Txaenzhuishouding

Categorieën: 2000, 1 januari – 2004, 31 december | Archief

Trefwoorden: apperceptieve massa | censuur | txaenz

Jaap Schot, 2 september 2002

Mensbeeld:
‘IK’ is de aanduiding van (de wegwijzer naar) het verzinsel: de ring van bewustheid die ze verbindend zit om de bundels oorzaak-gevolg-ketens waaruit de (in dit geval dus: ‘mijn’) apperceptieve massa in mij bestaat (= gebeurt< want er is hier als verschijnsel: gebeuren en wel in mijn eigen tempo, waardoor het voor mij als staan aanvoelt (verschijnt, aandoet).
Txaenz:
(zie het definitieopstel van die titel).

De civilisatie: is txaenzrooftocht
Het is de verdienste van de Nazi’s geweest dat ze glashelder datgene onder woorden gebracht en uitgezegd hebben wat degenen die de civilisatie begonnen waarin wij nu leven, uitvoerden, tot stand en in gang brachten en wat onze leiders nu handhaven onder applaus van de aangepasten (inclusief, gebruikten).

De mens als prooidier voor de andere mensen, dus ook als roofdier, soms, sommigen: doorlaatbaarheid, doorgankelijkheid: meedoen, nadoen, meegaand.

De suggestie van greep van de vrijheid, die omringt, op het door die vrijheid omringde en besproken gebeuren binnen in hem.

Het economische: de onmisbaarheid van beweging, txaenzstroom en de tegenstroom van geld (= begeerds) Van slavendrijver tot geachte parasiet.

 

Tekstaanmaker x waarschuwbaarheid x geheugen x taal = ‘geest’ :

De zekerheid dat er meer is, en dat ik niet weet wat:

 

De massa verzinsels waarmee DE taal vol zit:

 

De woordenboeken:
Brockhaus met de plaatjes en daarnaast de Thesaurus

Het orthodoxe geloof in het materialisme (Vester, de memen):

 

Het begrip ‘begrip’ is een verzinsel:

 

