Jaap Schot, 29 juni 1986

Ik herken mezelf als levend in een mensentuin, analoog aan een
dierentuin. Ik beschrijf mezelf als bezig analoog aan de tijger
die in zijn kooi heen en weer loopt, niet langer op zoek naar
eten, niet langer bezig zijn gebied af te zetten tegen
soortgenoten, lopend om te lopen, omdat een tijger een lopend
dier is. Ik lees omdat een mens een naar soortgenoten luisterend
dier is, ik schrijf omdat een mens een tot soortgenoten zich met
gebruik van taal richtend dier is, ik denk omdat een mens een
zich geestelijk met zaken bezig houdend dier is. Ik vermoed en
stel dat bespreken, spreken, schrijven en denken manieren van
doen zijn die ontstaan zijn toen het gewoon meteen doen waartoe
je neiging had niet meer altijd kon en je dus die neiging voelde,
je deze bewust maakte, haar begreep, haar benoemde, haar besprak
en zo voort. De frustratie als bron van alle gevoel, gedenk en
gedoe, van al die dingen die de aandacht van de frustrerende
stand en gang van zaken afleiden.

Ik heb me laten vertellen dat er eerder slaven waren dan
werkdieren. Ik kan me voorstellen dat er eerder slaven voor het
mooi werden gehouden en ook om de overmacht van de houder te
tonen, dan wilde dieren zoals in dierentuinen en circussen. Ik
zie dat er weinig gewicht gehecht hoeft te worden aan de vraag
of het uiteensnijden van dierenlijken er eerder was dan het
bedrijven van anatomie op de mens. Evenzo of eugenetiek en
euthanasie bij dieren voorafging aan of volgde op die handelingen
ten aanzien van de mensen. Evenzo of het fabrieksmatige fokken
("Lebensborn" was de term geloof ik in Nazi-Duitsland) van mensen
en het fabrieksmatige vernietigen ervan (Auschwitz) voorafging
aan of volgde op hetzelfde ten aanzien van dieren.

Ik zit hier in deze tijd in deze omgeving gevangen, in een
"wildtuin", die het hele aardoppervlak beslaat of minstens het
gehele voor mij bereikbare en / of bewoonbare (als leefplaats
voor mij bruikbare) deel, het deel waarin ik gedoemd ben te
verblijven, zonder kans op LEVEN wachtend op mijn dood. Tijdens
dat wachten zinloos leeg en onecht biologisch functionerend: als
geestelijke variant op masturberen mij uitschrijvend.