Jaap Schot, 9 maart 2000

Om terecht van een samenzwering te kunnen spreken moeten we het bewust en opzettelijk tot samenwerken aan een gezamenlijk doel opmerken. Bewustzijn [dat is hier: doordachtheid en oorspronkelijk (in onderscheid van napraten, meepraten en doorpraten met slechts logica, grammatica en woordgebruiksgewoonten) expliciet verbaliseren] en opzet zijn niet anders dan introspectief gegeven. Laten wij dus niet van samenzweren spreken. Maar een naam moet het hebben, het verbazend ineengrijpend, elkaar versterkend verrichten van deelwerkzaamheden aan het functioneren van een systeem, met name van 'ons' maatschappelijk systeem.
Het alternatief voor het denken dat het een samenzwering is, is dat er een complot achter zit, achter die zwerm blinden die nadoen, meedoen, en ondanks wat ze opmerken en als schade ervaren, doorgaan. Ik kan het voor mezelf niet aannemelijk maken dat ik het schema kan doorzien en anderen, die veel meer kennis en informatie hebben het niet zouden snappen; dat lijkt mij onzin. Maar, voor de feiten maakt het niets uit.
De biologische evolutietheorie is een poging om het blinde veranderen zonder sturing te veronderstellen en aan elkaar te praten. Als dat lukt zijn ook die leden van dat complot buiten beeld, dan is ook de maatschappelijke ontwikkeling een stuk onbespreekbare, boven en buiten de kritiek gegeven, werkelijkheid. Dat is het doel van lieden als Dawkins met de evolutietheorie betreffende het leven op aarde: dat complot, c.q. die ene dader, de scheppergod, als onnodig voor te stellen. Het is geen biologie, het is antitheologie en beide, theologie en antitheologie, zijn begrippenapparaten om resp. de oude (feodale) en de hedendaagse (democratistische, doorgeëmancipeerde) maatschappij-ordening goed te praten en van een consistente beschrijving te voorzien.
=============
Mijn concrete vraag is hier: 'waarom onderwijzen de VARA en Radio 5 het volk debatteren?'.
Dat doen ze, zo is mijn antwoord, om de mogelijkheid te verdringen om het volk te leren naar de feiten te kijken om aan overtuigingen uit kennen te komen. Bewijzen, zo moet het volk 'denken' is een vorm van 'praten over'. 'Bewijzen' is ook de naam van: proefondervindelijk zelf laten veroorzaken, manipuleren, waarnemen, analyseren en doordenken. Dat is bewerkelijk, maar wat zou dat, er is zendtijd genoeg en geld genoeg en belangstelling is te induceren. Is dat geprobeerd en wel op diverse manieren en toen mislukt? Nee. Hoe komen ze er dan bij het niet te proberen, maar lekker verbaal ruzie te gaan maken?
Dat weet ik natuurlijk niet en elk antwoord dat de betrokkenen niet vleit zullen ze met kracht ontkennen als het naar voren wordt gebracht door iemand met een naam, iemand dus met lezers / luisteraars, die hem ongezien bijvallen. Schrijf ooit maar eens een brief aan een zendgemachtigde en je zult zien dat er nog lulliger briefjes te schrijven zijn dan je ooit in je nachtmerries had gedacht. Dat afschepen doen ze niet per ongeluk. Het is wellicht jammer, maar wellevendheid is een woord, dat nergens de naam van is. Het zogenaamd benoemde doet zich al verschijnsel niet voor. Dat, de afwezigheid in de werkelijkheid, resp. het niet-bestaan, van het schijnbaar benoemde, van dat waar toch een woord voor is, is volstrekt niet zeldzaam. Een van de doeltreffendste manieren om zichzelf ongelukkig te maken is het zich boos laten worden over dit feit, deze afwezigheid, dit niet-bestaan, dit niet-gedaan-worden, dit uitblijven. De fout zit hem niet in de werkelijkheid, maar in het begrip / de begrippenapparatuur / de taal, die doet verwachten. De teleurgestelde gebruikt het verkeerde verwachtgereedschap: zijn mensbeeld, resp. wereldbeeld deugt niet. Er is een vaste regel: wat is gaat boven (en vooraf aan) het verwachtgereedschap (in de wetenschap: als de waarnemingen niet passen bij de theorie: des te erger voor de theorie. En: ook ten aanzien van de sociale werkelijkheid dienen wij ons wetenschappelijk op te stellen. Weg dus met alle ergernis aan en alle teleur gesteld-zijn door anderen: ander verwachtgereedschap.
Ons is geleerd (beter gezegd: niet volledig afgeleerd, want noodgedwongen en wegens biologische afstelling begonnen we ermee) te vertrouwen op 1. hetgeen anderen ons zeggen, en 2. hetgeen ons eigen brein aan tekst aanmaakt met behulp van de moedertaal / de algemene begrippenapparatuur. Ontelbare mensen blijven wat dat betreft zo onbedorven, zo naïef, als een kind. die onbedorvenheid wordt restloos tegen hen gebruikt en uitgebuit. En dat is nog niet eens het ergste: het ergste noemde ik zojuist: dat velen er zichzelf ongelukkig mee maken door wat ze verwachten te houden (als een wensplaat) naast wat ze waarnemen en dan een (onvermijdelijk ongelukkig) gevoel aan te maken bij het waargenomen verschil. Gooi de verwachting weg, daar heb je zelf de mogelijkheid / de gelegenheid toe, de gelegenheid / mogelijkheid / macht om de werkelijkheid die je waarneemt weg te werken, die heb je niet. Weg met die wensplaat dus, voor je eigen geluk.

