Jaap Schot, 30 mei 1999

Nu niemand mij meer tot iets dwingt, doe ik wat er in mij opkomt, precies als toen nog niemand mij tot iets dwong. Waar geen dwang is, is zelfbestuur. En er is dan initiatief, ook naast het doen van het nodige. Er is een hele zoekerij nodig om er achter te komen waar die "eigen" initiatieven en keuzes dan wel vandaan komen en/of hoe ze kunnen worden verwacht met een stuk verwachtgereedschap, een theorie omtrent 'het eigen zelf'. De nodige gedragingen leveren geen eigens op en zo komt de nadruk te liggen op de verschillen tussen deze en die 'persoon', wier gedrag wij van onverwachtheid willen ontdoen.
Ik heb over mijn eigen basiseigenschappen achter mijn initiatieven en keuzes geen goed verwachtgereedschap leren aanmaken. Thuis noch op school werd mij dat onderwezen en/of voorgeleefd. De gegevens zijn overvloedig en staan geheel tot mijn beschikking, als ik zo'n stuk zelfverwachtgereedschap zou willen aanmaken. Exacter: als ik dat zou willen begrijpen en verwoorden, ik heb dat stuk gereedschap natuurlijk al lang, het is zeer wel mogelijk dat ik over het een of andere gedrag van mij verbaasd zou staan: er is dus een verwachtgereedschap in mijn brein in gebruik. Het is echter een begrippenloze en onverwoorde theorie. Het is dus geen theorie, het is dat waarvan een theorie 'als een foto' is.
Het brein werkt niet met begrippen en woorden, het maakt daar alleen 'van die foto's' mee. Het brein werkt met dat wat begrepen en verwoord wordt en aldus bruikbaar wordt gemaakt als bericht, als mededeling, als besprekingsmiddel.
==============
Als ik terugkijk op wat ik initieerde en koos, dan blijkt dat onnodigs-initiëren mijn zeldzaamste gedrag is geweest. Ik meed de omgang met mannen en met alle vrouwen die mij aanstonden, tot ik de kapitale fout 'Ernie' maakte. Van toen aan ging het bergaf, tot zij het gezamenlijke txaenzverknoeien beëindigde. De rest was het voorkomen van herhaling.