Jaap Schot, 3 september 2002

Aan de meerdere besteedt de mindere zijn txaenz. Wie dat niet onder dwang doet, maar de ander, de meerdere, bijvoorbeeld vanwege zijn verliefdheid ‘op handen draagt’, handelt toch evenwijdig en geeft zijn beminde zoiets als het gevoel een prinses te zijn.
Wie geen aandacht (geen txaenz) van de ander krijgt, kan zich ‘niet de moeite waard’ gaan voelen. Hij zal dat doen zodra, zolang en in zoverre hij het rangschikspel speelt. Menigeen vrijwel iedereen, speelt dit spel, zonder dat hij dat feit dat hij speelt opmerkt, benoemt, begrijpt, vertelt, bespreekt. Het meespelen en zo opvatten van belangstelling wordt ervaren als vanzelfsprekend, gewoon.
3-9-02 10:37|3-9-02 11:00:
IK, dat is: “mijn IK”, de gepostuleerde, aangemaakte, bij wijze van spreken bestaande dader van het ordenen van (= het txaenz verspillen tegen gaan in c.q. via) mijn (apperceptieve) massa oorzaak-gevolg-ketens. IK heb om te kunnen functioneren als ordenende instantie daarvoor dan (tijdens die bezigheid) ook ál mijn txaenz nodig.
Iedere afleiding is fnuikend, funest, oorzaak van mislukken.
Mensen die met elkaar en/of met een of ander onderwerp buiten hun apperceptieve massa of op de (nu ja, een) verkeerde manier met die massa bezig zijn, krijgen geen resultaat, wel een resultante. Die resultante is: meer rommel met de toegevoegde misvatting dat er wel degelijk aan gewerkt is.
========
Bespreken raakt, als het goed gedaan wordt, de bespreker, diens apperceptieve massa, de oorzaak-gevolg-ketens daarin en hun onderlinge ligging en interactie (want: wederzijdse voorwaardelijkheid). Bespreken raakt niet het besprokene buiten de bespreker, buiten de tekstaanmaker van het betrokken IK.
De tekstaanmaker moet het over het aanmaken van tekst hebben en dat doen, moet het al doende daarover hebben. De eis is dat de tekst past aan de besproken waargenomen ‘ansicht’ van ‘wat is’. Wat de tekstaanmaker moet WETEN en KENNEN is het feit dat hij werkt met verzinsels en ‘ansichten’, niet met de onderwerpen waarvan hij die ansicht als gegeven had en nam, waarnam, waarneemt.
=========
KENT het werkende brein, afdeling ‘tekstaanmaker’ dat feit eenmaal, dan neemt de afdeling ‘waarschuwingen verwerken’ die teksten ook niet zozeer minder serieus, maar wijzer op.
=========
De tekst wordt met minder gevoelde ongerustheid, angst of paniek naar de afdeling ‘waarschuwingen verwerken’ gestuurd en komt daar dus ook inhoudelijk anders aan. De emotie is een deel van de inhoud van een waarschuwing.
========
Zo werkt het. Een goede theorie werkt onverwachtheid weg en voorkomt dus schrik. Het blijft allemaal hetzelfde buiten, maar de schrik is afwezig of minder.
Een hoofdzaak is:
het eigen brein te onderwijzen dat het mag, ja moet, melden NIET TE WETEN, niet te KENNEN.
Een tweede hoofdzaak is:
het eigen brein af te leren na te praten, mee te praten en door te praten als de waargenomen gegevens op zijn (en dus hetgeen aan tekst wordt aangemaakt niet langer mede initiëren en vormen).
========
Waarschuwingen komen normaal gesproken van anderen. Dat moeten we, nu we het over de eigen apperceptieve massa als ingebouwde ander hebben, niet vergeten. Gewone mensen staan zelf en zetten en houden elkaar op buitenbesturing en wel door middel van niet zoals zojuist beschreven wijs voorbehandelde tekst (en non-verbale berichten).
========
Eer derde hoofdzaak is dus:
Het eigen brein aanleren ‘anderen te laten lullen’. Laat ze maar praten. Bedenk, laat tot je door dringen dat die ander zeer, zeer waarschijnlijk ook bijna niets KENT en/of WEET. Alles wordt beweerd, er is altijd wel ergens een publicist die zich niet afremt en doorleutert, zonder enig verstand.
Verwerpende woorden als ‘gelul’ en ‘geleuter’ zijn hier echt onvermijdelijk. Gewauwel is het. Ze zijn niet stil te krijgen, dus moet iedereen voor zich door niet te luisteren, ja door niet eens de media te openen, die stilte nemen, veroveren.
==========
De anderen zijn de vijanden van het in orde brengen en op orde houden van de eigen massa oorzaak-gevolg-ketens. De eigen apperceptieve massa verandert, leren treedt op, wordt niet gedaan, ononderbroken zolang je leeft. Op orde houden is dan ook geen eindige bezigheid: geen ‘werk’ waaruit een oeuvre voortkomt, maar arbeid, die steeds weer ongedaan geraakt. Daar zouden ze nu graag, zoals van alle andere arbeid ook een slaventaak van maken en er anderen met koopkracht toe dwingen het voor hen te doen. DAT KAN LEKKER NIET.
==========
Heersers zijn wijzen of misplaatste nullen aan de leidsels van lui die zich nog niet hebben geleerd buitenbesturing te weigeren. Dom, dom, dom.

