Jaap Schot, 20 mei 2000

Er stond ook een bezoek op het programma aan een Vernichtungslager voor katten, waar wezensgenoten van Mengele, (bekend kamparts van Auschwitz) katten martelden met electroden die ze in hun kop aanbrachten, op zoek naar functies-centra in de hersens, waarna de katten gedood en de hersens microscopisch bekeken werden.
De concrete [fenotypische] enkele mens is een vermenigvuldigingsproduct: van een [willekeurige, beter gezegd: toevallige, door niemand geleide] greep uit de genenvoorraad, en een dito uit de memenvoorraad; natuurlijke aanleg maal 'omgevingsinvloeden', sporen van wat de betrokkene overkwam (inclusief: werd aangedaan: de memen die werden ingebracht als gewoonten van opvatten, reageren, handelen; socialisatie / civilisering / opvoeding (geef het maar een der vele namen).
Zowel in de genenvoorraad als in de memenvoorraad zijn alle ingrediënten aanwezig [= in omloop] voor steeds nieuwe "Mengeles", die blijven dus telkens weer voorkomen. Ze worden niet door aanwijsbare anderen planmatig aangemaakt, daarvoor ontbreekt nog de technische informatie en vaardigheid.
Het is na de tweede wereldoorlog gebleken dat de aangrijpers op de genenfactor het hebben gewonnen van diegenen die het opvoeden wetenschappelijk wilden bestuderen en manipuleren, nu ja, ophouden met wat uitdrukkelijk funest was gebleken door zorgvuldige bestudering van (kwalijke) vermenigvuldigingsproducten, groeisels uit kinderen. Verachting trof de psychoanalyse als poging om te onderzoeken hoe 'monsterlijke lieden' werden 'gemaakt' van op het oog genetisch gewone kinderen. Lang voordat men de genen kon bestuderen, stroomden de budgetgelden reeds naar de laboratoria waar gezocht werd, met de gigantische (en dus monopolistische) apparatuur en bijpassende superspecialisaties, naar de voor de massa verborgen blijvende weg naar het te boven komen van 'het menselijk tekort'.
Stel je voor dat men was doorgegaan met uitgebreid onderzoek dat het voor iedereen waarneembare en 'te doene' omgaan met elkaar betrof. Zodra een echtpaar beseft dat het thuis geen concentratiekamptechnieken tegen de kinderen in moet zetten, kan het dat nalaten. Tja, daar is verder geen cent aan te verdienen. Welke ontdekking er ook wordt gedaan aan de opvoedingsfactor van het (fenotypische) menszijn, er zit geen business in.
We kunnen gevoeglijk aannemen dat er niets genetisch mis was met de baby's waaruit de hordes 'personeel' gemaakt werden die door bijvoorbeeld Hitler en Stalin gebruikt werden. Wanneer Brecht schrijft "de schoot is vruchtbaar nog, waaruit dit kroop", dan heeft hij het over de memetische moederschoot, over de factor opvoeding in de concrete verschijningsvorm van de componenten van de hordes in kwestie.
Ik zal het duidelijk zeggen: de civilisatie bevat niet slechts, maar ís die memetische moederschoot waaruit deze massa's monsters zullen wederkomen, ondanks alles, tegen alle genetische modificaties van de komende decennia of eeuwen in.
Waar civilisatie is daar worden mensen gebruikt. Waar mensen gebruikt worden is geen vrijheid, daar is geweld en dreiging [het maakt niets uit of die komen van boven of van opzij en de vorm waarin ze komen, maakt ook geen wezenlijk verschil]: daar is angst, waar angst is daar is ook doorgankelijkheid van de angstigen voor dat geweld. Geen leidinggevende figuur (c.q. klasse) zal ooit opdracht geven het rangschikken van de mensen te stoppen, want dat houdt in: zijn (c.q. haar) positie op te heffen. Dat bevel komt er niet, niet ten aanzien van het toepassen van de memetische middelen en niet ten aanzien van het toepassen van de genetische manipulatiemiddelen. Dat bevel zit niet in het systeem. Als er een drang naar vrijheid is en als die een kracht is, dan is die te vinden in de niet-geplaatsten, in wat in '1984' Orwell 'the proles', de slechts gebruikten, de machtelozen, noemt. Het bestaan van zulk een kracht is een schone, mooie droom in kleuren, met een gevoel van diep doorademen, van veel lucht.
