Jaap Schot, 4-5 januari 2003

Wij^* worden gevangen gehouden en gebruikt, net als vee van andere diersoorten: bijvoorbeeld, paarden.
Als paarden zich een religie zouden kunnen aanmaken, zouden ze – gezien hun geschiedenis en hun huidige omstandigheden (c.q. wat hen tegenwoordig overal wordt aangedaan) – tegen oorlog zijn. Ze zouden wensen met respect behandeld te worden, bijvoorbeeld omdat ze – net als de veehouders – ‘schepselen van één en dezelfde God zijn’. Ook zouden ze wensen

• niet langer slachtvee te zijn (het paardelijk leven is heilig),
• buiten gebruik als proefdier te blijven,
• niet gegeten te worden.

Kortom, ze zouden het Christendom als mooi voorbeeld kunnen gebruiken.

• Je mag een mens nooit doodmaken.
• Je mag geen mensenvlees eten.
• Je moet altijd gehoorzamen aan hoger geplaatsten, want het is God die hen daar plaatste en handhaaft.
• Alleen de eigen vorst z’n eigen oorlogen zijn rechtvaardige.
• Je lichaam is een tempel van die ene God die jou onder je bazen (koningen, vorsten, regeerders) stelde en laat staan.
• Wat er nog meer te geloven valt, hoor je wel via priesters.

Misvatting

Ik heb tot voor kort ‘gedacht’ dat vrijheid de toestand voorafgaand aan de gevangenname en de selectie was. Toen vernam ik, tot mijn verbazing door het WNT, de betere opvatting. Het blijkt nu dat ‘vrij zijn’ komt ná de bevrijding, de ‘emancipatie’, de afschaffing van de slavernij. Zoiets, het niet langer vast gedefinieerd zijn op je lagere positie, je lagere rang. Oh. Nou, dat is dus iets heel anders.
Ik noemde de situatie van de natuurvolkeren: vrij zijn, omdat ze zich nog niet tot zitten veroordeeld hadden, nog niet aan het bezitten waren geslagen: aan het ingrijpen in de stand en gang van zaken in hun ecosysteem en het in vervolg daarop verdedigen van die ingrepen tegen ‘onkruid’ en ‘ongedierte’ (waaronder dan vanzelf ook naburige stammen kwamen te vallen, die zich aan hun bezit ‘vergrepen’, die stalen, want van ‘bezit’ nemen noemt degene die ‘claimt’ ineens” ‘stelen’: uit de taal is het hele systeem kenbaar. Wie met definities genoegen neemt, verschaft de voorstanders/ gebruikers/ ingezetenen van het systeem de gelegenheid hun geweld achter een verhaal verborgen te houden.

Het perron van Auschwitz

Toen de civilisatie werd ingevoerd, gebeurde dat wat wij kennen als de selecties op het perron van Auschwitz. Die selecties van a.s. slaven uit gevangenen die men gaat vermoorden zijn voorafgegaan aan alle civilisaties. Een civilisatie wordt gevestigd door slaven te selecteren uit de onderworpenen. Uit diegenen van wie men reeds de weerbaren heeft gedood, verwond, neergeslagen en ontwapend.
Iedere ‘beschaving’ (civilisatie) begon daarmee en er is nooit iets wezenlijks veranderd aan dit systeem van slavenhouden (= mensengebruikerij, het houden van mensen als gebruiksvee). Nooit ook maar íets wezenlijks.
Het is heel erg vervelend en het klinkt zo rot, maar het is nodig dit zo onomwonden uit te schrijven. Het roept, indien beseft, de angst wakker, die in onze apperceptieve massa onbewust gehouden, dus onopgemerkt, het gehoorzamen en meedoen veroorzaakt.

Het hele systeem in het concentratiekamp,
dat ‘de geciviliseerde wereld’ heet,
berust op angst.

Ook diegenen die de schijn wekken voor de pret in competitie en concurrentie te gaan, zijn bezig te vluchten voor de stokken en zwepen van de kapo’s. Zo zit het systeem in elkaar. Aan het hoofd van de barakken waarin de commando’s zitten die voor de nodige grondstoffen en diensten zorgen, staan de zetbazen, de kapo’s. Vanuit de administrerende barakken – waarin wij tewerkgesteld zijn – gezien, zijn die heersende kapo’s lelijke lieden: dictators in bananenrepublieken en olielanden en zo. In het verborgene leveren “wij” ze, vanuit onze democratische barakken, wapens: ‘smokkelen’ heet het vaak zelfs.

Het systeem

Ik spreek van ‘het systeem’, omdat de SS allang vertrokken is, gestorven om precies te zijn. Maar de posities werden onmiddellijk opgevuld door gevangenen en er kwamen en komen geen buitenaardsen om ons van het systeem te bevrijden. Inmiddels zijn de ‘verantwoordelijkheidsdragers’, de hoge functionarissen, de steunpilaren voor het systeem ook helemaal niet happig op bevrijding van het systeem, door de vernietiging ervan. “Iedereen” is medeplichtig gemaakt, want iedereen heeft enig geld te besteden. Geld is het bloed van het systeem – bij wijze van beeldspraak. Wie geld heeft, heeft geluk gehad en/of er voor gehoorzaamd aan wie dan ook, wat dan ook doende ‘voor de kost’. Nu hij het geld heeft, is het zijn beurt om iets voor zich te laten doen door anderen. Tot hij daar klaar mee is, dus tot na zijn dood, moet het systeem – wat hem betreft – blijven bestaan, blijven werken, blijven gebeuren.

____________________
*) Dit begrip houdt geen component ‘samen’ meer in. Het gaat over, onverbonden en zonder samenhang, bijeengedreven enkelingen.