Jaap Schot, 3 september 2002

topdelen van de taal
het opdelen van de taal

Iedereen heeft zijn eigen gegrepen, geschepte waarheid. Geschept, met zijn begrippengroepen, zijn theorieflarden als vaten. Niet geschapen, waarheid is voor mensen niet te scheppen. Alle creativiteit brengt onwaarheid voort. Slechts het handelen, het met de handen verplaatsen van spul en spullen brengt echts, bestaands, met name (tijdelijke, verwoestbare) structuur, bouw, relatieve plaatsing, tot stand en daardoor ook: functioneren, gebeuren.
De vogels maken zich nesten. Die zijn echt. De mensen maken zich spullen en dingen (artefacten) en die zijn echt.
De kat neemt waar en denkt met zijn waarnemingen, berekent zijn sprong en bestaat voort doordat hij de muis inderdaad pakt, buit maakt.
Doen, maken en ‘berekenen’ zijn gewone dingen in het dierenrijk.
Het stokstaartje geeft verschillende signalen af aan zijn soortgenoten om te waarschuwen voor ‘luchtalarm’ (roofvogel) of ‘landalarm’ (slang of katachtige). Te waarschuwen zijn is heel normaal en gewoon in het dierenrijk. De waarschuwing is terecht of vals alarm. Het handelen als ware het waarnemen van de waarschuwing het waarnemen van het gevaar zelf, is bij vals alarm verspilde txaenz.
Een visueel of auditief gegeven duiden als blijk van de aanwezigheid van een gevaar en vluchten is verspilling van eigen txaenz. Een vals alarm dat het dier in kwestie zichzelf geeft.
==========
Het kind leert taal verstaan en leert praten. Aanvankelijk wordt alle aangemaakte tekst graag aangehoord door de anderen. Niet veel later klinkt het bevel : “hou je snater”. Het kind leert dat het niet alle tekst die het aanmaakt mag uitspreken, omdat dat de anderen hindert en hemzelf in gevaar brengt, door teveel waarnemen en teveel waarheid melden.
========
De tekstaanmaker in mij maakt tekst aan die lijkt op wat anderen zeggen bij de waarnemingen die ik doe. Ik hoor die tekst in mij, ‘met mijn geestesoor’. Tekstaanmaker en geestesoor, twee hersencentra? Daar heb ik geen verstand van, dat er hersens in mensenhoofden zitten heb ik uiteindelijk tot nu toe niet zelf gezien. Zeker ‘dat er ‘centra’ zijn’ heb ik puur van horen zeggen. IK ‘hoor’ deze tekst in mij en schrijf die uit. Dat neem ik hier nu waar. De lezer neemt dat van mij aan. Informatie is het voor hem, voor mij is het waarheid, die ik neem, kennis.
=========
De tekstaanmaker werkt met de taal. Mijn tekstaanmaker werkt met die flard van DE taal, die ik ken. Het zo-zijn van die flard bepaalt mede het zo-zijn van wat mijn geestesoor te horen krijgt. Mijn tekst = wat mijn tekstaanmaker aanmaakte. Mijn tekst klinkt ongeveer zoals de teksten van anderen waartussen ik leefde en leef. Mijn tekst heeft ook waarschuwingskaraktertrekken, die zitten in de taal ingebouwd. De kans bestaat dat mijn tekst door mijn geestesoor als een waarschuwing wordt opgevat: ik word bang van wat in mij wordt verwoord. Ik maak mijzelf bang.
EEN WAARSCHUWING TEGEN VALS ALARM IS HIER DUS OP ZIJN PLAATS.
=========
Hoe voorkomen wij beangst en misleid te worden door onze eigen tekst? Dat is dus een andere vraag dan die waarvoor het dier staat, waarvoor wij als dier in het open veld staan: “Hoe voorkom ik dat ik te vaak vlucht en daardoor mezelf uitput en niet aan eten en drinken toe kom?”. [Zie natuurfilms.]
========
Vraag:
Hoe voorkomen wij beangst en misleid te worden door onze eigen tekst?
Antwoord:
door goed de eigen flard van DE taal te bestuderen.
=======
HOE? Hoe doen we dat, dat bestuderen?
=====
We treffen op de markt, in de bibliotheken en/of thuis diverse soorten woordenboeken aan. Ik bedoel nu de woordenboeken boeken die niet van taal naar taal leiden (Frans – Nederlands en al die andere), maar puzzelwoordenboeken met rubrieken, synoniemenwoordenboeken (zoals de Websters Collegiate Thesaurus) en plaatjeswoordenboeken zoals de Brockhaus.