Reeds in het Nieuwe Testament van de Bijbel wordt aangewezen dat wie over deze stand en gang van zaken denkt zich moet bevrijden van wat het probleem uitzichtloos doet schijnen: de gedachte dat er een WIJ is, dat alle aanwezige en komende exemplaren van de diersoort 'mens' omvat en dat dat geheel 'verlost' moet worden, als een eenheid. Die mogelijkheid wordt niet zichtbaar, voor wie met de onderhavige begrippen naar de wereld kijkt, deze daarmee opvat en doordenkt. Zichtbaar en voor wie ze ziet te doen is de mogelijkheid om alleen, in je eentje. te vertrekken, de gevangenis uit, de vrijheid in. Niet fysiek, het paradijs is er niet meer, de wachten, de engelen met de vlammende zwaarden zijn al lang teruggetrokken: de aarde is één groot concentratiekamp en de prikkeldraadversperring bestaat dan ook uit één enkele verticale gladde draad zonder hoogspanning. Men heeft nog niet het initiatief genomen deze draad ook concreet ergens te plaatsen als uitdrukking van de uiteindelijke zege van de civilisatie. Liever liet men de omheining abstract, een gedachte, zijn en de ruimte rond de ongebruikte armen, de verworpenen als 'buiten' opvatten / ervaren door in wie de gedachte aan ontsnappen opkwam.
Op de hele aarde is het concentratiekamp 'de wereld' gevestigd, met als spreuk: 'Arbeit macht frei': "waar de economie groeit", zo meldt de beschaafde regeerder, "daar is geld voor sociale gerechtigheid en überhaupt voor 'humane regimes'". Het nazisme was alleen maar een enthousiaste reprise van 'het vestigen van een civilisatie'. Dat vestigen en wat daarbij komt kijken en wat daaruit voortvloeit was overal al gebeurd (gedaan?, is 'doen' een aparte categorie binnen 'gebeuren'???). De Nazi's vielen al 'beschavingen', civilisaties dus, slavenhouderijen, gebruikersbezittingen, aan.
Het kamp Auschwitz ging dicht, maar de nieuwsberichten hielden en houden ons op de hoogte van waar nu datgene mensen wordt aangedaan wat daar in dat kamp planmatig gebeurde, industrieel. [Ik weet niet eens of het de bedoeling is dat wij ons beter voelen door de suggestie dat hetgeen na de tweede wereldoorlog gedaan werd minder planmatig zou zijn.] Sedert 1970 heb ik televisie en hoor ik vrijwel dagelijks waar er doodgehongerd wordt, handen worden afgehakt, slaven worden gehouden, enzovoorts. Met andere woorden, waar op het aardoppervlak (het opgedeelde en mobiel gemaakte) Auschwitz nu weer staat.
Het aanmaken van gevoelens bij wat er aan informatie bij een mens binnenkomt, is af te raden. Het wordt niet afgeraden, integendeel: er is een hele industrie (waarvan de sport een onderdeeltje is) die informatie aanmaakt en via de media verspreidt, die speciaal bestemd, bedoeld is, voor de hoorders om daar gevoelens (emoties, reacties) bij aan te maken. Op de achterkant van de advertenties, c.q. tussen de reclameblokken in brengen de media informatie waar de consumenten zich bang, blij of boos bij moeten maken, zich op moeten betrekken, emotioneel, voelenderwijs, opdat zij ook de advertenties zien en horen en ongewild en onbewust onthouden, opdat de merknamen hun aandacht zullen trekken, later in de winkels.
Voelen moeten de consumenten van deze informatie, niet ernaar handelen, zich er niet mee bemoeien, niet ingrijpen, daar zijn ze niet voor. Daar zijn zij niet voor, daar zijn zogenaamd anderen voor: 'ze' met name (nu ja: zonder namen). Verward, machteloos [beter is de uitdrukking: zonder greep op dat waarover verteld wordt] en afgeleid zijn ze, de consumenten van de voortbrengsels van die 'bewustzijnsindustrie': die informatie. Deze feiten zijn bekend, gepubliceerd, besproken, als informatie en ze worden gekend als eigen ervaring door wie in deze civilisatie wonen.
Maar 'kennen' is ongelijk aan 'greep hebben op', zelfs als die kennis begrepen, verwoord, besproken, doordacht kan worden. Greep heeft iedereen (misschien, ik kan niks kennen van (over) enig ander, laat staan over 'iedereen') op het al of niet afstand nemen van de begrippen waarmee 'men' in zijn omgeving (in de media dus, in ons tijdperk) denkt, opvat.
Het niet langer praten over enig gebeuren binnen de voetbalwereld, maar nog slechts over wedstrijdsport als een soort van sport, dat geeft afstand en vrije txaenz voor andere gedachten. Ik noem maar een voorbeeld: miljoenen gaan door over wat er binnen de voetbalwereld gebeurt te 'denken' en te praten en erbij te voelen: er is weinig kans dat je gemist wordt en/of dat er iets misgaat in die wereld, door jouw schuld en toedoen. LET WEL: het is ieders 'vrije' keuze of hij 'afstand en vrije txaenz voor andere gedachten' 'wil'. Dat is zo, als er een 'vrije wil' bestaat. Zo niet, als een mens gewoon een doorgangspunt van werkingen (sociale krachten bijvoorbeeld en genetische mechanismen) is, dan is er niets te kiezen en is iedereen 'van kiezen vrijgesteld' en volstrekt schuldeloos. Dat is dus ook heel prettig. Het gedenk over het feitelijke leven is altijd heel prettig te krijgen, hoe je het leven ook begrijpt, bespreekt, opvat. Van al die manieren om het leven te bespreken die in omloop zijn, zijn er vele gratis te verkrijgen, ze worden gepredikt (alleen sekten laten je ervoor betalen, met geld en/of txaenz).
Het veranderen aan de opvoedingsfactor in de verschijnende mens, het verschijnende groeisel uit een kind, is het pogen tot morele verbetering, deze poging werd en wordt verhinderd door het vervangen van onderwijs, dat verplicht is en gratis, door opleiding, dat is: door bruikbaarmakende vaardigheden aan te leren in plaats van doelen kiezend benul. Men leert voor de werkplaats (de plaats 'aan de bak', de carrière) en niet voor het leven.
Het veranderen aan de genen en nog nieuwer: het aanmaken van cyborgs, van 'mannen van zes miljoen', van 'robocops' en dergelijke dus, dat is het aanmaken van betere technische producten uit kinderen, bruikbaar en tot meer in staat. Een lichte ongerustheid komt daarbij dat het apparaat zich tegen de aanmaker en would-be gebruiker ervan zal richten. Hoe intimideerbaar is een machine, is een superbrein?
Het begrip 'Westworld' (de film van die naam) moet hierbij staan, want is hier ter zake: de gebruikers van mensen in de USA en Europa hebben (nog, een post-christelijk) slecht geweten bij het gebruiken en doden van mensen, soortgenoten: ze dromen zich mensvormige robots, die niet voelen en lijden en die gebruikt en beschadigd mogen worden zonder dat er schuld optreedt. Hoe dat elders (in Afrika en Azië) zit, weet ik niet. Het concept 'schuld' heeft de mensen tot nu toe niet weerhouden van het ergste, alle "onmenselijks" is nu wel anderen aangedaan. Wat dat betreft is 'de mens' wel klaar. Die mogelijkheden zijn verkend en verwerkelijkt. Het is hoog tijd voor iets anders.
De weg via de genen en de cyborgs is de in deze civilisatie waarin de bezitters (privaten of staat, dat maakt niets uit) de besluiten nemen de enig waarschijnlijke en het enige doel is en blijft: het toe-eigenen, houden en ongelijk verdelen van de winst, de opbrengst. Er is geen morele factor, er is geen God, er is geen doel naast dit (genoemde) enige: ongelijk verdelen, rangschikken, zijn rang vertonen, bewonderen, benijden, streven om aan de beurt te komen, om ook minderen te hebben. De mensen hebben geen doel met de civilisatie weten te verzinnen, alleen bruikbare schijndoelen om het spel 'ongelijk-verdelen', het spel 'rangschikken' mee te spelen, zoals voetballers spelen met het schijndoel 'doelpunten maken'. De voetballer kan zijn doelpunt niet mee naar huis nemen en de modevolger-mensengebruiker gooit wat hij voor zich liet maken en nam, vanwege de nieuwe mode vrij snel weer weg.