Jaap Schot, 29 mei 2009

1. vragen naar het waarom van je ademhalen, eten, drinken, slapen helpt om in te zien dat je publiceren niet doet voor je eigen welzijn.
2. vragen of Robinson Crusoe, in zijn eentje op dat eiland kón publiceren, helpt ook. Dat kon hij niet, er was geen publiek.
3. voor het geld dat je ermee kunt verkrijgen (= de voorrechten die je via dat geld zelf kunt kiezen, inhoudelijk i.t.t. qua omvang)
4. voor de eer, de bewondering, het aanzien, de naamsbekendheid? De waarde van die dingen moet je er zelf aan hechten, en je moet je hoorders / lezers tot je meerderen (want je beoordelaars) maken (benoemen). Wel, zolang je dát nog kunt, is je tekst niet rijp.
5. Rijp is een tekst (klaar ben jij als schrijver met jouw tekst) als ze zodanig aan je onderwerp past, dat je geen bijval meer nodig hebt, geen erkenning.
6. je hebt in het Nieuwe Testament dat verhaal van die Jezus, die ‘met innerlijke ontferming bewogen was’ en dáárom zich geroepen voelde om zijn tijdgenoten – landgenoten – geloofsgenoten te vertellen wat hij opmerkte: onder andere: dat ze door het religieus – commercieel complex daar toen, werden uitgebuit (wisselaars van het gebruikelijke geld in oude, verlopen, in de oude heilige teksten als offerbedrag genoemde muntjes). De priesters drongen aan op orthodox lezen van de heilige boeken en de wisselaars sloegen daar een slaatje uit, waarbij er ook voor de priesters weer wat afviel. De ene hand wast de andere, nietwaar.
7. ‘Om je tijdgenoten – soortgenoten – landgenoten – volksgenoten - geloofsgenoten géven’, dat was zijn drijfveer; naastenliefde.
Nou, dat leert elk kind in deze “onze” civilisatie grondig af, of het wordt een ‘loser’, een weerloos stuk gebruiksvee, mensvee.
8. Er zullen mensen zijn die ‘denken’ dat de instemmende en bevoordeelde lezers zullen bijdragen aan zijn veiligheid. Beter dan ‘denken’ is, voor het bedoelde: voelend vermoeden, onbewust, onuitgesproken. Dat helder begrijpen, verwoorden, uitspreken, laat de absurditeit van die ‘gedachte’ blijken: iedereen herinnert zich het ‘kruisigt hém’ van de meute bij de rechtspraak over Jezus.