Jaap Schot, 4 september 2002

Samengaan is nog geen samenhangen. Een hoge correlatie duidt nog niet op een oorzakelijk of ander verband. Bijeen zijn is ongelijk aan samen zijn.
Ten aanzien van mijn genencombinatie is mijn memencombinatie totaal toevallig. Wat ik aanleerde was toevallig vanuit mij als genencombinatie gezien.
Met mijn lichaam heeft mijn apperceptieve massa niets te maken en andersom, mijn lijf niets met mijn software op mijn zenuwstelsel. ‘Niets te maken hebben met’, bedoel ik hier als: niet ánders ermee te maken hebben als met het weer. Daar moet ik mij ook op kleden en voor wegkruipen soms. Maar het is niet op mij gericht, niet voor mij bedoeld. En ook het sociale klimaat, met zijn politieke omstandigheden en veranderingen, met zijn mode en zijn tijdgebonden voorkeuren voor dit of dat, voor mager of vet, voor denken of gymnastiek (sport), het is allemaal omstandigheid, het is mij onverschillig, het is mij als het weer. Het is hún wereld, míj is het slechts omgeving. Zíj spelen en juichen, ik hoor alleen hun lawaai en mijd hun bijeenkomsten.
==========
Voor zichzelf een ander lichaam wensen is helemaal geen gek iets, voor mensen die het met hun lichaam niet zo getroffen hebben. Voor zichzelf de afwezigheid van nachtmerries veroorzakende geheugeninhouden wensen is helemaal niet gek voor mensen die daarmee zitten.
Wie of wat is diegene die zich deze dingen wenst of wegwenst?
Antwoord: een gesteld, geponeerd, verzonnen, bedacht ‘iets’: onstoffelijk en dus onsterfelijk.
Onstoffelijk? Dat zullen we toch maar niet veronderstellen. In Vester ‘Hoe wij denken, leren en vergeten’, een ongeveer 25 jaar oud boek, dat ik ooit als lesmateriaal gebruikte en daardoor een beetje ken, wordt gesteld dat geheugeninhouden ten diepste chemische stoffen, DNAketens zijn: stof dus en sterfelijk. Vervaagbaar voordat het lijf als geheel sterft en dat heet dan dementie: ontgeestelijking, ontgeesting, geestverdwijning.
==========
Kort na haar dood sprekend over wat ik mis nu Maria er niet meer is, was ik zo onvoorzichtig te antwoorden dat ik haar onsterfelijke ziel miste. Niet haar lichaam, niet haar apperceptieve massa, beide had ze best willen inruilen voor gecorrigeerde, “genezen” exemplaren. En terecht.
Wel, die uitdrukking stak mijn gesprekspartner als een bovenmaatse wesp. Alsof ik ineens Rooms was geworden of New Age. Nou nee dus.
==========
Maar ik ben niet orthodox materialistisch gelovig. Als men natuurwetenschap van onze soort wil bedrijven op ‘hoe wij denken, leren en vergeten’, dan moet er inderdaad chemie en elektriciteit (magnetisme) bij te pas komen en moet het onderwerp daarmee te raken zijn. Voorondersteld moet stoffelijkheid (materialiteit) dus minstens worden.
=========
Ik ben niet zo bang voor het gebruik van verzinsels, ik herken en erken ze als zodanig. Ik geloof niet in wat mijn tekstaanmaker in mijn geestesoor fluistert, zo min als ik geloof in wat iemand anders zegt of schrijft of schreef.
Mijn vraag is in al die gevallen dat er tekst mij bereikt: “Waar gaat het over, kan ik dat waar het over gaat zelf bereiken en bestuderen?” Als het antwoord op die vraag naar de bestudeerbaarheid voor mij negatief uitvalt, vervalt de hele tekst voor mij. Wat voor mij overblijft zijn de in die tekst gebruikte begrippen (inclusief systemen, bespreekbeelden, verzinsels en onderscheidingen), die kan ik op bruikbaarheid onderzoeken. Maar dat is het dan.
==========
Het krachtige protest van mijn gesprekspartner toen bracht in mijn uitschrijven een proces op gang waarin ik uiteenzette en conceptualiseerde hoe dat dan in elkaar steekt.
========
Nogal recent is de volgende uiteenzetting: elk exemplaar van
‘de mens’, de diersoort, is te waarschuwen. De taal is een erg uitgewerkt waarschuwingssysteem. Als niemand zweeg als hem een tekst inviel was er niets aan de hand, waren we slechts als erg gedifferentieerd waarschuwende, voor elkaar als wakers functionerende stokstaartjes.
