Jaap Schot, 24 juli 2014

Uitschrijven is het in jouw termen (woordbegripcombinaties, verhalen, herinneringen), jouw aangeleerds dus, uiteenzetten van jouw verwachtgereedschap voor jouw omgeving (en voor niets anders dan wat jij daar zintuiglijk in gegeven (= van je schepper gekregen) hebt (niet had, wat was is niet meer, uit het oog is niet uit de natuur, maar wel: nog slechts onveranderd terug te verwachten, geen enkele zekerheid en je mag ook niet verbaasd zijn als een verwachting niet uitkomt: dan was er NIET iets mis met je omgeving: het was je verwachtgereedschap dat onvolmaakt blijkt. ALLE VERWACHTGEREEDSCHAP IS ALTIJD ONVOLMAAKT (soms blijkt dat alleen maar, heel lang niet).
Verwachtingen betreffen altijd stukjes van de werkelijkheid om je heen, het geheel gaat je bevattingsvermogen verre te boven.

Als twee mensen zo tegen hun “opvattingen” aankijken, dan valt er wellicht soms met de stukjes van de een ook door de ander iets te doen voor het ineenpassen van zíjn puzzel.
MAAR PAS NA ZELF KENNIS GENOMEN TE HEBBEN, MINSTENS VAN WAAR EN HOE TE HERKENNEN HET NOG ONGEKENDE (toch gebruikte) IS.