B>type sadomaso
.pl50
.mt2
.mb0
.hm1
.he over vrijen en heersen blz. #
110585 schijf 38 titel: sadomaso
Het sado-masochistisch bezig zijn en het verkrachten verschillen
daarin dat er bij SM-bezig zijn soms wederzijdse "vrijwillige",
instemming is.
Beide komen neer op : heersen in de vorm van vrijen.
Dat heersen gebeurt daar dan door middel van lijfelijk, fysiek,
mechanisch geweld. Zowel uitoefenen als dreigen. Harde terreur.
Heersen = knechten = bang maken, bang doen zijn = dwingen =
vernederen.
Als je goed oplet zul je merken dat weinig mensen kunnen vrijen
zonder dat dat met heersen besmet wordt. Het leven als heer en
knecht (beide part-time) doortrekt het hele leven van (de
meeste?) mensen. In dat heersen kan gewerkt worden met harde
zowel als met zachte terreur. (Zachte terreur in de vorm van
dreigen met liefdesverlies, morele druk en dreigen met verachting
als de ander zijn / haar potentie niet bewijst.)
Ik vind het nu juist de kunst: te vrijen zonder dat er iemand
heerst en zonder dat er iemand zich onderwerpt aan of opoffert
voor (de belangen van) de ander. Ik vrij graag*, maar onder
andere door deze eisen eraan, helaas weinig.
*/ Dat ik ueberhaupt uit ervaring weet dat ik graag vrij,
bewijst overigens dat het zo rot nog niet is op aarde
(/ in de wereld).
De meeste opstellen die ik schrijf zijn te plaatsen in een kader
van het argumenterend afwijzen van heersen. Ik heb het daarbij
nooit over vrijen. Ik geloof niet dat de wens om te heersen (in
de maatschappij) voortkomt uit de "mannelijke" sexuele neigingen.
Ik heb voldoende sexuele neigingen, maar als het gepaard moet
gaan aan dwingen (rechtstreeks of via moraal, ruil of geld), dan
hoeft het voor mij niet meer.
Ik herinner me dat het wel eens zelfs al een probleem is geweest,
dat het moest, verwacht werd, tijd was, afgesproken was.
Ik vind: vrijen moet ik slechts doen waar en wanneer ik me thuis
voel. 'Daar' en 'wanneer', want thuis ben je tijdelijk en
plaatselijk, zij het niet op vaste tijden en niet op vaste
plaatsen. Je gaat telkens weer 'de wereld' in, d.w.z. : het
gebied van de regels, plichten, rechten en prijzen .
Ik voel me pas echt thuis in wat ik "een natuurreservaat voor
mensen" heb genoemd: daar waar geen verplichtingen en rechten
gelden.
Sommige mensen raken zichtbaar onzeker bij zo'n
beschrijving, want ze denken: 'wat remt je dan nog,
wat weerhoudt je van kwaad ?' Antwoord: Hetzelfde wat
de wilde dieren remt. Die (wilde dieren) kun je niet op
verkrachten betrappen, maar dat is niet ter zake: het
gaat er om hoe wilden (vrije mensen) zich gedragen /
gedroegen, zeg maar "in de oertijd", vrij als ze toen
immers uiteraard nog waren van o.a. culturele
tradities, maatschappelijke rechten en financiele
verplichtingen. Maar zelfs dat is niet echt ter zake.
Het gaat om de mensen van tegenwoordig zelf. Om "ons".
Wij zouden niet weten hoe wij zelf ons in vrijheid zullen
gedragen ? In vrijheid, dat is: als we ons tijdelijk en
plaatselijk ontdoen van geregeld-worden, rechtstreeks door
anderen hier nu en/of via ons opvoedingsresultaat (----> onze
verwachtingen omtrent andermans verwachtingen en zo meer).
Kom nou.
We kunnen het minstens proberen, ieder voor zich en met wie
hij/zij vertrouwt. Erger dan Auschwitz kan het niet worden en dat
was een product van het best gedisciplineerde, geschoolde en
gevormde volk, dat Europa heeft aangemaakt. En zelfs: erger dan
wat nu is, kan het niet worden. Waarom gelooft zo menigeen toch
in die propaganda dat het kwaad uit de natuur van de mensen komt.
Let wel: vrijheid is ongelijk aan het op jouw beurt
soeverein kiezend de verleende macht uitoefenen over
anderen. Daar o.a. verwarren ze het steeds mee.
