er in dat er, - in wie een mening heeft -, nog ‘het opkomen van die mening’ heeft plaatsgevonden. Erger nog: dat die persoon zich die mening ‘heeft gevormd’. Díe tijd hebben we écht achter ons, tegenwoordig komt alles in ‘multiple choice’: van ons wordt nog slechts gevraagd een kruisje te zetten voor een uitgeschreven ‘mening’. Door het zetten van dat kruisje, dat stemmen op die oen op die lijst, worden we ingezetene van een categorie, een groep, een soort; we worden daarin bijgeteld, wij tellen mee, wij leggen gewicht in de schaal.
En met deze truc hebben het opiniepeilen en het volk vertegenwoordigen zich bevrijd van het serieus nemen van ons en onze meningen. Als wij verkeerd (tegen Europa) stemmen, dan mogen we gewoon niet nóg een keer daarover stemmen, wij zijn stout geweest. Dat het verkláárd verkeerd is de kruisjes / stemmen van ons, stemvee, serieus te nemen en te vertegenwoordigen, blijkt ook uit de afkeuring van velen t.a.v. V en W, die onderbuikgevoelens vertegenwoordigen. Knettergek. Beneden de waardigheid van een democratist. 13-12-2007 14:18|16:31:
Maar alle glossy’s en alle reclameboodschappen dringen er op aan dat de mensen hun bewustzijn vullen en tot hun gedrag komen (en dat sturen) met gevóel en begeerte, in plaats van met verstand en noodzaak. Dan verbaast het de beschouwer niet dat de mensen voelen, ook ten aanzien van wat er buiten mode en vermaak nog is: ernstige zaken, doordenken waard.
We zien nu iets heel interessants: De strijd tegen de terreur voldoet niet als inspirerende zaak om de verslagen vijand ‘het communisme’ te vervangen. Te vervangen als beangstigende grootheid en zodoende (vanuit die angst) het leger plus de wapenindustrie (het militair-industrieel complex) overeind te houden. En dat moet toch gebeuren, om redenen die ‘je’ niet zonder ‘ons systeem’ te bekritiseren en te ontmaskeren openbaar kunt maken.
De verkozen vertegenwoordigers moeten doen wat er gedaan moet worden en ze moeten (willen) herkozen worden. Dat heet dan een spagaat. Je moet het éne doen omdat het moet en je moet met het andere ( vaak strijdige, onverenigbare, verhullende, camouflerende) de stemmers lokken. De vertegenwoordigende politicus moet zijn verstand gebruiken, de kiezer wordt ook door de politieke partijen op zijn gevóel aangesproken, net als door de reclame en de glossy’s (de plaatsen voor het propageren van het gevoel en het onverstand/ onbenul/ domheid). Je verstand gebruiken en daartoe zaakgericht zijn en wat je dan doet zó verpakken dat het ‘het ondoordachte volk’ aanspreekt.
==========
Bewaren: Het ‘bakken’ van woorden is dus:
het bestuderen van dat wat met die woorden werd aangeduid door wie dat woord de taal binnenbrachten. Het makkelijkst is aan te duiden wat ik bedoel, met de voorbeelden van
1.941/ 13-12-2007 20:40||
= = = 3e document = = =
071213wspl01
==========
Start: donderdag 13 december 2007 12:02
==========
…….
Psychologie/taal:
Tekst komt in mij op. Als ik mijn aandacht besteed aan een onderwerp komt er tekst “in mijn bewustzijn”, zoals er speeksel komt in mijn mond als ik iets lekkers in eet. Dat ‘tekst denken’ en ‘speeksel toevoegen’, zijn dingen die ik niet doe, maar die in mij gebeuren.
Toen ik nog maar pas aan het praten was, had ik nog niet leren zwijgen (stil praten, zoals er ook stil lezen bestaat). De woorden kwamen en werden uitgesproken, komen en uitgesproken worden, vielen samen. Zwijgen is ongelijk aan stom zijn. Waar geen uitspreekbare tekst is, daar kan niet gezwegen worden. Zwijgen is de waarneembare kant van denken. Andermans zwijgen is niet te onderscheiden van ‘dat hem niets invalt’. In vele vergaderingen zitten van die mensen, die onterecht verdacht worden van het hebben van tekst over en bij het onderwerp dat aan de orde is. Veel praten en spreken, is vechten met woorden: debatteren om bijval te winnen. Dat is ál te vaak zo, zelfs buiten vergaderingen.