Als het 'logisch en begrijpend (= geconceptualiseerd) bespreken' al terecht enige status heeft, dan komt die voort uit het feit dat een heldere conceptualisatie soms mede tot een vermeerderd 'komen op' een manier van kunnen-ingrijpen heeft geleid. Voorbeeld: de alchimist zag dezelfde verschijnselen als nu de moderne scheikundige en de leek zien, bij proefopstelling X. Wat deze drie waarnemers onderscheidt is hun onderwerpsbegrenzing, hun begrippenapparatuur / hun bespreking. Soms maakt die bespreking duidelijk, resp. plausibel dat deze of gene ingreep enig en wel dat aangewezen gevolg heeft. Let wel: tot het vinden van die succesvolle ingreep heeft nooit het bespreken geleid, altijd het proefsgewijze ondervinden, het experiment. Let wel: de theorie bewijst niks, met de theorie praat men de gevonden verschijnselen aan elkaar en verwacht men ze (terug). Men komt er mee op ideeën om naar nieuwe verschijnselen te zoeken, maar vindt die verschijnselen al of niet in onvermijdelijke experimenten.
=============
Omdat de gewone mensen (met uitzondering van 'als werknemer') met hun handen van het bezit van anderen af moeten blijven, dienen ze te geloven in wat hen wordt gezegd en als 'zelf gevonden en gecontroleerd' op te vatten wat hen logisch consistent is voorgedragen. Gewoon GELOVEN moeten ze: toen in het feodale tijdperk: de openbaringen, tegenwoordig de wetenschappelijke publicaties. Geen van beide ooit direct, altijd via priesters (c.q. wetenschapsjournalisten).
Gelijk gebleven is het feit dat de gewone de openbaring resp. de kennis van anderen door zich heen dient te laten werken. De gewone moet doorgankelijk zijn. En dat terwijl het spel 'zich rangschikken' vereist dat de gewone zich ervaart als oorzaak/dader/oorsprong als knecht in al die competities om de best presterende, de als txaenz-leverancier 'beste koop' uit te zoeken: vergelijkend warenonderzoek: iedere knecht brengt zijn waar, met name zijn txaenz op de markt.

Het gaat er nu om te vertellen hoe 'het zo gekomen is' van de stichting van Verstandië (zie aldaar) tot nu.
Wat is er nu aan de hand? Die vraag moet altijd beantwoord worden op de punten:
- wereldindeling
- staatsinrichting/ sociale wetgeving
- begrippen en taalgebruik
- relatie tot cultuur en natuur
=============
De staat als kerk: doctrine: de universele rechten van de mens en de universele geldigheid van voorrechten.
================
De vervanging (als machtcentra) van de nationale staten door de (vaak multinationale grenzenoverschrijdende) ondernemingen, de legale en de illegale, dat is: de door de nationale staten erkende, resp. niet-erkende, verbodene, bestredene bijv: maffia. Deze niet-erkende ondernemingen beschermen zelf gewapenderhand hun bezittingen en zorgen er zelf voor dat de ander zich niet ongestraft aan een afspraak onttrekt. Dreigen en geweldplegen en intimideren zijn taken die ook de democratische rechtstaat vervullen moet. doet die dat, zoals in Nederland tegenwoordig, niet, dan bloeit de misdaad er, ook al kan de economie daar tegen. [Schoolvoorbeeld: clitorectomie in Nederland, al tien jaar onder het oog van justitie, moeiteloos strafbaar, enz. enz. Nooit iets aan gedaan. Zal ook niet gebeuren. Dan zeuren dat er bedriegers in de onderwereld worden verdronken of doodgeschoten, is wel erg weinig terecht. Eerst maar weer leren schoolmeisjes tegen verminking te beschermen, dan terug komen.]
=============
Het is natuurlijk een kwestie van tijd tot een bende zo'n postbusland leegrooft (Liechtenstein bijvoorbeeld of zo'n eiland in de zon). Zulke sterke legers hebben die helers (diefjeshelpers) nu ook weer niet. Alleen de (door de gebruikers van deze belastingontduikmiddelen sterk beïnvloede) politici van de erdoor geschade landen houden deze belastingparadijzen voor die lobbyisten veilig. Normaal zou het zijn dat zulke landjes werden gedwongen tot ophouden met hun schaden, maar zie toe, onder het mompelen van de mantra 'soevereiniteit' laten allen hen met rust die de landen vertegenwoordigen en besturen die schade oplopen.
================
Wie lopen er nu eigenlijk (door belastingontduiking) schade op? Niet de politici en de staten zijn verzinsels, die niet iets kunnen oplopen. De hoger geplaatsten (rijkeren) schaden de lageren. Daartegen verzet zich natuurlijk niemand, naar boven toe wordt bewonderd en benijd, niet afgekeurd, maar gehoopt op later zelf die kans. Zo ontstaat het verlagen van de belastingen opdat de publieke armoe (het vuil en de onveiligheid en de te smalle fietspaden en de onherbergzaamheid van het land: alle 'faciliteiten' zijn binnen private winkels, van alles is al geprivatiseerd en de rest volgt) gepaard ga aan de private gekte (hele luchtvloten en volksverhuizingen n.a.v. voetbalwedstrijden en vakanties) van overbesteding.
Schoolvoorbeeld van begerig naäpen van de rijken: het gokken op de beurs: de gewone man is nu aan de beurt en speelt alsof hij koning is en niet alleen maar doet alsof. Als straks die zeepbel barst draagt deze opgeblazen kleine man de schade.

