Jaap Schot, 14 juni 2004

Waar mensen als gebruiksvee gehouden worden, wordt geprobeerd het de vorst (van de eerste die tot slaven houden overging toen, tot en met Koning Klant nu) te besparen ‘op bajonetten te moeten zitten’, zoals die adviseur het een keer in een verhaal zei tot de zegevierende vorst.
Óf je houdt er een intimiderende politie op na, óf je koopt de mensen óm, met geschenken ten koste van derden. Of, -wat bij massaproductie van consumptiegoederen gebeurt:-, met een sigaar uit eigen doos: je laat de gebruikten voor elkaar dingen maken die als loon gelden en als je die dan ook nog ongelijk onder hen verdeelt, kun je ze er ook nog mee aanzetten tot harder werken [in competitie, om meer (dan voor de verliezers) voor de winnaars].
Via de religies kregen ze van de joodse en christelijke priesters ‘alle dieren’ als minderen. En ook nog: alle vrouwen. Nou, dat hielp heel lang en behoorlijk. Maar ook voorrechten wennen en dat de dieren en de vrouwen de minderen niet in waarheid zijn, maar slechts als zodanig gelden, dat is een feit dat wringt, dat is geen opstand van de onderdrukten, het knaagt aan het verstand, blijft cognitief dissonant.
Voor de mensen in wie cognities wat betekenen, de denkende mensen werden nieuwe geschenken bedacht: het bewustzijn (zojuist had ik er nog een gezien, maar die ontschiet me nu even). Oh ja: daderschap, de vrije wil, het initiatief, het hebben van oorsprónkelijke ideeën, het van ideeën een brón zijn. Dit geheel, dit alles bijeen, begrepen als vorstelijk attribuut, behorend bij de soevereiniteit, het per definitie onaanvechtbaar, boven alle kritiek verheven zijn, van de uitoefening van de macht (= koopkracht). Let op: de vorst (→ de staat) heeft koopkracht zonder eerst geld te hebben, de vorst (→ de staat) ‘drukt’ en ‘munt’ geld. Het van waardeloos materiaal gemaakte geld ging aan het goudgeld en het onvervalsbare geld vooraf. Dingetjes van klei, met tekentjes daarin, in het tweestromenland waar ook het schrijven werd ‘ontwikkeld’.