Heersen over A (de ene tijdgenoot) compenseert voor het
gehoorzamen aan B (een andere tijdgenoot).
Ik vind het een belangrijk natuurgebod om het heersen over elk
ander te weigeren (----> o.a. te weigeren zich verantwoordelijk
te laten stellen voor wat iemand anders doet of laat). Het volgen
van dat gebod maakt ongeschikt voor een leidinggevende functie.
De samenleving als een net, gemaakt uit bevelsketens, bestaat dan
ook niet meer mede door wie weigert. Ze bestaat natuurlijk gewoon
door, maar op grond waarvan moet iemand zich de goddelijke macht
wensen daar een eind aan te maken eens en voor altijd en voor
allen ?
Ik vind het een even belangrijk natuurgebod om ongehoorzaam te
zijn aan wie of wat dan ook. Niets om voor te leven of te
sterven. (cfr. die Beattles song "Imagine there's no heaven.")
Ik heb beide geweigerd: te heersen zowel als te dienen.
Dat geeft me een heel goed gevoel.
Dat goede gevoel compenseert voor de beloningen die ik nu mis en
voor wat ik niet met geweld nam of neem.
Anders gezegd: ik hoef voor dat weigeren niet nog eens een
compensatie, het is in zichzelf lonend.
Speelse opmerking:
Dit kan worden uitgedrukt in een kleine aanvulling op
de 10 geboden van Mozes:
- Gij zult U voor een ander niet buigen noch hem
dienen.
- Gij zult een ander niet (pogen te) brengen tot iets
waartoe deze uit zichzelf niet komt.
Dat ik in zo grote mate beide bovenstaande geboden gevolgd heb,
claim ik niet als slechts een verdienste van mij, maar als een
bewijs ook dat er soms, ergens op aarde tussen de mensen echt
LEVEN mogelijk is: lustvol functioneren, ZELFZIJN)"vanuit het wild.
Soms, ergens, niet altijd overal: ik ging ooit in militaire
dienst en kon mij daar slechts d.m.v. de gedachte 'ons land
verdedigen' anders dan gebruikt of misbruikt voelen.
Eigen verdienste is het wel, sommige van de gelegenheden tot even
ergens leven in vrijheid op te merken en te benutten. Om dat te
kunnen doen is het nuttig dit begrip (dat ik noem 'leven in
vrijheid' of 'leven vanuit het wild') helder te hebben en in
gebruik. Het benutten van die gelegenheden loont onverwijld,
meteen, hier en nu, bij het doen.
Daaraan merkt wie benut dat hij goed zit.
Of je nu met gehoorzamen of met heersen (knechten, bevelen geven)
begint, je komt in de bovenbeschreven tussenkaderpositie terecht:
je gehoorzaamt en je wordt gehoorzaamd (al was het maar door je
leverancier, je kind, je hond).
Als je je verleden niet loslaat kom je nooit uit die genoemde
middenpositie, waarin je je hier en nu steeds aantreft.
Het verlaten (in dit geval: inruilen) van die positie teneinde
aan vrijheid te komen, brengt kosten met zich mee. We leven in
een tijd waarin alles te koop is, met andere woorden: waarin
alles zijn prijs heeft: goederen, diensten en gelegenheden tot
wat dan ook.
In zo'n tijd kan het toch niet erg en onredelijk zijn dat ook
vrijheid ons niet gratis gelaten wordt. (Gelaten, gegeven kan
niet; vrijheid kan slechts genomen worden. Wat men in dit verband
iemand kan ontnemen of onthouden zijn gelegenheden. Dat is een
belangrijk deel van de bezigheid die 'bezitten' heet: het
onthouden van gelegenheden aan anderen. Gelegenheden bedoel ik
hier, die men niet zelf gebruikt / benut.)
Met bang-zijn ging bij mij het opvolgen van de beide
bovengenoemde geboden gepaard, maar de angst was geen oorzaak.
Vrijen is alleen maar een voorbeeld van iets waarin ik
'natuurlijk', 'vrij', 'wild', ZELF wil leven (= biologisch
functioneren en mijn eigen tijd, aandacht, energie en talenten
zelf besteden). Het vrijen is een zeer goed voorbeeld, maar niet:
het centrale (oer-)voorbeeld.
==//==
B>type voorbldn
.pl54
.mt2
.mb0
.hm1
.he verhalen bij sadomaso blz. #
schijf 37; titel: voorbldn
zondag 12 mei 1985
aan Maria
Als jij mij bekentenisliteratuur schrijft, krijg je die ook als
antwoord van mij.
