Jaap Schot, 13 april 2004

Wie het woord ‘god’, hetzij los, hetzij in een woord-begrip-combinatie gebruikt geeft daarmee aan hoorder en lezer óf vals alarm óf vals ‘sein veilig’, want hij neemt God niet waar. Het kan zijn, - maar let wel: het kan ook een van ontelbaar vele soorten andere ‘dingen’ zijn -, dat de gebruiker inderdaad ‘denkt’ dat hij zelf als dader van zijn tekst aanmaken aan te merken is en dat álles wat, - of minstens zijn onderwerp dat -, gebeurt (en hij als verandering opmerkt), door God gedaan wordt.
=======
Hierbij gebruikt hij echter het woord ‘God’, Zijn naam is dat bij ons, ijdel, valselijk: hij brengt immers zijn interpretatie van de verandering die hij waarneemt als ware die interpretatie een constatering, een amavrije reactie die waarschuwend of ‘afblazend’ (‘sein veilig gevend’) wordt geúit (niet: gebezigd, gebruikt, als klankblok, als ‘afstandsbediening’ zoals wij die bij onze tv e.d. hebben of als verbale toverstaf om de hoorder / lezer mee te betoveren, als middel om enig gedrag of ding voor de hoorder als gevaarlijk of wenselijk aan te wijzen / te suggereren).
===========
Voor de communicatie is dat woord ‘God’ dus niet langer geschikt, je weet bijna zeker dat het (bij de ex-roomsen en bij die protestants opgevoeden die de boodschap niet begrepen hebben) verwarde en opnieuw verwarrende en boos makende associaties / vertekende herinneringen oproept. Dat schiet dus niet op.
Maar: voor jezelf in je Robinson Crusoe situatie, is het gebruiken van een aantal woord-begrip-combinaties waarbij ‘God’ het woord is, helemaal niet schadelijk, ja, zelfs zeer efficiënt. “In je Robinson Crusoe situatie? Daar ben ik nooit in.”, zo zal menigeen zeggen. Wie, zo sprekend waarheid spreekt, krijgt van mij de raad zich (om te beginnen aanvankelijk iedere dag een half uur) in die situatie te gaan begeven. Het eigen eiland dient veroverd te worden door er txaenz op te besteden.
Sommige mensen doen dat (txaenz op hun eigen eiland besteden) in de vorm van ‘in een dagboek schrijven’. Dat kan gierend mis gaan, als het vertrekken, het loslaten, het zich onthechten (van de anderen, van thuis, van wat er die dag gebeurd is) niet lukt of niet als voorwaardelijk, als noodzakelijke en constituerende voorwaarde herkend wordt.
=======
Schrijven is erg goed als manier om op dat eiland te verblijven (psychisch, maar NIET als ama, maar als ongekleed, IK); fysiek kun je natuurlijk je een eiland en het vervoer heen en weer daarheen en terug financieel al niet veroorloven, nog afgezien van de jet-lag.