Taal, de woorden.
Woorden zijn niet allemaal van dezelfde kwaliteit. Als je een tekst leest, is het alsof je een muur, een gebouw aantreft, gebouwd van gebakken én ongebakken blokken klei. Door (technisch goed) bakken worden blokken klei sterke stenen. Zonder bakken kunnen ongebakken kleiblokken zeer wel als bouwmateriaal gebruikt worden, en zolang het droog, maar niet té droog blijft, vallen de muren en gebouwen niet in elkaar.
Iedere spreker moet zijn woorden zelf “bakken”, anders zijn zijn uitspraken niet bestand tegen “regen”. “Regen” is hier: onderzoeken wat de spreker probeert aan te duiden met zijn woorden. Hij blijkt het niet te weten. Hij heeft van die woorden slechts (een deel van de) gebruiksgewoonten (zoals te vinden in de woordenboeken) leren kennen (ß onderwezen gekregen).
Ons onderwijs is tot de rand toe vol met dit ons aanleren van wmsgg’s: woorden met slechts gebruiksgewoonten. ‘Het practicum’ is een zeldzaam verschijnsel.
Schoolvoorbeeld: ieder kind is een lichaam. Het zou toch vanzelf moeten spreken dat er een practicum was, dat bestond uit het in onderdelen uiteen nemen en weer goed in elkaar zetten van een mensenpop, met alle organen er in. Een kind moet toch weten waar de nieren zitten, waar de milt en hoe dat allemaal zit, daar binnen het vel.
==========
Het ‘bakken’ van woorden is dus: doen wat Linnaeus en Mendelejev deden. Een woord als naam geven aan (resp. leren ß horen noemen, bíj) wat je rechtstreeks waarneemt daar dan (tijdens dat leren). Het opmerken van de zaak moet liefst aan het vragen naar de naam vooraf gaan, het initiatief moet voor minstens de helft liggen bij (= opgebracht worden door) de lerende. Het geheel heet: aanschouwelijk onderwijs, aanschouwend/ervarend leren.
[Het alternatief is “verbalisme”: taal leren als ‘leren musiceren’ (1) en als ‘leren anderen met “klankblokken” te manipuleren (zie boek van Sartre over Jean Genet). Verbalisme is de naam voor het praten tegen de anderen, om iets te bereiken, iets, minstens aandacht, van die ander te krijgen. De verbalist spreekt niet bíj iets, hij heeft het over het al of niet ergens bestaande afwezige, vaak over niets. In het debat is het onderwerp wat de bal is bij een voetbalwedstrijd: dat waarvan men doet alsóf het er om gaat. Debatcultuur = wedstrijdsportcultuur = civilisatie: de erfgenamen van de nederlaag meten zich met elkaar. Ze doen dit onder de ogen van het keurend publiek. Ze doen ten gunste, voor het vermaak, en ten dienste van dat publiek: dingend naar de gunst van dat publiek. Die gunst is: de erfgenamen van de overwinning (= degenen die geld hebben) mogen dienen (voor geld). DAT IS HET SCHEMA WAARBINNEN WE DE MENSEN OM ONS HEEN BEZIG AANGETROFFEN HEBBEN. De leerplicht is de gelegenheid móeten benutten om ons vaardigheden aan te leren, waarmee wij ons met anderen kunnen meten en aan werk kunnen komen. Het is op school zo, dat de onderwijzende meteen ook de keurende is en dat het hoogst bereikbare inderdaad het cijfer 10 is: UITMUNTEND, UITSTEKEND. Hier verhullen de woorden nu eens niet en zie toe: daar geven we geen onderwijs over, dat leggen we niet uit. ]
Mijn truc is steeds weer dezelfde: de gewone, gebruikelijke woorden (woordbegripcombinaties) in hun verband bestuderen. Het gebeuren in en om mij uitleggen aan een nieuwkomer, een buitenaardse intelligentie, iemand tegen wie ik nooit ‘je weet wel’ kan zeggen t.a.v. iets wat ik hem nog niet zelf heb geschreven. De luxe die ik me, - door niet te publiceren -, nam, was dat ik alles wat ik wél al uitgeschreven had, bij deze gedachte nieuwkomer bekend kon veronderstellen. Dat kan ik bij de lezer niet doen, alles wat ik ooit uitschreef bij hem bekend veronderstellen. En dat al die tekst van mij niet de lezer invalt als associatie bij wat ik schrijf, dat verhindert ‘communicatie’. Er is communicatie als de aandacht van de lezer (langs binnen) gaat naar ‘waar de schrijver het over had’. 14-12-2007 12:25|