=
Onderstaande tekst in korte stukjes, vertoont niet de samenhang.
De samenhang zit in het beschrevene, niet in de beschrijving.
=
Als ik niets te zeggen had, kon ik dat kort zeggen.
=
Het aanschouwen van wat is, geeft vaak geen vreugde,
maar het moet om te kunnen gaan begrijpen.
Omdat deze onderstaande voorbeelden geen vreugde geven,
aarzelde ik om deze verhalen en illustraties toe te voegen
(aan het opstel "sadomaso").
Maar het moet zijn : beide of geen van beide.
Kant stelde al vast:
'begrippen zonder aanschouwing zijn leeg,
aanschouwing zonder begrippen is blind'.
Het opstel "sadomaso" geeft de begrippen,
dit opstel geeft de voorbeelden.
=
Een getuigenverklaring uit Auschwitz:
een groep nieuwe Joodse gevangenen, uitgeselecteerd om niet
vergast, maar door middel van arbeid vernietigd te worden, staat
te wachten. De bewakers nemen twee Joden met baarden en beginnen
deze te slaan en te schoppen, hen bevelend de ander de baard uit
te trekken. Na enige mishandeling doen die mannen dat.
=
In een schoolklas bij gymnastiek. Twee leerlingen hebben de
opdracht om de beurt een medeleerling te kiezen, teneinde
zodoende twee spelteams samen te stellen. Er blijft altijd een
laatste leerling over, die niet gekozen, maar toegewezen wordt.
Die vernedering is deel van dat systeem van spelteam-formatie.
Als je van dit vernederen af wilt, moet je dat systeem laten
ophouden te bestaan.
=
Iedere aangepaste vrouw in onze bezitterssamenleving wil dat de
mannen zich met elkaar vergelijken voor wat betreft de vrouw die
ze hebben. Iedere vrouw wil dat haar man / haar vriend, trots is
op haar vriendschap. Iedere aangepaste vrouw wil dat haar man /
vriend haar keurt en haar mooi vindt en/of intelligent en/of lief
en/of wat voor positiefs dan ook.
=
Zodra en zolang de mannen zich met elkaar vergelijken in verband
met de omgang met vrouwen, hou je als zekerheid dat er verliezers
zullen zijn: de door de vrouwen niet gekozenen [let wel: met
recht en reden niet gekozen of zonder recht en reden niet
gekozen, dat maakt niets uit. Ik was terecht vanuit de zaak, de
balsport-wedstrijd in kwestie, gezien, altijd dat jongetje dat
niet werd gekozen, maar werd toegewezen, want resteerde.]
=
Ten aanzien van alle onderwerpen waarop gekozen wordt, bestaat
voor de verliezers de mogelijkheid van een destructieve reactie.
Een destructieve reactie op de verwerping door Jan Publiek.
Een destructieve reactie niet op dat een aanwijsbaar iemand je
verworpen heeft, maar op het feit dat in wezen iedereen je
verworpen heeft, anders was die verwerping van die ene iemand
nooit zo hard aangekomen.
=
Wat iedereen die zich aantreft en schikt in een situatie waarin
erkenning ongelijk verdeeld wordt, wil is:
erkenning:" jij bent ook wat, ook in de ogen van een ander".
=
Zo is er ook eens in de oudheid een Griek geweest, die door er
brand in te stichten een zeer beroemde tempel heeft vernietigd.
Hij deed dat om even onvergetelijk ("onsterfelijk") te worden als
de succesvolle goser die als architect die tempel had mogen
bouwen van de gezamenlijke anderen.
Die bouwer / architect kreeg de gelegenheid om zich beroemd te
maken. De brandstichter nam de gelegenheid die in destructie is
gelegen.
=
De aardige man / jongen verschaft zich in de dromen (het
zieleleven) van sommige vrouwelijke tijdgenoten een plaats als
symbool voor wie positieve gevoelens in haar opwekt.
Van de verliezers reageren er enkele weinigen met de destructieve
daad zich als bedreiger / aanrander / verkrachter / moordenaar
een plaats in de ziel ( ----> de nachtmerries) van vrouwen te
verschaffen.
=
Ik praat niets goed, brandstichting noch bedreiging enz..
Ik stel alleen vast dat het systeem ook deze destructieve reactie
met zekerheid tot gevolg heeft, doordat er steeds mensen in een
situatie van onderwaardering worden gebracht.