Het is echter zo dat ieder van ons zijn mond moest leren houden en dat resulteert dan in wat wij ‘denken’ noemen: tekstaanmaker zendt, langs de mond heen, rechtstreeks geluidloos binnen de hersenen de aangemaakte tekst naar een ander deel van de hersenen: het geestesoor, dat net als wanneer het via het oor anderen hoorde, zich als doorgever van ongerustheid naar het lijf als geheel gedraagt. Ik maak mij ongerust en bang en opgewonden. “Het zit allemaal tussen de oren”, hebben wij leren zeggen.
=========
O.K., het zit tussen de oren, maar, zie hierboven: wat daar zit, daar heb ik niets mee te maken, niet op een andere manier mee te maken dan met het weer. Ik DOE dat ‘mij in de stress denken’ dus niet, het gebeurt ‘in mij’.
IK, die spreek van ‘mijn’ toevallige incarnatie (genencombinatie) en van mijn toevallige apperceptieve massa (inclusief memencombinatie = de club boze en goede geesten waarvan ik bezeten ben, in de oude spraak, de onder andere nog bijbelse besprekingswijze), die eigenschaploze bewustheid ‘IK’, kan ik mij denken als een bijeenhoudende ring om die genen en memen, om die bundels oorzaak-gevolg-ketens die dat samen zijn, heen.
Zie je het beeld voor je: van die bundels draden, zoals die kabelaars wel gebruiken: iedere draad nu echter een keten oorzaak-gevolg-oorzaak-gevolg ieder gevolg is weer mogelijke oorzaak, al of niet werkelijk oorzaak wordend, naar gelang de omgeving, die andere ketens, die niet bestaan (statisch) maar gebeuren (dynamisch).
=========
Die IKring weet van wat er binnen hem gebeurt, kent er iets van door de gevolgen die hij introspectief en exterospectief waarneemt.
Voor de materialist moet die Ikring terug de stoffelijkheid in: gewoon een DNAketen of DNAcomplex van maken of zo.
Dan is het probleem weg of en hoe dit bewustzijn kan ingrijpen en een einde maken aan het zo-zijn van die apperceptieve massa en bevelen geven aan de spieren enzovoorts om eten en medicijnen in te nemen.
==========
IK geef er de voorkeur aan te beseffen dat er hier gesproken wordt over een beeld. Wat ik ken is het feit dat mijn gedachten mij in verwoorde toestand bewust worden en dat die woorden (begrippen, onderscheidingen, bespreekbeelden, modellen, enz.) door anderen aangemaakt zijn: niet ‘godgegeven’ en niet heilig en sowieso waarheid (ware uitspraken) leverend, mits logisch, consistent en plausibel.
==========
Die IK zit in de oude spraak (als ziel, geest, de reïncarnerende entiteit). Die IK is schuldig en verdienstelijk en die IK is de gesprekspartner en de houder van zijn lijf en zijn apperceptieve massa, is de bezitter en indien een vrije: de eigenaar van zijn txaenz. Die IK is wat (c.q. degene die) de lezer en mij onderscheidt van een computer.
========
Die IK hoort bij leven versus dode materie.
Immaterieel leven is onder de huidige materialistische censuur verachtelijk bijgeloof. Ook het geloof in het als enige en wel echt waar zijn van het stoffelijke verhaal, is onverdraagzaam jegens andere geloven.
==========
IK stel: alle geloven, de bezigheid, is fout, los van de inhoud. Het zijn slechts door (de) mensen aangemaakte besprekingswijzen: gereedschap voor wie zich bewust wil maken en houden zoals dat slechts met (geschreven, uitgeschreven) taal (exacter: tekst) kan.
=========
Taalgebruik brengt mij inderdaad verder dan ik zonder zou komen, maar ik moet blijven beseffen dat het me weg van mijn waarnemingen brengt en houdt.
=============
De nieuwe spraak, het materialisme (het geloof in die natuurwetenschapsbeoefening als de heilige en enig goede) heeft van alle lijven reeds bij leven lijken gemaakt, besprekenderwijs: aan synthetisch DNA hoeft geen LEVEN ingeblazen te worden, zo wordt voorondersteld.
========
Ik vooronderstel dat er een en ander buiten die bespreking en buiten die waarnemingen valt. Ik ‘denk’ “dat er meer is”. Maar ik veronderstel en verwacht niet dat van dat meer de andere geloofde ‘zaken’, geopenbaardheden en ‘verschijnselen’ zullen blijken deel uit te maken.
=========
Ik stel vast niet te weten. Ik weet zeker dat ik niet weet. Interessant is echter dat mijn lever dingen kent, weet, WEET, kan, die ik niet kan bespreken: gifstoffen en fouten in DNA herkennen en wegwerken. Zo gaat tenminste het verhaal.
=======

 

 

 

 

 

0 Reacties

Plaats Een Reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *