B>type kluwens.txt

.pl50

schijf 5; titel:kluwens.txt

..21 febr.1985

Vraag:

Om welke veroverbaarheden wordt er nu zoal gevochten, door de

mensen, tegen elkaar ?

Antwoord:

Allereerst om het nodige, zodra er voorraden zijn en/of er iemand

tot dienend verzamelen en afgeven te dwingen is. Stellen we ons

dat voor in kleine groepen die jagen en verzamelen, dan zijn de

jagers bewapend en aan vechten gewend als ze zijn, moeilijk te

dwingen, anders dan door buitenstaanders met superieure

bewapening. Degenen die planten verzamelen zijn minder goed

bewapend en minder aan het doden gewend en daardoor wellicht

gemakkelijker te dwingen onder bedreiging een deel van wat ze

vonden af te geven. Dat dwingen moet dan gebeuren in de korte

tijd dat de gevonden planten in voorraad zijn, tussen het vinden

en het opeten.

Een tweede fase treedt in wanneer er voorraden langdurig bewaard

worden, landbouwproducten, granen b.v.. Die zijn zolang ze in

voorraad zijn te stelen. Voorraadvorming maakt roof mogelijk. In

een volgende fase is het vormen van voorraden tot een vaste

gewoonte geworden en kan het afdwingen van een deel van die

voorraad ook tot een gewoonte, tot een instelling worden.

Verlaten we de quasi-historische beschrijving van de stand en

gang van zaken dan zien we, als afgeleiden van deze roof van

nodigs, het roven van andere zaken.

De mensen vechten om aandacht en om macht. Die aandacht en die

macht zijn niet langer slechts middelen om aan het nodige te

komen. Als wij mensen die bezig zijn in de samenleving aandachtig

bezien, dan valt het op dat ze niet ophouden de aandacht te

trekken en macht (behoud en uitbreiding) na te streven wanneer ze

er voldoende van veroverd hebben.

Jagers en verzamelaars komen tot rust als de jacht succesvol

geweest is en ze wat gevonden hebben, ze koken er een krachtige

soep van en eten die dan samen op en de rest van de tijd is vrije

tijd, ze zijn verzadigd en vreedzaam.

Geheel anders zien we onze tijdgenoten te werk gaan. Wij kunnen

opmerken dat ze nooit geld, dat is: voorraad, genoeg menen te

hebben. Evenmin menen ze ooit invloed, baantjes, functies,

verantwoordelijkheden, genoeg te hebben. Zij die een baan hebben

zien we vrijwel zonder uitzondering bezig er nog wat bij te doen.

Terzijde: dit heeft tot gevolg dat er voor wie werkeloos zijn

zeer weinig kans is om ooit binnen te komen in de maatschappij

(het terrein waar om de macht, de invloed, de

verantwoordelijkheden gevochten wordt).

Het is in deze van belang op te merken en in te zien dat de

mensen geen keus hebben. Alleen door het vreemde verschijnsel

'verzorgingsstaat' kan tegenwoordig hiertelande een mens alleen

leven, zonder macht en zonder van iemand aandacht te krijgen en

zonder de gelegenheid te hebben voor zichzelf te zorgen in

directe omgang met de natuur (stropend en stelend van de velden

en uit de winkels).Hoewel men dat stropen en stelen niet wil

hebben, ziet men toch in dat er geen andere mogelijkheid is voor

wie in de maatschappij geen taak kregen, geen deel van de

schaarse beschikbare loonarbeid. Door uitkeringen koopt men rust,

verhult men de ware aard (de structuur) van de samenleving en

bespaart men politie.

Dat er geen keus is, is waar voor wat betreft het aan de kost

komen, het aan het nodige komen. Het vechten om aandacht is een

psychisch verschijnsel. Het is onnodig voor lichaam en geest,

maar de behoeften (in dat geval: de nooddruft, de

noodzakelijkheden) van lichaam en geest zijn voor de betrokkenen

buiten hun bewustzijn, buiten beeld, buiten kennis ook, gehouden.

Ervaring van het lichaan met honger enz. zijn voorkomen, door

regelmatige verzorging, bewassing, verpleging, schoonmaak enz.

enz. door het gezin. Ervaring met geestelijke verschijnselen, die

op kan treden zodra, zolang en inzoverre het eigen brein het

eigen bewustzijn vult, zijn voorkomen doordat de betrokkenen

ononderbroken bezig gehouden werden, hun bewustzijn gevuld kregen

vanuit de bewustzijnsindustrie of leeggehouden door middel van

"muziek".

Waar lichaam noch geest bron zijn van inhouden voor het

bewustzijn, komt er plaats voor wat men geen ziel meer noemt,

maar wel in de psychologie, de persoonskunde, bestudeert.

Onlangs hoorde ik dat nieuwe onderzoekingen aan eeneiige

tweelingen had aangetoond dat niet de aangeboren eigenschappen en

niet de omstandigheden waaronder men opgroeide, maar de

persoonlijkheid, een derde grootheid, de verklaring moest vormen

voor het zo-zijn van de betrokkenen.

Overal kan men nalezen hoe uniek, eenmalig, onherhaalbaar en

verschillend van ieder ander, elk mens wel is en dat wij dat

vooral moeten eerbiedigen en daaraan ruimte moeten geven, door

verdraagzaamheid bij voorbeeld. Terzijde: vreemd genoeg moeten we

ook verdraagzaam zijn tegenover lieden die die eigenheid van

anderen niet eerbiedigen maar er een nationale of religieuze

identiteit voor in de plaats aanbrengen. Tgenover die culturele

identiteit dienen wij ook enorm verdraagzaam te zijn. Kortom wij

dienen ten opzichte van alles wat we zien verdraagzaam te zijn.

Wat is, is in orde, als het maar buiten ons is. Als er

onverdraagzaamheid binnen ons is, moeten we die bestrijden. Als

we daarvan in de war raken, kunnen onze bewustzijnsindustrielen

en desnoods onze psychiaters onze aandacht wel van deze

moeilijkheid afleiden. Het beste is het als we dat afleiden van

onze aandacht zelf doen. Een andere formulering van die

moeilijkheid is: men stelt ons de eis dat wij ons voor politiek

interesseren enerzijds en anderzijds het onderwerp van politiek

dienen af te wijzen, namelijk het regelen van andermans gedrag

tegen de wil van die ander in. De betrokkenen wier baantje het is

politiek te bedrijven willen daar mee bezig blijven, maar voor

die ambivalente instructie (verdraagzaam zijn en toch regelen)

moest wel een oplossing gevonden worden. Die oplossing is

geworden dat men wetten uitvaardigt, maar voorkomt dat ze ten

aanzien van iedereen gehandhaafd worden. Wie niet onder die wet

wil vallen kan er van onder uit. In feite kan dat en wel voor wie

er voldoende tijd, aandacht, energie en vaardigheid tegenaan kan

gooien. Als het er op aankomt zijn alle regelingen te ontduiken

en is er overal vrijstelling van te krijgen. Wat wettelijk moet

wordt slechts gedaan door diegenen die er de energie niet voor

over hebben zich er aan te onttrekken. [Er de energie niet voor

over hebben in de twee betekenissen van die uitdrukking: 1e hun

energie aan andere dingen kwijtraken en te moe zijn en 2e hun

belang ergens anders in stellen, hun prioriteiten anders leggen.]

Het spel 'maatschappij vormen' wordt gespeeld om het winnen dat

kan optreden bij het spelen van een vertegenwoordigende,

bundelende, gebruikmakende, verantwoordelijke rol. Het zijn de

positiebekleders die de zaak op gang houden, de gebruikten worden

gedwongen mee te doen, doordat hen andere mogelijkheden om

(ondanks de bewaking door de politie) te nemen van de voorraden

worden onthouden: je krijgt zomaar geen uitkering. Let wel: niet

iedere gebruikte is een weerloze sukkel, menigeen weet behoorlijk

aan z'n trekken te komen.