Destructief worden slechts die mensen, die in die situatie van
onderwaardering aangepast blijven en zich niet uit het systeem
geestelijk verwijderen.
Zich verwijderen doet men door het doorkrijgen en inzien en
doordenken van het systeem.
=
Ik ontworstel(de) mij aan vermeed het sprakeloze, doffe gevoel
van mislukt zijn ( geen vriendin en geen carriere) door het
voortdurend en diepgaand analyseren en uitschrijven van de stand
en gang van zaken in de wereld ("het systeem") waarin ik een
mislukkeling ben.
De anderen, "hun" systeem toepassend, ook op mij, maken van wat
is, mijn leven zoals het is, een mislukking door het zo te
noemen, nog exacter: door menig alternatief ervan, menige andere
mogelijkheid, 'geslaagd' te noemen en te belonen door bewondering
en erkenning.
=
Wie zal de man veroordelen die trots is op z'n vrouw / vriendin
en trots is op zijn succes in zijn werk en op wat hij daarin en
daarbuiten voor anderen betekent ?
Hij maakt door het uiten van zijn trots zijn vrouw gelukkig,
geeft haar een positief zelfgevoel. Hetzelfde zelfgevoel, dat hij
krijgt van anderen, het zelfgevoel dat voortkomt uit en
voortbestaat door erkenning (applaus). [Het maakt geen verschil
of dit applaus terecht is in deze of in gene kijk op de wereld;
de pacifistische spreker oogst applaus evenals de oorlogshitser;
dat is een kwestie van publiekkeuze. Het systeem is hetzelfde.]
=
Het systeem van mensen met elkaar vergelijken en hen dan op de
verschillen en de verschillende prestaties waarderen, schept de
verliezers. Van de verliezers zullen enige reageren met het
uittrekken van de baard van een andere niet-winnaar.
Winnaars lopen nooit alleen op straat, zij hebben een lijfwacht.
(denk aan Reagan en aan de paus). Denk aan de enorme inspanning
die ineens mogelijk was toen de Rote Armee Fraktion zich keerde
tegen de winnaars. Geen duizendste deel van die inspanning zal
ooit gebruikt worden om de gewone mensen te beschermen, tegen
moordenaars van het type Jack the Ripper b.v., laat staan tegen
'alleen maar' psychische traumatisering.
=
De verliezers zijn diegenen die niet voldoende gelegenheid om ook
eens te winnen krijgen en zich niet uit het systeem verwijderen.
Sommigen van hen zullen zich richten tegen zaken (vandalisme, die
tempel)
andere tegen mensen (de aanrander tegen de onbeschermde gewone
mens, de "Chaoot" tegen de politie, de politieke "terrorist"
tegen de positiebekleders in het syteem, tegen de succesvolle
jongens, b.v. de RAF tegen Schleier, Ponto en anderen)
anderen tegen dieren of planten (vernietigingen in het
plantsoen).
Voor voorbeelden: zie dagelijks de krant.
Mijn ervaring is overigens dat het lezen van de krant afneemt na
enige tijd de berichten als (slechts) voorbeelden te hebben
kunnen herkennen en opvatten.
=
Als ik het huwelijk / de relatie en/of de carriere in was
gegaan, had ik dat gedaan met de wens, het verlangen naar, en het
veroveringsplan voor: geluk, erkenning, succes.
Deze worden niet geschonken, maar geleverd, geruild en veroverd.
Het leven geeft geen geschenken.
=
Om met de woorden van een liedje te spreken:
"ik maakte een kladje van de kosten, en toen zag ik er van af."
Ik keek niet alleen naar de kosten voor mezelf, maar zelfs naar
de kosten die ergens, onbedoeld, ongericht, via via terecht komen
bij wie niet slagen en bij wie lijden aan de destructieve
gedragingen van sommigen van hen die niet slagen.
=
Ik ben tegen het systeem, ik ben niet alleen tegen mijn verlies,
b.v. tegen het feit dat ik overschoot bij het kiezen bij
gymnastiek. Ik ben tegen het overschieten. Niet alleen omdat
sommigen daar destructief op reageren en hun leed, hun
vernedering doorgeven aan "onschuldige" anderen.
=
De onschuld van de anderen is niet overweldigend, maar toen men
zich dat na afloop van WO II heel even ten aanzien van het Duitse
volk bewust maakte, is men zich rot geschrokken en heeft men de
discussie meteen voorgoed weer gesloten.
