Jaap Schot, 7 juni 2002

Beide ‘talen’, die van de wetenschap en die oude van de religies en zo, doen ons een beeld, een droom, niet onze waarnemingen, laat staan het bestaande en gebeurende beschrijven en bewust krijgen.
Die droom die ons de oude taal geeft is de nachtmerrie met kwaadwilligheid en oorlog. Die van de objectieve wetenschap die is ongezellig en zonder emotionele warmte en zonder levendigheid en persoonlijkheden, maar vredig, exacter: met woeste verscheuring door roofdieren, maar die zijn verzadigbaar en dan lui tot het weer nodig is voor ze, om te eten.
Als we die dromen niet met elkaar mengen en verwarren is de keus niet moeilijk.
We moeten echter beseffen dat het twee dromenlanden zijn, waarin we ‘leven’ (exacter: als bewustzijn verkeren). Als we onszelf als bewustzijn bezig gaan zien (reflectie, Ikpostulering), dan zijn we verlost, dan zijn we wakker. Dan kennen wij het feit slechts twee beelden (van sporen) van ‘wat gebeurt en bestaat’ te hebben en heet daarmee te moeten doen: ‘het is dan: het toch onvermijdelijk gokkend, hopend, omgaan met en verder gaan in onze omgeving.