Wat we om ons heen zien is de strijd tussen ontelbare IETSen: de nationale staten worden besluiteloos en zwak door het democratisme en ze worden in een houdgreep genomen door de commerciële, economische, op geld verdienen gerichte IETSen, de ondernemingen. Deze staten worden gereduceerd tot kerken met de universele verklaring van de rechten van de mens als doctrine: alle staten noemen zich democratisch en rechtstatelijk. Nergens wordt openlijk gezegd: jullie worden opgevat en gehouden als gebruiksvee: als we jullie laten stemmen bepalen wij de onderwerpen en de partijen en de kandidaten en jullie mogen kiezen wat jullie willen, de redenen en krachten achter de beslissingen zijn andere en voor jullie onzichtbaar. In feite is dat wel vrijwel overal voor het overgrote deel het geval. De heersende politici zijn totaal niet in de inhoud van het recht, in de handhaving of minstens het nastreven van de gerechtigheid, in het welzijn van de inwoners van hun land geïnteresseerd. In iedere kerk, ook in deze ontmande nationale staten, komen echte gelovigen voor en die worden als heiligen naar voren gehouden om de vergissing te veroorzaken dat de hele club o.k. is en slechts enkelen corrupt, cynisch, ongeïnspireerd en leeg qua gedachten over wat het volk als eenheid zou kunnen voorzien van een DOEL, dat in ieder geval tijdelijk het zinloos rangschikken en onbenullig-zijn zou kunnen vervangen. Zulke ideeën zijn totaal buiten beeld en gebruik, terwijl er in een miljoenenvolk natuurlijk duizend van die ideeën ergens in iemand leven.
De hele bundel gedragsvoorschiften van Machiavelli wordt gebruikt, maar zonder dat doel, zo'n doel, als wat hij had: een eenheid 'Italië'.

Waar de gelegenheid tot het organiseren van iets voor allen niet wordt aangegrepen is de organisatie, de structuur, het systeem, waarin plaatsen zijn die macht geven aan wie er zit, alleen maar een groot gevaar. Het is zeker dat er ononderbroken Hitlers en Stalins worden aangemaakt, en dat er ook ononderbroken grote voorraden ontevredenheid worden aangemaakt, die door deze lieden kan worden gekanaliseerd. Anders gezegd: er zijn altijd tientallen Nederlanders die een betere minister-president zouden zijn dan de danmalige, idem zo met de vorst(in), idem zo met vrijwel iedere functiebekleder. De officiële leer van de civilisatie na het grote emanciperen is dat er geen enkele reden voor tevredenheid is, voor niemand: de echte geciviliseerde streeft ernaar te overtreffen, zichzelf en anderen. Als er iemand een alternatief voor de huidige bezetting van de relatief weinige macht-gevende, uitblinken mogelijk makende posten voorstelt, kan het zeer wel zijn dat er van die vele, vele beteren die niet toevallig daar dan de kans hadden, op dat voorstel in gaan. Er is totaal geen kracht in de huidige bezetting. De hele bemande staat kan als een USSR of een DDR ineenzakken. Het bestaande gaat niet voort door kracht maar blijft bestaan omdat er geen initiatief tot aflossen wordt genomen.
Het vreemde is dat ze dat zelf op televisie illustreren en aantonen: ze spelen spelletjes 'noodgeval', een overstroming of zo en laten dan zien hoe ideeënloos en prutserig zulke wordt aangepakt. Het is volkomen duidelijk waarom allerlei besprekingen en besluiten geheim moeten blijven tot over tientallen jaren. Aan de andere kant zijn de geregeerden ook niet meer in staat tot enig initiatief en samenwerken.