Jaap Schot, 18 februari 2007

Er is de waarheid die als manna is.
Het is een feit dat ik nu op mijn laptopcomputer aan het typen ben en wel deze tekst, deze volzin. Het geconstateerde feit dat ik de voorgaande volzin aan het schrijven was, is niet meer waar. Vandaar die verleden tijd vorm: ‘was’.
Maar dat is een vorm, het feit is niet meer. Het schrijven van die volzin is niet meer aan de hand, niet meer aan het gebeuren, niet meer waar te nemen. Het is over en voorbij. Voorbijer en voorbijst bestaan niet: in ‘wat was’ is geen diepte te ontwaren.

De C14-methode berust op een vooronderstelling van de natuurwetenschap: natuurwetten gelden altijd en overal. En allemaal tegelijk ook nog, geloof ik.
Dat is die ene waarheidsoort, die van de concrete gebeurtenissen, die verlopen (let op die 2 betekenissen):

1. proces zijn, en
2. voorbijgaan.

Nee, niet ‘niet meer gelden’, maar ‘niet meer wáár zijn’.

​