Onze wereld is een over het hele aardoppervlak, over alle
volkeren en over alle levende wezens uitgesmeerd Auschwitz-
gebeuren. Miljoenen worden door arbeid en honger vernietigd,
voortdurend. Wat elders gebeurt, gebeurt per slot van rekening
ook. Voor 999 van elke 1000 Duitsers was Auschwitz elders. Zij
hebben (door onkunde of onwil of onwijsheid of wat ook) het
systeem evenmin veranderd gestopt, beeindigd, als wij dat nu
doen.
Dat is een kern-inzicht waarmee ik leef.
=
Begrijp je nu hoe onzegbaar irrelevant het onderwijs is voor wie
van het systeem af willen ?
Het onderwijs (niet alleen bij gymnastiek) houdt het systeem
instand. Het brengt het zelfs soms tot stand bij kinderen die er
van huis uit nog niet in zitten.
Ik ken in mij glashelder die flarden die ze zelfs in mij hebben
weten in te brengen.
[Het voorbeeld dat ik daarbij altijd noem is: dat ik op
de universiteit pas leerde dat men onderzoeksresultaten
geheim moet houden zoalng men ze nog niet heeft kunnen
laten publiceren. Denk daar dus aan: deze tekst niet
verder laten lezen, het is een private, individuele
brief.]
=
Ik weet vrijwel zeker dat ik veel leraren gehad heb die tegen dat
systeem waren. Maar ze waren wel sprakeloos, met stomheid
geslagen, buiten staat en buiten gelegenheid om expliciet te zijn
en mij toen al de bewoordingen en begrippen te verschaffen, die
ik nu, eindelijk, de laatste 10 jaren, moeizaam verzamel en tot
een begrippenapparaat maak.
=
terug naar het private, kleine, tussen jou en mij:
Begrijp je nu dat jou uitnodigen was:
jou de gelegenheid geven mij te verwerpen.?
Begrijp je nu waarom ik blij ben dat je komt ?
Ik heb me erkenbaar / waardeerbaar opgesteld.
Ik vat jouw komen op als het erkennen / waarderen van mij.
=
Jij bent bang, ik ben bang.
Ik heb me daar toch een bewustzijn (een verhaal / een filosofie)
ontwikkeld bij mijn leven zoals ik dat doe, dat is niet gewoon
meer. Ik maak me zoals je merkt heel ver expliciet bewust wat ik
waag en wat ik aan het doen ben (geweest) met mijn leven (mijn
talenten en de gelegenheden die ik ontdekte, mijn 'kansen' in het
leven).
=
Al met al is het met mij tot nu toe redelijk tot goed gegaan.
Ik ben geen veroveraar, ik ben niet iemand die leeft of sterft
voor een zaak.
Ik besteed veel tijd, aandacht en energie aan het kennen van het
systeem als geheel in tegenstelling tot het kennen van een deel,
waarin je door het zo grondig te kennen, zou kunnen meedoen.
=
Begrijp je ook hoe voor de hand liggend het is dat vrouwen hun
waardering voor mannen moesten gaan uitdrukken in het verlenen
van sexuele gunsten ? Wat hadden ze anders "in handen", in hun
macht ?
Begrijp je hoe weinig dat met geslachtsdrift (en dus met
castratie) te maken heeft ?
=
Zonder enige boze opzet wordt 'erkennen' in gebruik genomen als
een prikkel om anderen tot presteren te brengen .
Zonder enige boze opzet wordt het verlenen van sexuele gunsten
tot een symbool gemaakt voor waardering.
Zonder enige boze opzet wordt het 'een rol spelen in de dromen
van een ander' tot een symbool gemaakt van 'ook iemand zijn'.
Zonder enige boze opzet wordt zodoende de fabriek geopend waar
(als onvermijdelijk afval) ook lieden aangemaakt worden, die zich
door bedreigen / aanranden / verkrachten een plaats nemen in de
dag- en nachtmerries van sexueel aantrekkelijke vrouwen.
Die misbaksels zijn niet de oorzaak van zichzelf.
Zo min als ik als nietgekozen leerling in de gymnastiek een
oorzaak van mijzelf was.
Die fabriek moet dicht.
En ik, gegeven mijn situatie, (uit de fabriek gegooid), moe(s)t
me wel hoogstbewust maken van wat me overkomt.
Dat bewustmaken hielp mij wel.
Of het anderen, jou b.v., helpt, dat weet ik niet.
Proberen is het naaste.
==//==
0 Reacties