============
14-12-2007 13:57: De wereld, de civilisatie, de beschaving ís een verzameling nationale staten. Iedere nationale staat is een concentratiekamp. Punt uit. Wij zijn gevangenen, wij worden als gebruiksvee behandeld. De regimes in die verschillende landen, verschillen licht van elkaar veranderen in de loop van de tijd, wat ze ‘de politieke ontwikkeling’ noemen. Het doel van het systeem van gevangen houden en gebruiken is in de verschillende landen precies gelijk: binnensoortelijk parasiteren: het ONGELIJK VERDEELD HOUDEN van de twee erfenissen (die van de overwinning en die van de nederlaag, resp. de verzameling voorrechten / gelegenheden tot dwingen en de verzameling plichten). Aanvankelijk was die verdeling gekoppeld aan het (blauwe) bloed, nu zijn hier waar de politieke ontwikkeling het verst is voortgeschreden, alle voorrechten aan geld gekoppeld (in geld ondergebracht). Adeldom = rijkdom en is aan geen biologisch gegeven meer verbonden. 14-12-2007 14:09|2.550||
Linnaeus (die de planten en dieren een wetenschappelijke naam gaf) en Mendelejev, die man van het periodiek systeem der elementen. Je vindt en vangt een dier en noemt het ‘vogelbekdier’. Voor wie Lingo en /of Scrabble spelen is er nu een nieuw stukje speelgoed: een woord. ‘Krypton’ is ook een woord. Een chemisch element. Daar kan een Scrabble speler zijn y in kwijt. Hij hoeft echt als speler van dat spel, dat woord niet te ‘bakken’. Scrabble en Lingo zijn spelen met woorden, zijn als bouwen met blokken klei. Nou èn? Nee, niks. Ik legde alleen even uit dat we op blokken klei (ongebakken woorden) bedacht moeten zijn in eigen én in andermans uitspraken. En het is nog erger: sommige blokken zijn niet van klei, maar van turf. Met woorden als ‘de Fransman’ is dat het geval. Je mag blij zijn als alle Fransen Frans blijken te spreken, zonder dat je dat in de definitie hebt opgenomen. Een dergelijk woord verbrandt tot vluchtig gas, bij doordenking (= verhitten om te bakken). Je blijkt er niets mee te kunnen aanduiden en/of er geen passend gedrag tegenover de bedoelden mee te kunnen kiezen. Idem voor de Jood, de christen, de moslim, de atheïst. [Het verbaast me telkens weer dat de Mormonen niet mee mogen doen, die hebben alleen maar wat láter, niet ánders dan Mohammed, grote stukken bijbel overgeschreven.]
========
Ingewikkelder hoef ik dat (waarschuwen voor het vóórkomen van ondingen van woorden) niet te maken. Gisteren vond ik in de wachtkamer van de huisarts nog een vers foldertje voor bejaarden: aangeraden werd de hersens in gebruik te houden met kruiswoordraadsels. Een derde spel met blokken ongebakken klei.
========
Wat ze deftig ‘rationeel denken’ noemen is het bouwen van teksten met dooreen gebruikt: gebakken en ongebakken blokken klei. Mooi grammaticaal foutloos gevormde en gebruikte woorden in logische betogen, liefst af en toe een consistent gebruikt beeld en een toefje stijl erbij, en kláár is de bijdrage.
Schoolvoorbeelden van de makers van zulke betogen zijn de atheïsten en de theologen. Zij spreken over dezelfde god, de god die men door orthodox lezen (van de bijbel) meent beschreven te vinden. [Als ze niet over dezelfde god spreken, is de grap onnavolgbaar.] Disputen van gelovigen, andersgelovigen en ongelovigen zijn tegenwoordig weer aan de orde van de dag, net als in de middeleeuwen toen men christenen, joden en moslims dooreen wonend had en een ander onderwerp dan de godsbeelden buiten bespreking wilde houden. Net als nu.
