A>b:

B>dir

B: VANHS9   TXT : AFSPREGL TXT : GHMIN8   TXT : BESCHAV  TXT

B: CURSINH  TXT : AANMAAK  TXT

B>type aanmaak.txt

.pl68

.mb2

.mt2

.he    file aanmaak.txt / schijf groen 4 / blz. #

.hm2

Het is niet nodig dat het navolgende historisch juist is, waar

als ware het een verslag van wat er in de loop van de tijd

gebeurd is. Het enige doel met deze tekst is het de lezer een

aantal onderscheidingen c.q. begrippen in gebruik te laten

aantreffen.

In de beginne maakte iedereen die dingen die hij nodig had zelf

voor zichzelf. Het leek voor de altijd in groepen samenlevenden

slim, verstandig, intelligent, om de daarin vaardigeren meer van

het een af ander aan te laten maken dan de daarin minder of niet

vaardigen. Zo kreeg op een, de uitstekende, enkeling na, iedereen

de beste prestaties van de stam in plaats van zijn eigen

prestaties.

Dat was verstandig. De beste hakker werkte met de beste bijl.

Iedereen had zo'n beste bijl van de beste bijlenmaker, die geen

beste hakker meer hoefde te zijn.

Wij leven in een wereld, een mensenopeenhoping, waarin niemand

meer voor zichzelf zorgt. Iedereen gebruikt practisch uitsluitend

alleen andermans producten.

In feite produceert practisch iedereen die iets aanmaakt voor de

markt, dat wil zeggen: niet op bestelling, maar voor een

onbekende, misschien wel uitblijvende koper.

Of het aangemaakte zal worden gekocht is een gok. Wel probeert

men met reclame en propaganda de koopkrachtigen tot kopen te

brengen wanneer ze daar niet spontaan of uit noodzaak,

noodgedwongen, toe komen, maar voor het onnodige blijft het een

gok. Wie niet door de nood tot kopen gedwongen wordt moet tot

kopen worden verleid of geprest. Dat gebeurt dan ook en wie

verleid of geprest meer wenst te kopen dan hij kan betalen is

ingeschakeld in het spel van produceren/consumeren en van arm

zijn, van altijd met schaarste, met een tekort, een verlangen

leven (dat is in dit geval: voelen, denken, streven).

Er wordt tijd geschoven tussen wens en het voldoen daaraan: of

men verschuldigt zich (door consumptief crediet op te nemen).

De ondernemer die iets op de markt brengt is een gokker, meer

niet, iets anders is hij niet. Zijn doel is winst maken. Het

voorzien in iets nodigs, als hij dat ook nog doet, is vermomming.

De kledingfabrikant maakt modekleding, als die kleding nog een

nut heeft, als bescherming tegen kou of nat of mechanische

beschadiging, is dat 'economisch' niet ter zake.

De mensen die produceren/consumeren zijn niet bezig met dat nut,

ze zijn puur en uitsluitend en met het totaal buiten hun verstand

en denken en voelen en wensen houden van al dat nut bezig met

elkaar als minderen en meerderen, als hogeren en lageren in rang,

in aanzien, in status.

Het produceren/consumeren is toevallig ten aanzien van het spel

'rangschikken' waaraan practisch iedereen met of zonder erg

meedoet, gebruikt en gebruikend.

Dit spel wordt vermomd als het voorzien in nodigs, in behoeften.

Iedereen heeft die vermomming al lang doorzien, zoals ook

iedereen weet dat Sinterklaas, de Kerstman en God niet bestaan.

Net zo min als de mensen in deze kluwen als 'subject' bestaan.

Iedereen weet dat hij niet zou weten wat hij wilde, dat hij niets

zou willen, dat zijn zogenaamd vrije wil hem door de anderen werd

opgedrongen en toegedicht teneinde hem in hun spel van

producent/consument te kunnen gebruiken als koopmachine waar

degene die iets op de markt brengt mee gokt, zoals een

cafebezoeker gokt met de fruitautomaat in de hoek. Wie koopt moet

"zelf, UIT EIGEN VRIJE WIL, zo stom geweest zijn in te gaan op

het aanbod van de gokker, dat is: het reclame makende

"bedrijfsleven". Die vrije wil wordt je toegedicht om jou als

enige verantwoordelijk te stellen voor, schuldig te verklaren

aan, het feit dat je gebruikt wordt, met andere woorden dat jouw

txaenz, jouw leven, wordt opgenomen in de draaikolk van de

draaiende economie.                      ==/100291/==