Moet een schrijver publiceren om schrijver te mogen heten?
Kan iemand die voor zichzelf schrijft, niet ook – met het volste recht – schrijver genoemd worden? Stel nu eens dat iemand schrijft om zichzelf, en de eigen omstandigheden, te doorgronden. Vanwege een therapeutische, psychoanalytische, zingevende, of andere intrinsieke reden.
Jaap had ambivalente gevoelens en twijfels bij het nadenken over "wel of niet, publiceren" * . Is dat voor heel veel andere schrijvers niet zeer herkenbaar?
Persoonlijk vind ik publiceren niet per se nodig. Ik constateer dat er al onvoorstelbaar veel tekst gepubliceerd is. Dat zou geen mens ooit allemaal kunnen lezen! Er is zo onleesbaar veel, dat ik me werkelijk afvraag “Wat zou je nog toevoegen aan die berg?”
Aan publiceren gaat de vraag vooraf: heb je iets te melden, te vragen of te bespreken? In zijn overdenking “Publiceren, waarom, waarom niet?” concludeert Jaap, mede vanwege het ontkennende antwoord op die vraag, van publiceren te willen afzien. Zoals ik tussen de regels door al aangegeven heb, bleek die conclusie niet in beton gegoten.
*) Zie "Publiceren of niet?", waarin ik schetsmatig zijn ambivalentie door de jaren heen beschrijf.
Keuze van de schrijver…
Ik twijfel zelf ook als het om bijzondere foto’s gaat…
Ik schrijf veel dat niet gepubliceerd wordt, gedachten, bedenkingen, vreemde dromen. Ik schrijf ze met de hand in een notaboekje. Soort dagboekje. Het doet me goed maar niemand hoeft dat te lezen. Soms blader ik er in terug, beetje zoals in een fotoboek. Schrijven om niet te vergeten. Ik haal er wel eens ideeën uit voor verhalen. En wat met digitaal schrijven? Dat is dan weer een andere vorm van publiceren.
Er is niets op tegen om alleen voor jezelf te schrijven, maar of je schrijver bent hangt af van de erkenning door anderen.
Veel mensen denken dat ze iets bijzonders meegemaakt hebben en zeggen: ‘ik zou er een boek over kunnen schrijven’. Uitgevers krijgen veel van zulke boeken, maar wijzen ze meestal af. Wat zo bijzonder voor iemand is, is dat nog niet voor een ander. Zo uniek zijn we nu ook weer niet.
Jaap heeft gelijk dat er zoveel geschreven is, dat schrijven wel herhalen lijkt. Toch zijn er altijd nieuwe zaken die we onder woorden willen brengen. Maar vooral: ons denken en voelen verandert, net als de manier waarop we dit willen formuleren. Teksten verouderen daardoor onvermijdelijk, ze verliezen hun uitdrukkingskracht. We moeten daarom blijven schrijven.