========
Terzijde nog even tegen de schijnwiskunde, het goochelen met cijfermateriaal en statistiektekeningetjes. Vrij veel van wat we in de media te zien krijgen is het resultaat van werken met cijfers, die geen aantallen zijn, niet het resultaat van tellen. Met getallen die geen aantallen (geen telresultaten) zijn, is te cijferen. Cijferen is geen berekenen: er is immers niets waar bij gerekend kan worden; er is niets waarneembaars (inclusief tastbaars, liefst) onderscheiden, waargenomen en geteld. Er ontbreekt de basisbewerking aan de cijfers: ze zijn niet ‘gebakken’. De vórm ‘cijferblok’ past beter in elkaar dan ‘de woordblokken’ dat doen. Maar, hoezeer ook passend, ongebakken materiaal is niet tegen ‘regen’ (kritisch doordenken dus) bestand.
========
Mijn opstellen zijn voor het overgrote deel pogingen om algemeen gebruikelijke woorden te ‘bakken’.
Dat ziet er dus vaak vreemd uit. Je krijgt dan van die uitspraken als: ‘alles gebeurt alleen maar’ en ‘van daderschap is slechts spráke’.
Wat ik NIET wil doen, is andermans kleiblokken nat maken en zodoende zijn bouwsel onstevig maken en in elkaar laten storten. IK GA NIET IN DEBAT.
Iedereen moet zijn eigen woorden bakken of tevreden in zijn ‘lekkerweerhuis’ blijven wonen. Het ís voor de meeste mensen levenslang lekker weer. De regen en de overstromingen zijn namelijk vaak te mijden.
Heel veel wmsgg’s zijn diverse malen door verschillende lieden zorgvuldig door en door nat gemaakt en tot modder weergekeerd. Maar als je die teksten van die ijveraars nu ongelezen laat, dan heb je van hun ondermijnende activiteiten geen last. Dat is het wonder van het zegenende onbenul. Woorden en teksten hebben het eeuwige leven.
De ‘gedachte’ die mede met ongebakken woorden is aangemaakt, heet een mening. Het democratisme telt eenvoudig de meningen en laat die vertegenwoordigen in de wetgevende vergadering. Er is daardoor geen enkele reden voor wie zijn waardigheid als kiezer wil laten gelden, om de bouwelementen van zijn mening met overvloedig door en door nat te maken, oftewel zijn mening te doordenken. Ook geheel ondoordachte en bij vóchtigheid (navraag) alleen al ineenzakkende (onhoudbare) meningen, worden met graagte vertegenwoordigd, de houder van die mening vol waardig makend.
Heerlijk. Tolerantistisch liberalistisch democratistisch dooréén leven.
Dooréén leven: geautomobiliseerd, zodat we vaak en veel bij ‘de onzen’ kunnen zijn en met mobieltjes (gsm enz.) met ‘de onzen’ verbonden, waar we ons ook tussen die vreemden bevinden.
Het is een ongebakken woord dat ‘Nederlands’ dat nieuwkomers (moeten) leren. Het zijn niet de dialecten die dat woord tot een schijnnaam maken, dialecten spreken de woorden alleen maar wat anders uit en vergelijken dingen bij het benoemen alleen met iets anders. Zelfs verwante talen verschillen vaak alleen dáár in. Nee, niet de dialecten en de leenwoorden uit andere talen, maar: bij doorvragen blijken ‘dingen die anderen zeggen’ voor iets heel anders te staan dan als wij diezelfde dingen zouden zeggen. Gewoon niet doorvragen dus, de woorden klinken vertrouwd. En waarom andermans meningen onderzocht? Tolerantie, vrijheid en democratie, hoera. Aldus de propaganda. De werkelijkheid is:
- Uw mening doet er niet toe, U moet er alleen zelf in geloven, dat die mening U kenmerkt (1) en tevreden zijn met het vertegenwoordigd worden ervan (2)
- U bent niet vrij, integendeel, zoals elke gevangene hebt U slechts (bij goed gedrag) alle vrijheden (= gunsten, verléénd, dus intrekbaar, door de bemanning van de gevangenis, die het regime handhaaft/dient)
- Wij doen niet aan democratie: niet het bekend worden en uitgevoerd worden van het best bereikbare idee / de best mogelijke oplossing à de meeste leefruimte (om als mensengenencombinatie in te gebeuren) voor iedereen, eerlijk en naar nodig hebben verdeeld. Nee hoor, het door ons aangetroffen systeem is de resultante van het handhaven van de twee erfenissen van de grote verovering/onderwerping:
- de erfenis van de nederlaag (het moeten dienen)
- de erfenis van de overwinning (het kunnen geven van opdrachten aan die tot dienen verplichte anderen).
Geld ontstond uit (en is nog steeds) een schriftelijk bevel om aan toonder een dienst te leveren (een ongespecificeerde dienst van deze grootte, waarde, prijs). De politie beschermd ons als bezitter (aan de anderen onthouder) van ook wat die ander nodig heeft. En daardoor willen wij allen dienen (we noemen het ‘werken’), voor geld en verkopen (afgeven ‘in ruil’ voor geld). Korter kan ik het nu niet zeggen.
======== 13-12-2007 13:46|1.064||
13-12-2007 14:04:
Het bovenstaande is nog veel te optimistisch op te vatten: de suggestie zit er in dat er, - in wie een mening heeft -, nog ‘het opkomen van die mening’ heeft plaatsgevonden. Erger nog: dat die persoon zich die mening ‘heeft gevormd’. Díe tijd hebben we écht achter ons, tegenwoordig komt alles in ‘multiple choice’: van ons wordt nog slechts gevraagd een kruisje te zetten voor een uitgeschreven ‘mening’. Door het zetten van dat kruisje, dat stemmen op die oen op die lijst, worden we ingezetene van een categorie, een groep, een soort; we worden daarin bijgeteld, wij tellen mee, wij leggen gewicht in de schaal.
En met deze truc hebben het opiniepeilen en het volk vertegenwoordigen zich bevrijd van het serieus nemen van ons en onze meningen. Als wij verkeerd (tegen Europa) stemmen, dan mogen we gewoon niet nóg een keer daarover stemmen, wij zijn stout geweest. Dat het verkláárd verkeerd is de kruisjes / stemmen van ons, stemvee, serieus te nemen en te vertegenwoordigen, blijkt ook uit de afkeuring van velen t.a.v. V en W, die onderbuikgevoelens vertegenwoordigen. Knettergek. Beneden de waardigheid van een democratist. 13-12-2007 14:18|16:31:
Maar alle glossy’s en alle reclameboodschappen dringen er op aan dat de mensen hun bewustzijn vullen en tot hun gedrag komen (en dat sturen) met gevóel en begeerte, in plaats van met verstand en noodzaak. Dan verbaast het de beschouwer niet dat de mensen voelen, ook ten aanzien van wat er buiten mode en vermaak nog is: ernstige zaken, doordenken waard.
We zien nu iets heel interessants: De strijd tegen de terreur voldoet niet als inspirerende zaak om de verslagen vijand ‘het communisme’ te vervangen. Te vervangen als beangstigende grootheid en zodoende (vanuit die angst) het leger plus de wapenindustrie (het militair-industrieel complex) overeind te houden. En dat moet toch gebeuren, om redenen die ‘je’ niet zonder ‘ons systeem’ te bekritiseren en te ontmaskeren openbaar kunt maken.
De verkozen vertegenwoordigers moeten doen wat er gedaan moet worden en ze moeten (willen) herkozen worden. Dat heet dan een spagaat. Je moet het éne doen omdat het moet en je moet met het andere ( vaak strijdige, onverenigbare, verhullende, camouflerende) de stemmers lokken. De vertegenwoordigende politicus moet zijn verstand gebruiken, de kiezer wordt ook door de politieke partijen op zijn gevóel aangesproken, net als door de reclame en de glossy’s (de plaatsen voor het propageren van het gevoel en het onverstand/ onbenul/ domheid). Je verstand gebruiken en daartoe zaakgericht zijn en wat je dan doet zó verpakken dat het ‘het ondoordachte volk’ aanspreekt.
==========
Bewaren: Het ‘bakken’ van woorden is dus:
het bestuderen van dat wat met die woorden werd aangeduid door wie dat woord de taal binnenbrachten. Het makkelijkst is aan te duiden wat ik bedoel, met de voorbeelden van
1.941/ 13-12-2007 20:40||
0 Reacties